leygardagur 7. september 1991síða 11

á Nr. 164 — 7. september 1991 Síða 17 Universal-loysnir - -allir hugsandi trupulleikar UD punktet loystir Oko til Sosialurin — fimm ferðir um vikuna! TLJ = alt innan itriv, ídnað og mang annað Vit eru við á framsýningini í Gundadalshøllini 5. til 8. september kastað tað aftur við brestin. Men, sig mær, hvat brúka tit so allan handan peningin til?« „Vit gera hol gjøgnum fjøllini, vit fara at gera hol undir sundini, vit keypa og selja trolarar, vit keypa bilar og byggja hús, vit bestilla øl og brennivín, vit gera fótbóltsvellir, vit ferðast, ja, vit brúka pengarnar«. >Og eingin skammast?< „Ég veit ikki«. So var aftur tegn í eina góða letu. Tróndur sat við albogunum fram á knøini og sá so niðurboygd- ur út, at mær tykti hjartaliga synd í hondum. So rætti hann seg upp, fetti sær á og segði hart: »Men tingið,ig mær, hvat ger tingið?< „Ja, tingið tingast. Tingið tingast um ting- mannalønir, um bíðipengar, um nevndarstørv, um samsýningar, um uttanlandsferðir, um at leggja størri toll á luktilsi. . .« »Men tingast tingið ikki um teir oyddu grunnar- " nar og familjurnar, sum hava mist håsini?« »Nei«. Tróndur fór at gráta. Eg royndi at ugga hann: »So, so, Tróndur. Enn er ikki øll vón úti. Vit kunnu fara á seiðaberg, og onkur dugir at seta niður eplir, og taran hava vit jú í fjøruni. Og — ikki at gloyma — vit hava jú Danmark!« >Tegið vid tygum!« segði Tróndur og fekk næst- an ikki orðið fram, »eg havi altíð verið sjålvstyris- maður. Sjálvstýrismenn selja seg ikki«. Hann reistist og fór spakuliga yvir móti hurðini, sum enn stóð upp á glopp. Hann kagaði út um, hugdi upp á luftina, risti við høvdinum, snerkti. So vendi hann sær á og segði tungliga: „Fyri túsund árum síðani hevdu vit eingi hol í fjøllunum, men vit høvdu virðing fyri okkum sjálvum. Hver svaraði hverjum sítt. Vit hevdu ongan toll á luktilsi, men vit hevdu seið á seiða- trænum. Vit hevdu ongar húsagangstrolarar við krokodilluskinni í skiparakahúttini, sum jagstr- aðu tann seinasta stertin, men vit hevdu góðar bátar og nógvan fisk. Nei, hetta er annað fólk. Eg vænti ikki, at eg komi aftur fyrr enn um hundrað ár. Farvæl«. So fór hann. Eg skalv av kulda, tá ið eg vaknaði. Tað var al- ljóst. Eg skundaði mær inn til ommusystur, sum longu hevði sett ketilin út á. Hon hevur enn tann svarta komfýrin, sum ger tað so hugnaligt í køkin- um. >Skomm og last, hvar gongur tú og melur um nåttina?« hartaði hon meg, »eg helt, at tú vart vaksin frá sovorðnum. . .« „Eg datt av«, segði eg lotur. Beint á komu tíðindini í Útvarpinum: >Legting- ið hevur samtykt at fara undir gerð av undir- sjóvartunnli undir Vestmannasundi. Landsstýrið hevur sett eina nevnd av holkønum serfreðingum at kanna, hvat holið kemur at kosta, og hvussu langa tíð tað fer at taka at rinda tað. Vit hava spurt landsstýrisins serkena í roknskaparholum, harra Knevil Multifidus, hvussu hann heldur tað fara at gangast við at gjalda holið. Hann svarar: >Tað er einki problem. Vit lata bara vera við at be- tala rokningarnar. So koma teir við sakferara og øllum ti roksinum. Og tað tekur jú sina tíð. So gera vit undirsjóvartunnilin til eitt partafelag — FF e p/f Undir Kav — og so lata vit tað fara á heysin, og so gera vit eitt nýtt partafelag — p/f Kava Undir — og so fer tað fallitt og so víðari og so víðari. So alt í alt kunnu vit meta, at tað fer at taka eini hundrað ár, ha-ha-ha-ha (Knevil er um at kódna í látri)<. Vit siga takk fyri, og nú kemur morgunlestur- in«. Meðan ommusystir og eg fingu okkum kaffi, for- taldi hon mær, at langommudóttirin, sum hon var so góð við, hevði ringt dagin fyri. Hon hevði grátið í telefonini. Hon og maðurin hevdu mist húsini. Tey vóru bæði 22 ára gomul. Fyrst var hon blivin arbeiðsleys, síðani maðurin. Har var einki at gera. Og so hevði hon spurt, um hon og maðurin ikki kundu koma at búgva hjá ommusystur eina tíð. Tey høvdu ongastaðni at fara. »Tey kunnu fáa stovuna og tað norðara kamarið<, segði ommu- systir. > Vit skulu nokk klára tað. Nakað gomul eri eg, men ikki avdeyda«. Eg takkadi ommusystur fyri blíðskapin, fór út í bilin og setti kós móti Havnini. Meðan eg koyrdi, hevði eg varhugan av, at eg nærkaðist onkrum, sum ikki var av hesari verð, onkrum ónáttúrlig- um, onkrum, sum hevði mist vitið, onkrum frankensteinskum, óstýriligum, ófrættakendum, sum hótti við vanlukkum og ellum ringum. — Hatta er bara hasin dreymurin, segði eg við meg sjálvan og skrúvaði radio frá. Egil Eyst