leygardagur 7. desember 1991síða 14

Síða 14 fangahúsi. Læra vit ikki at síggja menniskjuni við kærleikans eygum, við Guds eygum, so halda vit bara fram í tí tramansskapinum, sum er um at beina fyri hesum knøttinum, sjálvsóknini, óvundssjúkuni, hatrinum, illgitingunum, havi-sjúkuni og líkasæluni sigur Bergur Jacobsen, prestur í prædikkuni, sum skuldi haldast í Vestmanna kirkju sunnudagin, men sum ikki verður hildin, nú pápi hansara fer til jarðar henda dagin. Sostalurin hevur fingið prædikkuna, sum vit prenta í heilum líki. Vestmanna, annan sunnudag í advent 1991. »Vakid ti, ti at tit vita hvorki dagin ella timan!« (Mth. 15.13) Liknilsi um hinar tiggju moyggjar- nar kenna vit so sera væl — og tad hevur mangan verið nýtt til at ræða fólk inn í himmiríki, sum um tað nú ber til at ræða fólk inn í himmiríki. Hetta er eitt líknilsi, og í hesum sambandi er vert at hava í huga, at tað finnast í andaligum bókmentum tvey sleg av líknilsum, og eru tey: allegoriir, sum eru loynisegur, har hvert orð, hver bókstavur hevur ein duldan týdning — og bert tey, ið hava serliga vitan, duga at tulka hes- ar segurnar. Latum okkum sláa fast beinanvegin, at Jesus nýtti aldrin allegoriir, loynisegur. Hitt slagið eru sonevnd parabolir — tey hava nú onki við parabol- antennur at gera, men parabolir, tað eru líknilsir, sum í veruleikanum eru smáar prædikur ella frásagnir, sum verða nýttar til at greiða okkurt evni — í parabolinum er ongin duld mein- ing; parabolini eru so einfeld, at hvert menniskja skilir tey. Og tað er júst hetta slagið av líknilsum, Jesus nýtti, tå hann var á jerð og lærdi lærusveinarnar. Hetta er umráðandi at hava í huga — tí vit gera hesum líknilsinum um tær tíggju moyggjarnar órætt, um vit fara at grunda ov nógv um hvenn smálut í frásagnini. Boðskapurin í líknilsinum er sera einfaldur: >Vakið tí, tí at tit vita hverki dagin ella timan!« Nú er tað rættuliga vanligt at seta hetta líknilsi í samband við heimsins enda — ella tá ið Jesus skal koma aft- „ur; og onki ónt um tað. Men, hetta líknilsið snýr seg ikki fyrst og fremst um heimsins enda; um hin seinasta dómin. Men, tað er ein áheitan til okkum ell um at vera vakin til eina og hverja tíð — tí hvenn dag kemur Jesus til okkara í tervi næstans; hvenn dag fáa vit avbjóðingar av øll- um meguligum slagi, og tað er tá vit skulu vera vakin, soleiðis at vit ikki lata allar meguleikar fara afturvið borðinum — tí tað er nú mangan so- leiðis her í lívinum, at tað, sum er farið er farið, gjørd gerð fær onga vend, tað sum var ógjert, kann ikki gerast aftur. Verðsins enda og deyðan nýtast vit ikki at hugsa so nógv um — vit hava fingið loyvi til at líta á at vit eru í góðum hondum. Hetta eru tey bestu boð mannaættin nakrantíð hevur fingið — hetta er sjálv kjarnan í kristintrúnni, at vit ell, uttan at hava tað uppiborið, eru í góðum hondum. Men, meðan vit ikki eiga at hugsa so nógv um heimsins enda, deyðan og tað, ið kemur eftir deyðan, tí tað liggur alt í Guds hond, so noyðast vit at minna hvenn annan á, at tað finst eitt lív áðrenn deyðan. Tað finnst eitt lív áðrenn deyðan, og tað er her vit eiga at vera vakin — tað er her, í lívinum áðrenn deyðan, at Jesus kemur okkum á meti í tervi meðmenniskjans. Tað er her og nú, í lívinum áðrenn deyðan, og vit hava brúk fyri Gudi, Jesusi og Heilaga andanum — og tað er nú, nú, at okk- ara meðmenniskju hava brúk fyri okkum. Man tað vera nakar okkara millum í dag, sum ikki hevur roynt hetta, at vit útsettu nakað: til dømis at vitja ein góðan sjúkan vin. Vit hugsaðu um tað í langar tíðir, vit ætlaðu okkum hvønn dag. Men, so ein dagin, so var tað ov seint — vit fingu deyðs- boðini av vininum; og tað sum var ó- gjørt, kundi ikki gerast umaftur. Mong av okkum munnu halda, at vit liva eitt rættuliga friðarligt, van- ligt og alt annað enn hendingaríkt lív — og kanska halda vit stundum, at | vit ikki gera so stóra nyttu her á jorð- Kærleikin er - livsins grundlog -Um vit dýrka kærleikan, um vit biðja okkum inn til Guds vilja, sum er kærleikin, so átti tað at hjålpt okkum at sæð hann, tá hann er svangur, tystur, ókunnigur, nakin, sjúkur ella í Nr. 229 — 7. desember 1991 "Vit kunnu gera krist- indómin so andaligan, at vit gloyma, at tað finnst eitt lív áðrenn deyðan. ini — og tað er sjálvandi ójavnt (hvussu nógv kemur burtur úr hjá teimum ymisku. | Men, tann, sum hugsar soleiðis, hevur í grundini heilt misskilt kristindómin, og alt lívið — tí kristin- dómurin, ella ein fruktin av kristin- dóminum átti at verið at vit síggja tingini við nýggjum eygum, at vit síggja tingini við Guds og ævin- leikans eygum. Munurin millum ein gráan og keði- ligan gerandisdag, har onki hendir, og har ongar avbjóðingar tykjast at vera — og so ein spennandi gerandis- dag, ið er fullur av avbjóðingum, liggur í hesum, um vit hava sálar- eygu og oyru okkara opin, um vit eru vakin ella um vit sova, tá lívið krevur nakað av okkum. Hugsa eina letu aftureftir til prædikutextirnar til seinasta sunnu- dagin í kirkjuárinum, og fyrsta sunnudag í advent! Í prædikutextinum til seinasta sunnudagin í gamla kirkjuárinum segði Jesus, at tað sum vit gera móti einum av hansara minstu, tað gera vit móti honum — soleiðis sum vit fara við okkara meðmenniskjum, so- leiðis fara vit eisini við Jesusi sjálv- um. Har vóru tey, sum hevdu sæð hann, tá hann var nakin, tystur, svangur ella í fangahúsi — og har vóru onnur, sum ikki hevdu sæð hann, tá hann var í somu steðu. Alt- so, tað er ein spurningur um hvussu, vit síggja tingini, um vit eru vakin ella ikki! Fara vit so til prædikutextin til fyrsta sunnudag í advent í ár, so er Jesus komin aftur til heimbygdina Nasaret — hann var kanska vorðin kendur, og fólk komu at hoyra hann prædika. Tey undrast eisini yvir talu hansara og vísu orð — men, so siga tey: »Er hann ikki sonur Jósefs?< — Við eðrum orðum, hvat billar: hann sær inn? Hvat heldur hann seg vera, at koma og læra okkum nakað? Tey høvdu Guðssonin sínamillum! Men, tey tveittu hann út og ætlaðu at beina fyri honum. Guð var teirra millum — maðurin, sum er orsekin til at kirkjur standa um allan heim nú tvey túsund ár seinni, tosaði bein- leiðis við tey — men, tey sóu bert hatta ókrútið hjá Jósefi, sum gekk umkring og bilti sær inn at hann kundi siga teimum nakað! Tað er altíð ein spurningur um at vera vakin, tí at vit kenna hverki dagin ella tíman, tá tað verður brúk fyri okkum! Tað er altíð brúk fyri okkum, hvenn tann einasta dag — men spurningurin er bara um vit eru vakin ella ikki. Spurningurin er um vit hava anda- liga, guddómliga olju á lampum okk- ara, soleiðis at vit duga at síggja hann, tá hann er svangur, tystur, ókunnigur, nakin, sjúkur ella í fanga- húsi. Spurningurin er um vit hava anda- liga ella guddómliga olju á"lampum okkara — ella um vit eru eins og