leygardagur 15. juni 1991síða 8

hø viku-. SKITTIO Eitt satt Guds undur, á veg til Selatraðar at geva seyðinum, tá hann í bili varð ákoyrdur av einari gravkúgv, sum flutti hann í bilinum ikki færri enn 70 metrar eftir sToytlIn Tå ein sær myndirnar av fyrrverandi Citroén bil- inum, sum Frants Petersen år Runavik var staddur i fyri hålvumødrum mánaði síðani, tá hann varð á- koyrdur av einari grav- kúgv, undrast ein á, at nakað livandi menniskja skal vera komið úr bilinum Men ikki minni er Frants Petersen á lívi og hevur tað enntá sum tyrsta Hendingin, sum liggur aftanfyri hesa søguna, fór fram seinasta mikudagin í apríl. Vit lata Frants sjálvan greiða frá, hvat hendi: >Tað var stutt fyri mið- hesum avi. ommun- kortini fevnin | men slapp Kortw dag hendan dagin, at eg var farin við bili úr Runa- vík, og skuldi til Selatrað- ar at geva seyðinum, eg havi har,< greiðir hann frá. >Veðrið var gott, og alt gekk væl, ul eg kom til Søldarfjardar.« Slapp ikki uppå Frants fortelur, at hann júst var komin inn um skúlan i Søldarfirdi, tå hendan stóra gravkúgvin kom koyrandi ímóti hon- um í vinstru síðu. »Eg skilu beinanvegin, at her var ikki nógv annað at gera, enn at royna at sleppa so langt til høgru, sum eg kundi, men eg slapp ikki upp á gongu- breytina, av tí at kanturin var ov høgur,« sigur Frants. Aftaná kundi Frants tó bara vera glaður fyri, at hann ikki slapp upp á kantin við bilinum, tí sum stoyturin var, hevði skaðin bara verðið verri. Í vinstru síðu Orsøkin til, at gravkúgv- in yvirhøvur varð stødd í vinstru síðu av vegnum, var at hon helt eitt sindur av fyri einum bili, sum stóð at koma inn á vegin frá einum ødrum vegi i hinum borðinum. Gravkúgvin varð so nak- að sein at fara yvir í rætta borðið aftur. at eg Slapp við livinu Frants Petersen úr Runavík var »Eg fekk so einki gjørt við tað, sum vituligt er, og so tók,< sigur hann. >Tað var eitt øgiligt buldur, og so eitt harðligt sett, tá hendan stóra gravkúgvin tók tann lutfalsliga lítla Lin við sær.< Fremst er Citroøn- bilurin gjørdur úr glastrevjum, so alt brotnaði undan so tað tóktist, sum Frants før at verða fullkomuliga kroyst- ur undir grevinum á grav- kúnni. I síðstu løtu Í síðstu løtu, áðrenn grevið kom heilt inn í bil- in, tók maskinan fyri, so Nr. 111 — 15. juni 1991 Frants Petersen úr Runavík hyggur inn í tann fullkomuliga oyðilagda bilin og undrast á, at hann kundi koma frá samanstoytinum við gravykúnna við lívinum. »Eitt satt Guðs undur, at eg slapp frá ti við livinum« sigur hann. gravkúgvin ikki kom long- ur, og grevið samstundis fór eitt sindur uppeftir. Tey næstu sekundini skumpaði gravkúgvin so bilin undan sær ikki færri enn 70 metrar, áðrenn hon steðgaði. Men so nær var Frants í hesi stund síni seinastu løtu, at ein av tønnunum í grevinum tók í høvdid á Frants og læt eina stóra og djúpa foyru sita eftir í Sosialurin leygar- Óhappið hendi Yi <} mm * » pikudagn 5 Fr hann såmal < roi in 27. april i år triggjar dagar eftir | | | „Á x ferostuonapto