leygardagur 2. november 1991síða 14

Síða 14 Havnartónar - hugna- lig 99 fjølbroytt løta I Nordurlandahusinum Hugsið tykkum ein tóna- leysan dag í 1991! Nei, ha? Møti í Ebenezer ella dansur í Mimi og eingin tónleikur? Ella ein út- varps- ella sjónvarpsdgur suggan, tuggan, deg- urdatonar, tonleikur undir nátturða ella rappariid úr MTV. Walkmaðurin hjá beiggja, flegan hjá stóru- systur og kvæðið hjá abba — í bili, í bussi, til handils og á fjalli ella? Vit liva í dag í so nógv- um tónleiki, at vit neyvan hevdu varnast tað, fyrr enn vit knappliga vóru hann fyri uttan. Eins og tegnin í dag hevði kenst sannur tóm- leiki, so mundu tónarnir frá fyrstu strúkikvartett- ini kennast forkunnugir og dragandi, tá teir leiktu millum húsaveggirnar á Reyni 1882. Aðrenn strúkikvartettin kom, var einasta koncerthellin kanska trappusteinurin uttanfyri Nólsovyarstovu, og dúgliga mundu fólk steðga á, tá spælt var upp á hetta forkunnuga ljóð- feri innanfyri, sum onkur rópti fyri klaver. Bakar Hansen. Maðurin, sum av álvara kveikti lív í instrumental- tónleikin í Havn, var sera evnaríki tónabakarin av Bornholm. Bakar Hansen dugdi mangt og hvat, men fram um alt dugdi hann at Rytmiskur tónleikur varð eisini umboðaður Tey ungu vóru við at seta sín dám Havnartónarnar kveikja lív og at læra frá sær, og nógv munnu vit hava hesum fryntliga bornholmara fyri at takka. Tað var sera hugnaligt at uppliva strúkikvartett- ina venja í bakarínum. At síggja Kanny Sambleben tessa runt í fyriklæði mill- um rugbreyð og nótastól- ar, gloymskur og små- skemtandi, og síðan at seta seg við violinini og spæla Hayden, sum vóru teir gamlir spælikammi- rátar. Vit kunnu vera glað, tá menn sum Bakar Hansen og Kanny setast niður okkara millum og við lív og sál eru við til at ríka tónleikalívið í býnum. Frelsunnarherurin Strúkikvartettin = spældi sera vakurt. Stillisligt pizzikato við egnari við- kvæmari violin í erva. Eingir Havnartónar utt- an Havnar Hornorkestur, Havnar Hornorkestur Nr. 204 — 2. november 1991 og eisini her er tað Bakar Hansen, sum er upp á spæl. Havnar Hornorkest- ur er nýggja navnið, sum fyrsta hornorkestrið »Tjaldur«, id Bakar Hansen stovnadi i 1902, seinni fekk sær. Håtidardåmurin breiddi seg beinanvegin um salin, tá orkestrið hoyrdist koma marcherandi uttan úr gongini og inn á pallin. Hesin mergjaði tónleikur- in vekur minnir frå kapp- róðri, fótbólti og hegtíðar- døgum á Vaglinum. Sakn- aði ungdómar í flokkinum, men onkur var kortini. Tó var miðalaldurin væl lægri í GHM. Tað vóru eisini næmingar hjá Bakar Hansen, ið stovnsettu hetta orkestur í 1922, og settu teir navn Bakarans í r orki sítt. Harmonior- kestrið snældi úti i Klingr- uni, og øll fólk snara sær á eftir ljóðinum. Teir mongu træblásararnir ljóma væl inn í stóru høllina, og allir hesir stevfastu unglingar- nir flyta okkum runt í tónaheiminum: frá kveld- kenslu á molanum til fjáltrandi cirkusklingrur, so livandi spæla tey, at tú hverja letu væntar, at Kári Petersen kemur ríð- andi inn eftir gólvinum á einum elefanti. Andrea leiddi orkestrið við fastari hond, men eitt sindur meira av »eldi« hevði ikki gjørt verri. Frelsunnarherurin boð- aði sína komu við tí væl- kendu stórtrummuni. Henda trumma er væl- kend um alla Havnina, og mong eru tey, ið hava fingið sín jólahugna inn gjøgnum vindeyguni á hospitalinum á jólum ella páskum frá hesum trúgva flokki. Orkestrið spældi vakurt og við góðum tam- arhaldi á tónunum. Tann »andaligi« tónleik- urin, um nakað kann kall- ast so, vísti annars tveir aðrar vangar. Dupult- kvartettin i Ebenezer hevði utimøti mitt á gólv- inum við einum gomlum pumpuorgli í »lumma- stødd«. Teir sungu fyrst á donskum, men so skiftu teir til feroyskt, sum breðrasamkoman jú gjørdi tíðliga, og eisini skifti kvartettin til fleir- reddaðan sang. Hesir evnaríku menn syngja ógvuliga vakurt, og sang- urin fangar áhoyrararnar, men hví skal andaligur sangur ofta vera so salvil- sisfullur? Spell at so góðir sangarar og so evnaríkir tónleikarar skulu hava tvingur á smilivøddunum