hósdagur 22. august 1991síða 9

Nr. 152 — 22. august 1991 ræður um at stinga burtur- úr. Ongar snildir, men nógva orku. Onkuntíð fóru Charlie - eingilslmaðurin - og eldri drongurin út tveireinir at spæla. Charlie hevði eina mandolin og nakrar heimagjørdar dukkur, so hann kundi spæla dukku- sjónleik. Hann hevði dukkurnar spraklandi á fótunum og spældi mand- olin samstundis, og sonur- in spældi maracas. Hetta plagdi at dáma børnunum so mikið væl, at tey fingu foreldrini at steðga á - og á tann hatt vunnu teir sær sera nógvan pening. "Farið út á Capri“ Vit vóru á Sicilia í tríggjar mánaðir. Síðani koyrdu vit uppeftir at vitja fólk, sum bretarnir kendu. Av og á steðgaðu vit og spældu til bensin og livs- ins uppihald. I Sovento spurdi fólk okkum, hví vit ikki fóru út á Capri at spæla - "Har er bara ríkt fólk og nógvur peningur at vinna". So eg og Russel báðir fóru út at lodda dýpið. Inni í havnini lá hópur av dýrum stuttleikabátum. Vit hildu beina leið niðan á torgið og fóru at spæla. Men í hálvum sangi kom ein politistur og tók okk- um við á politistødina. Har fingu vit greið boð: Á Capri var ikki loyvt at spæla á gøtuni. Men onkur visti um eina barr, sum vit kundu fara inn á og spæla. Har sótu vit alla náttina. Fram móti morgni fóru vit spælandi út frá barrini. Tá tók politi- ið okkum fyri húsaófrið. Tá ið nakrir av italiumonn- unum mótmæltu hesum, tók Politiið bara teir við! Á Politistgðini fingu vit eina rimmar skortfleingju, sum eg ikki skilti. Vit vórðu sleptir út aftur, men gittararnir tiknir frá okk- um. Teir skuldu vit fáa aftur um dagin. Vit løgdu okkum so at sova úti á berajól (sovi- posar høvdu vit við okk- um). Myrkt var, so ikki vistu vit av, at vit løgdu okkum mitt í gardin i ein- um gistingarhusi. Um morgunin vaknaðu vit, við at fólk gekk um okkum. Tiknir einaferð enn Vit fingu gittararnar aft- ur og hildu leiðina oman á kaiina. Tá kom politibilur eftir okkum - í ýlandi ferð og við ljósi og lúðri frá. Tá ið Russel spurdi pol- itistarnar, um teir høvdu sæð "Miami Vice", vórðu teir ógviliga erpnir! Vit vórðu so tiknir við á eina aðra politistød - men einasta teir vildu okkum, var at fáa greiði á, hví teir á hinari politistødini høvdu tikid okkum! Teir spurdu okkum, hvat vit spældu - "Kunnu vit ikki sleppa at lurta?" "Men vit kunnu ikki spæla her inni!" Jú - komið bara út á gongina." Vit eftirlíkaðu trivu í eitt Beatles-lag: "Here Í stand with Head in Hand, Tur- nin' my Face to the Wall". Vóru ikki meir enn lidnir, tá ið ein politiovasti kom framvið - ikki illur, men óður - og spurði, hvat vit hildu okkum vera - hettar var eingin dansistova! "Men hinir søgdu…" royndu vit at greiða frá - men tá hgvdu hinir pol- itistarnir longu slept sær til rýmingar. Teir vistu, hvat ið fór at henda. Politiovastin var ikki blíður. "Documenti! Docu- menti!" geylaði hann. Eg hevði bara fyribilspassið, ið var galdandi í ein mán- að - og nú vóru tríggir liðnir! Politiovastin tók passið og gjørdi tað til flúgvara - "Hetta kanst tú brúka tað til!" So gav hann mær eina skortfleingju og bað meg fara til næstu sendi- stovu og tað beinanveg. Men nú fingu vit feril av paranoia - her var ikki ver- andi. So vit fóru oman á kaiina at bíða eftir ferjuni. Fólk spurdi okkum, um vit ikki kundu spæla fyri teimum. "Ikki talingur um!" Svaraðu vit. Men tey søgdu, at loyvt var at spæla fyri einki, meðan bíðað varð eftir ferjuni - vit skuldu fáa peningin í reyvalumman. Væl gekst. Men vit fóru ongantíð aftur út á Capri. Hjá gótutónleik- aranum krevst, at hann hoyrist burturúr, sigur Sámal. Fekk nýtt pass Vit koyrdu síðani norður ímóti Rom. Ensku hjúnini kendu tyskarar, ið høvdu eina barr vid Laga di Vici. Í Rom fekk eg danskt pass. Men so vart tú í EEC og hevði tískil uppi- haldsloyvi. Mangan kundi eg hava trupulleikar av føroyskum passi, tí mynd- ugleikarnir vistu ikki altíð, hvat tað var. Vit ferðaðust í Italia og komu at kenna nógv fólk. Vit spældu m.a. á veitslum og til fødingardagar hjá privatfólki. Vidhvørt fór eg út einar tvær vikur og spældi einsamallur. Neyð- ugt var, at hvør fór í sítt heraðshorn av og á - tí vit livdu so tætt saman, at skjótt var at fáa ganir av hvørjum ødrum. Fólk hefti seg við føroyskt Spældi tú ongan føroyskan tónleik harniðri? Jú - eg spældi onkuntíð sangir hjá Kára P. - men sang mest á enskum. Ann- ars hefti fólk seg altíð við málið, tá ið eg sang á enskum - tey hildu meg vera hálending. Tað hendi seg eisini, at onkur, ið hevði verið í Føroyum, bað meg syngja okkurt føroyskt. Nidri å Sicilia spurdi fólk í heilum, hvadani eg var. Tímdi ikki altíð at greiða frá - tí tey vistu einki um Føroyar kortini. So eg smekkadi til og segði, at eg var íri. Á Sici- lia er gott at vera íri, tí tey eru so katólsk. Bara tú segði, at tú komst onkun- staðni frá, vóru tey nøgd. Einaferð, vit spældu í inum. Eftirsum bretarnir bert ólu grønmeti, so gjørdi eg tað eisini hetta tíðarbilið. Men eisini royndi eg at greiða teimum frá, at í Føroyum veksur lítið - og eta vit ikki grind, fisk O.a., er lil møguleiki at liva. Hetta høvdu tey slettis ikki hugsað um! Mangan halda hesi fólkini, at "hesi djórini eru so fitt - mugu sleppa at liva." Men ikki hugsa tey um, at hvalurin livir væl í havinum, til hann doyr - høsnarungin hevur einki liv! Tiknir i Rom Rom er skitin byur - og øgiliga heitur å sumri. Og Schweits, vórðu vit boðin inn til ein musikklærara. Hann hevði onkuntíð spælt saman við John Thickei, so tískil átti hann plátu við honum - og Kristiani Blak! Annars gjørdi eg ikki so nógv burtur úr, at eg var føroyingur. Royndi at greida teimum frå, hvar Føroyar eru - og frå ti góða og ringa við land- nógv fólk. Vit plagdu at spæla um kvøldarnar og savnaðu heilt fitt av ung- fólki. Um dagin var ikki hugsingur um at spæla - alt ov heitt. Nógvastaðni í Rom var ikki loyvt at spæla. Men vit spældu kortini - til pol- itiið kom og steðgaði okk- um. So bíðaðu vit, til pol- itistarnir vóru farnir aftur Í Rom spældu tey oftast um kvøldarnar, ti ov heitt var um dagin. um eina sýn. Hildu, at teir mundu fara at vera burturi i okkurt um eitt korter. Fimm minuttir gingu - og so komu teir aftur! Men vit áttu ongan pen- ing, so vit tóku kjansin enn einaferð . Og hesaferð vórðu vit tíknir inn á pol- itistødina og skuldu sita í geglinum fyri nåttina. Inni í geglinum lá eitt landa- strok og svav - men teir blakaðu hann út og okkum inn. Eina vinfløsku høvdu vit í taskuni. Um vit kundu sleppa at taka hana inn við Mangan vórðu Sámal og vinfólk hansara biðin at spæla á privatum veitslum. í geglið? Ikki talingur um. Men um vit so kundu drekka hana, áðrenn vit fóru inn? Jú, tá var í fín- asta lagi! Eina grótbrík høvdu vit at liggja á (avisir høvdu