hósdagur 22. august 1991síða 8

Fór at ferðast til Sicilia: Gøtutonleikari I try ár - Bein* sum eg skuldi fara heim aftur til Føroya, hitti eg av tilvild nakrar gótutónleikarar. Teir spurdu meg, um eg ikki heyði hug at koma at spæla við teimum. I trý ár livdu Sámal Ravnsfjall og bretsku vinfólk hansara av tí mati og peningi, sum tey fingu fyri at spæla á gøtuni - og av teim fruktum, ið vuksu tær ymsu árstíðirnar. - Fyrsta, ið hendi mær á hesi ferð, var, at onkur stjól passið og pengarnar hjá mær - tíggju túsund krónur. Men so var eg jú lika væl fyri sum hini, so eg legði ikki so nógv í tað. Verri var, at eg ikki hevði pass, tá vit vóru komin á Capri - tí løgreglan kom eftir okkum í heilum. Har var ikki loyvt at spæla á gøtuni. - Onkuntíð brúktu hand- ilsmenninir å gøtuni okk- um sum "agn" at lokka viðskiftafólk til sín, og so fingu vit matvørur aftur- fyri. - Í Týsklandi lógu vit veðurfastir til einaferð fram ímóti vári, tí diesel- oljan í bussinum frysti. Einki annað var at gera enn at lívbjarga sær sum frægast og fara út á gøtuna at spæla sær pening saman - um tað so frysti 25 stig. Vit spældu í eitt korter, og so inn á næstu kaffistovu at keypa sær ein kaffi- munn. Vit máttu halda væl tvørtur um koppin fyri at fáa hita í aftur fingrarnar - og so út aftur at spæla. Sámal Ravnsfjall og blues-bólkur hansara spældu á Tórshavnar Jazz, Fólka og Blues Festival í ár. Henda langa ferðin hjá honum niðri á Meginland- inum var frá 1983 til 1986: Vildi fáa Sól Eg hevði verið til skips í nøkur ár. Nú hevði eg verið við rækjubáti uppi við Svalbard. Eftir tað helt eg beina leið til Keyp- mannahavnar og ætlaði mær víðari suðureftir - helst til Portugals. Nú kundi vera nóg mikið við polarmyrkri - nú vildi eg fáa eitt sindur av sól. Eg fór inn á fyrstu ferðamannastovu, eg sá á Ráðhúsplássinum. Ætlaði einki ávíst - vildi bara av- stað dagin eftir. Men eing- ir ferðaseðlar vóru eftir til Portugals - bara til Sicilia. So eg og ein vinkona hildu leiðina til Sicilia - skuldu vera har í tvær vikur. Hesir dagar vóru sera deydligir. Vit sóu stásilig- ar býir, gamlar bygningar - og nýggj diskotek! Og ferðafólk og aftur ferða- fólk. Eg troyttaðist av at bara liggja á strondini og stara at týskarum og frans- monnum - tú sást ikki nógv av Sicilia. Hitti tónleikarar Kveldið fyri, sum vit skuldu fara heimaftur, sá eg try fólk við tveimum børnum og gittarum. Eg kom á prát við tey, og spurdu tey meg, hvaðani eg var. Tey vóru bretar og høvdu búð í Hetlandi í tvey ár, so tey vistu um Føroyar. Eg fór inn i bussin hjá teimum at djamma. So spurdu tey meg, um eg ikki hevði hug at koma við teimum at spæla. So eg fór beina leið inn á flogfelagið og avlýsti túrin heimaftur. Men vin- kona mín fór heim - hon mátti aftur til arbeiðis og hevði ikki hug at spæla úti á gøtuni. Misti pass og pengar Eg varð bara tveittur út í hetta. Kendi einki til hettar yrkið og visti einki um, hvat ið henda fór. Í fyrst- ani átti eg ikki so frægt sum ein soviposa. Vit búðu í bussinum og svóvu úti. Men eg var væl fyri, tí eg hevði verið leingi til skips og átti nógvan pen- ing á bók. So eg fekk sendandi tíggju túsund krónur úr Føroyum. Men einaferð vildi so illani til, at eg gloymdi taskuna hjá mær eftir inni í bussinum. Tá ið eg so kom inn aftur í hann, lá taskan har, men eingir pengar - og einki pass! Nú átti eg bara ein sovi- posa og gittara. Men hini áttu einki, so eg var ikki verri fyri enn tey. Fyri at siga sum er, so legði eg ikki so nógv í hettar. Skógvarnar gloymdi eg eftir á eini strond - men tá ið hini gingu sk'óleys, so gjørdi eg tað eisini. Ég fekk so eitt fyribils- pass, ið galt í ein mánað. Fylgdi bara við Ég visti púrt einki um hetta lívið sum gøtut6n- leikari, men bretarnir høvdu roynt hettar fyrr. Tey høvdu verið úti á landavegnum í eini seks ár - m.a. í Fraklandi - so hjá mær var bara at fylgja við, spæla rættar akkordir og syngja. Við í ferðalagnum vóru eini ensk hjún, tveir smá- dreingir og ein maður úr Trinidad. Tey høvdu øll bústað í Onglandi, og smádreingirnir fingu priv- atundirvísing frá foreldr- unum. Tey fingu tilfar av og á frá bretsku skúla- myndugleikunum. Smá- dreingirnir tosaðu bæði flótandi enskt og italskt. Nýtt sum "agn" Vit búsettust niðri í ein- um dali - Nekropolis Pan- telica. Eg minnist, at grav- ir vóru dygst uppi undir homrunum, so at tey deyðu skuldu hava gott út- sýni oman í dalin. Einki fólk var niðri við ánna, so har búsettust vit. Og so fóru vit við bussinum út á bygdirnar at spæla. Fast var, at handilsfólk- ið hevði útimarknað nakr- ar dagar í viku. Tá plagdu vit at spæla fyri tomatir, Nr. 152 — 22. august 1991 ost og aðrar matvørur - og tað hendi seg meir enn so, at handilsmenninir brúktu okkum sum "agn" at lokka viðskiftafólk til sín - og so fingu vit mat afturfyri. "Sonare John Lenni!" I teim størru byunum spældu vit m.a. å matstov- um. Fólkið í Italia er betri at spæla fyri enn norður- } lendingar - lívligt fólk, og væl dámdi teimum. Javn- an fingu vit áheitanir um at spæla Beatles-løg - "So- nare! Sonare John Lenni!" (Syngið John Lennon). Ein sang, teim dámdu sera væl, var "I's Now or Ne- ver" hjá Elvis Presley: "Sonare O Sole Mio in englese!" Ofíast spældu vit løg eftir Beatles og Bob Dy- lan, og Russel úr Trinidad Sámal fekk prógv fyri, at tað ber til at lívbjarga sær, bert tú spælir eitt sindur upp á gittara. Mynd: Kalmar hevði Reggae-tónleikin í skjáttuni, so vit høvdu eis- ini Bob Marley á skránni. Hjá okkum ráddi um at syngja og spæla hart - tí fólk rópar nógv har niðri, so hjá gøtuténleikarum