leygardagur 2. november 1991síða 15

Nr. 204 — 2. november 1991 Orð: tá teir syngja, tí hetta merkir sangin, sum ann- ars er av tí allar vakrasta vit eiga. Tá var meira futtur í Finni, tá hann lyfti allar áhoyrararnar upp í sítt »undurfulla land<, meðan klaverið bleiv sundurbro- derað, og rytmurnar fingu pallin at sveiggja. Her strálaði ein lívsgleði og optimisma úr hverjum tóna, og uttan mun til, um tær dámar tílíkan tónleik, so smittar lívsgleðin, tó at tú onkuntíð kanska kundi ynskt, ut klaverleikarin bert rakti annanhvønn tangent. Kórtónleikurin hevði ikki serliga stóran lut í hesi Havnartónamyndini, men hesin parturin av tón- leikinum er nógv á palli alt árið, so lætt er at finna hevi til at hoyra kórtón- leik av ymsum slag. Jólini eru í hondum, og tá eru kórkonsertirnar tættar. Tórshavnar kamarkór hevði leiklutin sum Havn- ar Sangfelag, og vit hoyrdu teir venja igjøgn- um ein rút, sum snildis- liga varð >loraður< niður úr loftinum. Kamarkórið er gott kór, men heldur veikt í hega endanum. Feroyingar gera ikki nógv um seg, og vit syngja helst mezzo- forte og helst í moll, men tå »haran spelar sum eitt fok«, so kundu vit latið hana runnið í friði, loyst stemmutvinguna og givið eitt »replay«, tá sangurin var liðugur, um vit ynskja at síggja hana i »slow motion«. Saknadi eitt sindur av nýggjum kórtónleiki, og júst kamarkórið hevur verið við til at framfera nógvan nýggjan tónleik, við sera góðum úrsliti, so Pauli í Sandagerði her hevði ikki verið trup- ult at fingið okkurt meira áhugavert uppí. Tann rytmiski tónleik- urin hevur í mong ár átt nógv og gott fólk, og fleiri av okkara frægastu tón- leikarum hava í eina hálva eld verið eins trúgvir á undirhaldspallinum so væl sum til »klassiska«. Hvør minnist ikki Gogg- una, sum i 40 år hevur ført saman havnarfólk — og onnur — og hvussu mong eru ikki tey perini, ið hesir charmerandi tónaskemt- ararnir hava knýtt saman á dansigólvinum í sjón- leikarhúsinum. Tað var ein frægd at hoyra fleiri av hesum góðu gomlu mynda nekur av teimum gomlu orkestrun- um saman við ungum tón- leikarum. Her var eingin ættargjógv, og evnaríkir og fjølbroyttir eru hesir ungu eins og teir eldru. Rock, blues ella jass, nevn okkurt slag av tónleiki, og teir skifta stól og spæla, sum vóru teir vaksnir upp við júst hesum tónleikinum. Ikki er vert at nevna nevn, tí allir klára teir uppgávur sínar væl, bæði sangarar og spælarar. Tað er eisini at gleðast um, at eitt vaks- andi tal av hesum yngru royna seg sum tónasmiðir, og úrslitini eru góð. Rytmiski tónleikurin setti sín serliga dám á Havnartónar. Tónleikurin í Feroyum er í menning, og menning fáa vit úr væl skipaðari út- búgving. Við trioini Ernst, Jó- annes og Jens Chr., fingu vit eina hóming av, hvat vit kunnu heysta av mið- Tórshavnar Kamarorkestur vísari | útbúgving. Og evnaríkar unglingar eiga vit hópin av, sum væl ” Dubultkvartettin í Ebenezer kunnu rekka einum steði, sum hesir tríggir nú eru á. Hans Havelund gav okk- Síða 15 um eina hóming av hes- um, tá hann stjórnaði ein- um bólki av ungum strúk- arum. Hesi bern og ungu hava gávurnar, so er bert - ein spurningur, um vit vilja gjalda og geva teim- um meguleika at menn- ast. Tíverri verður nógv skorið á hesum eki í dag. Vit hava ikki ráð, siga teir >klóku<, men hava vit ráð at lata vera? Hvussu nógv mentanarligt ríkidemi kundu vit ikki fingið burt- ur úr bert einari av »fadæsunum« hjá teimum >klóku<? Teir ungu rockararnir í bólkinum Patio boðaðu eisini frá gróðri á tí rytm- isku síðuni. Sera charmer- andi og livandi bóru teir seg fram, og Benjamin sang seg inn í hjertuni á áhoyrarunum, meðan ung- ar dísar rockaðu og rull- aðu um kapp við rytmur- nar. Tórshavnar Kamarkór Tað sigst, at Bakar Hansen græt, tá næming- ar hansara spældu fyri kongi fyrst í tjúgunum. Í dag hevði ein lummaklút- ur neyvan rokkið. Havnartónakveldið í Norðurlandahúsinum var væl fyriskipað, og øll komu væl frá síni upp- gávu. Kanska var tað eitt sindur drúgt, men hvar skalt tú skera? Letan var sera hugnalig og fjel- broytt, og Kári Petersen og Poul Arni smíðaðu hegnisliga Havnartónar- nar saman til eina charm- erandi heild. Poul Arni blandaði seg enntá upp í liðið av tónleikarum, tá hann við síni ókeypis fingrafloytu floytaði tvey ótrúliga vekur og still leg bert ringfingurin sýntist at flyta seg, og ljósið frá ringinum blinsktraði takt við kenslusama »vibratoid«. So nógvur tónleikur, og kortini so lítil partur av ellum Havnartónunum Hver býur av somu stedd man rúma so nógvum tón- leiki?