leygardagur 27. juli 1991síða 16

Síða 16 Fróði Sandoy, form. í Kórsambandinum: Nr. 141 — 27. juli 1991 Stoðið er hækkað hjá kórsangarunum — Vit hava merkt týðiliga framgongd hjá kórsangarun- um hesi seinastu árini. Meir letur seg gera eftir stytri tíð. Her eigur tann okta tónleikaundirvísingin sín stóra lut, sigur Fróði Sandoy, formaður í Kórsambandi Foroya. Endamálið við Olav- sekukórinum er, at hetta skal vera ein hugnalig leta undir Tinghúsinum og hetta skal eisini vera hevi hjá fólki, sum ikki syngur við i nøkrum ávísum kóri, at sleppa at royna seg. Ég veit eisini, at útisetar gleða seg til at syngja í kóri á Ólavseku. Brúk er fyri hesum hevi, sigur Fróði Sandoy. Kórsamband Feroya hevur nú ábyrgdina av Ólavsekukórinum. Fróði hevur verið formaður tvey tey seinastu árini. Eingin fastur kórleiðari er til Ólavsekukórið. Kór- leiðararnir plaga at skift- at Gongur rættan veg — Eitt, sum er at fegnast um, er, at steðið er hækk- að hjá vanligum kórsang- arum hesi seinastu árini. Meir letur seg gera eftir stytri tíð. Fyrr noyddist Ólavsekukórið at venja flestøll tveimum læra eftir oftari. Nu skrånna venjingum. Eg haldi, at tann ekta tónleikaundirvísingin er høvudsorsøkin. Hon er meira nú, enn hon hevur verið, og kórsangararnir eru »seriøsari« nú. — Gleðiligt, at tað gong- ur rættan veg, sigur Fróði. Eiga at fylgja við tíðini Viðvíkjandi Holmboe er at siga, at nýtt tilfar eigur at verða brúkt — hóast Holmboe er ikki nýggjur í Feroyum long- ur. Nú eru 20 ár síðani, at vit fóru undir at syngja Holmboe. Tá í tíðini kundi hesin tónleikur tykjast vera nútímans. Men atonalt er heta so avgjert ikki, sigur Fróði. - Eitt sindur av mót- steðu er. Men nú er Holm- boe so inngrógvin, at hann hevur sín rætt. — Eg haldi, at vit eiga at taka nýtt tilfar við alla tíðina, so vit merkja broyting í foroyskum kór- lívi. Kórsangur skal eisini fylgja við tíðini. — Hetta merkir ikki, at vit ætla at troðka tað gamla til viks. Tað besta av tí gamla fer at liva víð- ari. Føroyskt tilfar er tungt — Men hinvegin haldi eg, at tað føroyska tilfarið er sera tungt. Okkum tervar so avgjørt lætt tilfar, og eg undrist á, at ikki fleiri av teim ungu tónasmiðun- um koma við lettum til- fari. — Feroyskur skaldskap- ur er eisini tungur. Heldur tú, at hetta hevur við veðr- ið at gera? — Ja, ikki er tað tí, at vegirnir eru ringir! Teir eru so asfalteraðir. — Heldur er hetta ó- vani. Í so máta hava teir yngru gamla fyrimynd í hevdinum, so alt verður so moll-kent. — Heldur skuldu teir havt eitt sind- ur av teirri lettu síðuni við. — Tað føroyska tilfarið er ikki vinarligt móti áhoyrarunum, sum steðan er nú. Nógv fólk hevði fingið heilt annan áhuga fyri kórsangi, um repor- toarið smíltist eitt sindur meira. Okkurt átti at ligið ímillum sálmasang og pop-tónleik. Har er stórt tómrúm. — Neun okkurt dømi um lættan føroyskan tón- leik. — Ja — tað er slettis ikki so lætt! Tað kvæða- kenda er »lætt«. Sumt hjá Holmboe er lætt. Men annars er ikki lætt at minnast til nakað av før- oyskum dur-kendum og lívsjáttandi tónleiki, sigur Fróði Sandoy, formaður í Kórsambandi Feroya. ð Fróði Sandoy, formaður i Kórsambandi Føroya: - Kórsangur eigur at fylgja við tíðini Gosvatn í fleiri litum Tinn Tróndur Patursson, listamaður, hevur seinastu vikurnar gjørt Havnini eitt nýtt prýði. Tað er eitt gosvatn, sum stendur í Havnará, beint áðrenn hon fer undir heilt við handilin hjá Bambusi. Í gosvatni eru eisini løgd ljós í ymsum litum, sum fara at lýsa upp gjógnum vatni, tá myrkt er. Gosvatni skuldi eftir ætlan vera liðugt til ólavsóku, og tað hevur eydnast - tað varð sett til í gjár Mynd: Hilmar Jan 2 /) Mítt heim Har, ið atlantsbylgjan brýtur hog og brøtt, har, ið blómur anga vitt um grønan flott — har, ið heiðafuglur heldur sær á gleim, har í millum fjalla var mitt barndómsheim. Mær í huga reistist eins og brim við strond longsulin at nema havsins fjaru lond. Kendi eg í æðrum brimsalt leika blóð, tá ið ferðabúgvin eg á dekki stóð. Lagnan legði leiðir, menti meg til mann, longsulin tó stoðugt mær í barmi brann. Livdi eg í lotum — lukkugestur var — móti heimalandsstrond meg hugur stoðugt bar. Her, ið atlantsbylgjan brýtur høg og brøtt, her, ið blómur anga vitt um gronan flett. Her, ið heiðafuglur heldur sær á gleim, her í millum fjalla aftur er mitt heim.