týsdagur 5. november 1991síða 4

Síða 4 Skráseting sum amboð Mikukvóldið kl. 20. fer Pál Weihe, yvirlækni, at halda fyrilestur í Nóatúni um at skrá- seta heilsuviðurskifti á teldu r Pål Weihe, yvirlækni å arbeidsmeidsmedisnari, fer i almenna fyrilestri sínum mikukvøldid í Nóatuni at geriða frá, hví hann heldur, at sjúkrahúsverkið skal skal skráseta meira á teldu Ávís måtstøda hevur verið millum læknar og leikfólk móti at skráseta upplýsingar um sjúklingar á teldu. Summi hava ført fram, at hetta forðar fyri, at sjúkl- ingarnir kunnu ver ano- nymir. Men Pál Weihe, yvir- lækni á deildini fyri arbeiðs- og almannaheilsu, hevur aðra fatan. Hann heldur, at slík skráseting tænir bæði læknavísindaligari gransk- ing og fyrisitingini, tí við teldum ber til at halda skil á og kanna tað ógvuliga stóra tilfar, sum starvsfólk i heilsuverkinum dagliga framleiða, um heilsuviður- skifti. - Uttan teldur tekur hetta arbeiði so nógva tíð, at tað ofta ikki verður gjørt. Tað r spell, tí væl kundi tað hent, at okkurt serstakt heilsu- fyribrigdi fanst hjá før- oyingum, sum hava bú- leikast her rættiliga av- byrgdir frá umheiminum, og sum hava havt serlig lívskor, sigur Pál Weihe. Pál Weihe sigur, at tá Fróðskaparsetrið heitti á hann um at halda fyrilestur um telduskráseting í heilsu- verkinum, kundi hann ikki annað enn játta, tí hann kendi ábrygd av ti skrå- seting, sum so smått er byrj- að. Pál Weihe leggur íkki fingrarnar ímillum at hann er fyri at skráseta á teldu, tí skråsetingin er hent arbeids- amboð í sjúkrahúsverki- num. Skrásetingin skal bara haldast innan fyri teir karmar, sum lógin um al- mennar skráir setur, og vit Skulu hava eitt væl virkandi skrásetingareftirlit, heldur Pál Weihe. P-talið Ikki er loyvt at nýta p-taið í skrásetingini. Tað hevði verið betri, heldur Pál Weihe, tí sjúklingarnir eru væl torfgrari at kenna aftur, tá teir verða skrásettir undir einum tali enn undir navni. - Skrásetingin hevur einki atgera við at fáa at vita, hvat ávísum persóni bagir. Skrá- setingin kann meira nýtast fyri at fáa meira at vita um heilsuvidurskiftini í land- inum. Sum arbeidsmedi- sinari hevði eg hildið tað verið gott at kunna fingið upplýingar um t.d. ryggja- skaðar, sum eftir míni fatan er størsti heilustrupulleikin hjå føroyingum. At kunnad sæd, hvørjar trupuleikar i åvisum yrkjum hava o.a. Vit vilja ikki skråseta fyri at sneyta men fyri at fåa upp- lysingar um heilsuvidur- skiftini sum heild samfel- agsiliga, sigur Pål Weihe. Heilsuverkid skråsetir i vanligum journalum hópin av upplýsingum um ein- staklingar, men her verdur nógv minni parturin í mun til grannalondini lagdur inn á teldu. Norðurlond er annars sera frammaliga, og onnur lond misunna teimum hetta. Í Týsklandi ber einki til, og nú er vandi fyri, at tað | fer at koma EF-boð, sum hava týsku lógina sum fyrimynd. Pál Weihe ætlar at tosa aftur og fram um alt hetta, hvør skráseting er her í muntil aðrastaðni, fyrimun- ir og vansar vid skråseting, og hvussu hann kundi hugsað sær skrásetingina í Føroyum. - Men eg haldi ikki fyri- lesturin sum læknastjøri men sum privatpers6nur og fakmaður, sigur hann. randi Nr. 205 — 5. november 1991 A TN ng 0Í Í Kristina, Jon-Erik, Merete og Karsten, sum koma úr framhaldsskúla í Oslo, exu væl nøgd við vitjanina í Føroyum, sjålvt um tiltakið kundi verið betur fyrireikað Strangari í Noregi |- Vit koma higar fyri at læra um Føroyar, siga norsku ungfólkini Jon-Erik, Kristina, Merete og Karsten, sum í tríggjar vikur skulu ganga í studentaskúlanum í Hoydølum Mánadagin 21. oktober komu fýra norskir 16 og 17 ára gamlir skúlanæmingar til Føroya. Her skulu tey verða til 11. november. Hesi fýra eru tey útvaldu, sum í ár fingu høvi at koma gjøgnum norðurlednsku Nord Plus Junior skipanina til Føroya. Nord Plus Junior er eitt royndartiltak, sum Norðurlendski Rådharra- stovnurin figgjar. Nord Plus Junior er fyri aðru ferð í år, og fyribils er samtykt at hava tiltakið fram til 1993. Endamálið er at geva ung- | dómi møguleikan at seta | seg imn í vidurskiftini í gørum norðurlandi. Í fjør vóru fýra føroyskir skúlaungdómar í Íslandi, og íslendingar í Føroyum. Samstundis sum tey fýra eru komin úr Noregi, eru fýra føoingar í Noregi. Merete, Jon-Erik, Kar- sten og Kristina ganga øll í framhaldsskúla í Olso. Meðan tey eru í Føroyum gangatey ávikavist í 1.og 2. g í Hoydglum. Teimum fýra dámar væl í Føroyum. Floksfelagarnir tóku væl ímóti teimum, og eingin teirra hevur kett seg á vitjanini. Men sum skilst, er tiltakið heldur illa fyrireikað. Hvør so ábyrgdina av tí. Tá tey komu til Føroya, vóru tey ikki greið yvir, at flogvøllurin lá so langt frá Havnini, hagar tey skuldu. Tíbetur vóru vertsfólkini hjá einum teirra komin á flogvgllin at taka ímóti, og hesi kundu so siga teimum, at tey skuldu fara við bussi til havnar, har hini verts- fólkini stóð til reiðar at taka ímóti. Og tá tey komu í Hoy- dalar, var onkur lærari, sum als ikki visti, at norskir næmingar skuldu koma i flokkin at ganga i tríggjar vikur. Tey fýra eru kortini væl nøgd, sjålvt um tað hevi verid betri at verid betur fyrireikad. Væl måttikin Men væl gekk at falla ul í Hoydglum. Útlendingar, sum koma higar at ganga í skúla, hava ein trupuleika, sum føroyingar ikki hava, tá teir fara til Noregs, Sørikis ella Danmarkar, nevniliga málið. Men floksfelagarnir í Hoydglum hava verið beinasamir og hava hesar dagarnar tosa danskt í tím- unum, so tey eisini kunnu fáa nakað við í undirvísing- ini. Tey hava fylgt undir- vísingini í teimum flestu tímunum, men onkrir tímar -€ru, sum ikki siga teimum nakað. Tá plaga tey at lesa uppá tað, tey missa við at vera burtur frá skúlanum í Oslo. Strangari í Oslo Skúlin her er nógv ødrvisi enn í Oslo, halda tey. Taðer nógv strangari hjá teimum í Oslo. Har ber t.d. ikki til at koma dreivandi ov seint í skúla. Men okkurt er betri her. Eftir teirra tykki tosa lærarar og næmingar fríari saman her, sjálvt um tað kann vera ymist frá lærara til lærara. Tey halda annars ikki, at nógv verður gjørt her við at diskutera. Tað eru tey von heimanifrá. Taðer eitt sindur avmark- að, hvcat tey hava upplivað út yvir skúlagongina i Hoydølum. Tey hava verið í Kirkjubø, ein hevur verið í Saksun, og ein á Sandi, har tey høvdu flet. Tað hevur alt verið saman við teimum, sum tey búgva hjá. Um kveldið plaga tey fýra at vera saman. Lítið og einki hava tey verið í býnum saman við føroysku floksfeløgunum. Tey hava verið til konsertir í Norð- urlandahúsinum, men lítið er at fara til í býnum, halda ley, so ofta hava tey bara sitið heima og prátað, sæð onkran videofilmar. Ein av vertsfamiljunum hevur syrgt fyri, at tey fáa høvi at hitta Maritu Peter- sen, landsstýriskvinnu i skúlamálum. - Tað hevði veri betri, um onkur skrå var løgd, so vit fingu meira at vita og lærdu meira um landið. Men tað bilar kortini ikki. Tað ræður bara um at vera opin og sjálv taka sær um reiggj fyri at læra nakað, halda tey. Annars halda tey tað vera eitt sindur harmiligt, at føroysku skúlaungdómar- nir eru íi Noregi, meðan tey eru her. Tað hevði verið betri, um føroyingamnir kundu farið til Noregs, tá tey fara heim aftur, tí so kundu tey lært meira av hvørjum ødrum. Men saman um tikid eru tey nøgd vid vitjanina. Tað verður óivað eitt tak at faa floksfelagarnar í Oslo aftur í skúlatingum, tí tey hava mist nakað við at vera burturi. Men so hava tey lært nakað annað í staðin. Og tað fara tey at siga frá í skúlanum, har tey skulu halda fyrilestur og vísa myndir, tá tey í næstu viku koma aftur í sína vanligu skúlagongd. randi