leygardagur 28. september 1991síða 10

sn. Nr. 179 — 28. september 1991 Góð heilsa er størsta gåvan - Eg havi livað eitt langt og áhugavert liv og hava hitt nógv fólk um allan heim. Heilsan er framvegis góð, og tá kann eg ikki ynskja mær meira, sigur Anette Wang í Havn. Í morgin verður hon 80 ár - Hesa vikuna havi eg tíkið frí frá skrivstovuni, so eg verði heima. Annars dugi eg ikki at síggja, hvat er at tosa við meg um av al- mennum áhuga. Soleiðis segði Anette Wang í Havn, tá vit ringdu til hennara fyrr í vikuni. Anette er so beskeðin, men hon er blíð og tekur væl ímóti, tá vit koma at vitja hana í Tréndargøtu 47. Arbeiðið sítt, hon hesa vikuna hevur verið frá, er á skrivstovuni hjá Amnesty International í Vágsbotni. Í fleiri ár var hon formaður har, og sjålvt um hon ikki longur er í nevndini, heldur Anette fram við sjálvbodna arbeiði sínum á skrivstov- uni. Men hesa vikuna hevur hon tikið sær frí frá arbeið- inum, tí onkrar fyrireiking- ar hevor hon havt í sam- bandi við, at hon í morgin, á mikkjalsmessu, verður 80 Anette Wang hevur verið í Føroyum síðan beint eftir kríggið. - Føroyingar vóru av- skornir frá umheiminum undir krígnum, og tað sama var við okkum í Danmark. Vit kendu okkum inni- stongd í Danmark, og tí var útlongsulin stórur hjá nógv- um, tá kríggið var av, sigur Anette. Um tað mundið var Juul apotekari í Føroyum. Anet- te kendi beiggja hansara, sum eisini var apotekari, í Danmark, og tá Tjaldurs Apotek í Havn søkti eftir tveimum farmaceutum, fekk Anette Faber, sum hon tá æt, annað starvið. Anette hevði nøkur ár framm- anundan tikid prógv sum farmaceutur og hevði ar- beitt í Odense. Hesir donsku farmaceutarnir komu við fyrsta veruliga ferðamannaskipinum eftir kríggið til Føroya. lår móttska ímóti. Tá sá eg fyrstu ferð føroyska flaggið, sigur Anette. Tey fóru fyrst niðan á apotekið at sova tað, ið eftir var av náttini. Dagin eftir fór Anette til Hilbert, amtmann, sum syrgdi fyri, at hon fekk eitt kamar í landslæknahúsin- um. - Hilbert var bilsin, tá eg segði honum, at eg hevði staðið millum alt hetta fólkið í gleðisrúsi og veittr- að við føroyska flagginum. "Svingede De virkelig med det færøske flag, Frøken Faber?” segði hann. Anette hevdi eisini verid hjå Madam Ellingsgaard og spurt seg fyri um innivist, men Ellingsgaard vildi ikki hava kvinnur búgvani. Mannfólk búðu har. Anette át tá á matstovuni, og har hitti hon Knút Wang, sum hon seinni giftist við. Knút búði tá hjá Ellingsgaard. Stóð væl til - Tað var eitt land í blóma at koma til samanborið við tað, eg kom frá. Fólk høvdu bæði kaffi, te og klæðir, so eg sendi beinanvegin pakkarniður til familjuna, tí í Danmark stóð illa til við vørum. Her var sanniliga vælstandur. Eg sá enntá, at børnini høvdu pengar at keypa bomm fyri. Tað hevði eg ikki sæð áður. Tað var stór avbjóðing fyri Anette og nýggja starvsfelaga hennara at koma til Føroya at arbeiða. Juul, apotekarin, gjørdi eina ferð til Danmarkar við sama skipi, sum hevði flutt tey til Føroya. Tey stóðu so har einsamgll við apotekinum undir sær. Tey noyddust sjálv at gera alt arbeiði, vaska fløskur o.a. Anette letur væl at samstarvinum við starvsfólkini á apote- kinum. Eitt stutt skifti var hon á apotekinum á Tvøroyri og arbeiddi. Anette hevur eis- - Familjan hjá mær í Danmark sendi mær donsk súrepli. Eg hevði onga aðra- staðni at leggja tey enn í vindeygað á apotekinum. Fólk komu og vildu keypa, tí tey høvdu ikki sæð súrepli áður. Á Tvøroyri lærdi eg tey fyrstu føroysku orðini: "Eg veit ikki", sum ein genta altíð segði. Anette arbeiddi eitt ár á apotekinum, men árið eftir fór hon afturtil Danmarkar - við Kongshavn. - Ferðin tók seks dagar. Skipið var lastað við silda- olju, og eg minnist at alt vidføri mítt luktaði av sildaolju. Anette fór fyrst til Árhus atarbeiða eina tíð. Stutta tíð eftir, at hon fór niður, kom Knút aftaná, og tey giftust. Hann arbeiddi fyrst á Jyl- landsposten, og tá tey síðan fóru til Keypmannahavnar, har hon fekk arbeiði á ein- um apoteki, og hann á skrivstovu. Í Danmark eitt skifti Í 1948 fóru tey bæði aftur til Føroya og fluttu inn í húsini í Tréndargøtu, har Anette framvegis byr. Tey fyrstu árini leigaðu tey húsini frå Torstein Petersen, men nøkur ár seinni keyptu tey húsini. Meðan sonurin Sverri var liul, var Anette heima, men so tók hon uppaftur arbeiðið sitt á apotekinum. Næstan alla tíðina arbeiddi hon hálvan dag fyri eisini at kunna røkja hús og heim. Hon var á apotekinum, til hon fylti 70 fyri 10 árum síðan. Bilti ikki at gevast - Tað var eitt sindur løgid at fara frá. Hinvegin var tað gott, tí tá komu teldurnar, og tí hevði eg onki ímóti at LE Anette Wang hevur i åravis arbeitt trúfast i Amnesty International, Føroya Deild. Gjøgnum hetta arbeiðið hevur hon fingið vinir og kenn- ingarum allan heim sleppa frá at seta meg inn í. Sjálvandi saknaði eg fólk- ini, eg arbeiddi saman við. Men eg veit ikki, um eg saknaði arbeiðið sjálvt. Fakið broyttist so nógv tá. og bleiv meira eftirlitsar- beiði. Og tá ein upplivir tað soleiðis, er líka gott at gev- ast. Anette sigur, at hon bein- anvegin fall til í Havn og í Tréndargøtu við gllum urtaggrðunum. Sjálv var hon yvirlæknadóttir, upp- vaksin í Helsingør. Fest røtur Vit bådar tosa eitt sindur um gamlar dagar, men Anette