leygardagur 21. desember 1991síða 18

r. 239 — 21. desember 1991 unnu líkjast einum fólki [la einum fugli ella, um ; skal vera, einum træi Ila einum borði. )g títt og ofta spældu teir ina náttina fyri og aðra úr teir vakrastu sjónleik- ir fyri Ofeliu. Og hon >skadi teimum orðini, so ut teir ikki mistu burtur. Men um dagarnar búðu eir allir - allir uttan henn- ra egni sjálvandi - í lítlu ndtaskuni hjá Ofeliu. Ja, i ið tað er tað, teir vilja, o kunnu skuggar gera seg svuliga smáar. Eingin annar fekk nakran- tíð teir mongu skuggarnar hjá Ofeliu at síggja, men fleiri høvdu varhugan av, at okkurt óvanligt var á vási hjá henni. Og óvanlig fyribrigdi dáma ikki fólki. Handa gamla er nú nakað løgin," søgdu tey, tå ið hon ikki hoyrdi. "Vit skuldu heldur fingið hana á okkurt røktarheim, har hon kundi verið í góðum hondum." Og onnur søgdu: "Hon r vist ikki heilt rættsiktað. Eingin kann vita, hvat hon kann finna uppá at gera." Og øll gingu umvegir ri ikki at meta henni. Mil endans kom tann aðurin, ið átti húsini, har lia hevði sítt lítla kam- og segði: "Tíverri ða tygum framyvir id at gjalda dupult so a húsaleigu sum nú." Tad heddi Ofelia ikki So er tad nokk best, at um fara," segði vertur- hóast eg má siga, at ) ger mær ilt fyri tyg- So pakkaði Ofelia alt, n átti, í eitt lítið kuffert - að var jú ikki so nógv - fór sín veg. Hon keypti er ferðaseðil við tokinum koyrdi so út í ta víðu rd uttan nakað mál ella Tá ið hon var komin 'g langt burtur, fór hon r tokinum og víðari til songu. Hon bar kuffertið í :ðrari hondini, og í hinari nevði hon hondtaskuna vid øllum skuggunum. Hon gekk ógvuliga leingi. At enda kom Ofelia út ul strondina; so slapp hon ikki longur. Ti setti hon seg har vid sjóvarmálan at hvíla seg, og har sovnaði hon. Allir skuggarnir krupu upp úr taskuni og stillaðu seg í runding uttan um hana, meðan teir skiftu orð um, hvat nú mundi fara at henda. Uppá ein máta er hetta jú okkara skyld," søgdu teir, at Ofelia er komin í hesa stóðu. Hon hevur hjálpt okkum, og nú megu vit royna at hjálpa henni. Vit hava jú allir lært nakað av henni, og kanska kunnu vit brúka tað, so vit fáa hjálpt henni." Og tá id Ofelia vaknaði, greiddu teir henni frå sin- um ætlanum. "Á dú!" segði Ofelia, "hatta var sanniliga filt av tykkum." Tá ið tey komu til eina lítla bygd, tók hon eitt hvítt lak upp úr kuffert- inum og hongdi tað upp millum tvey snóratrg. Straks fóru skuggarnir at spæla teir sjónleikir, sum Ofelia hevði lært teir. Og hon sat sjálv aftan fyri lakið og teskaði skaldanna vøkru orð til teirra, so at teir ikki mistu burtur í spælinum. Fyrst komu nøkur forvitin børn og hugdu, men út móti kvgldi komu eisini nøkur vaksin, og tå ið sjónleikurin var av, lótu tey øll nøkur oyru fyri at hava sæð ta sjaldsomu framførsluna. Og nú fór Ofelia at ferðast bygd úr bygd og pláss av plássi, og skuggar hennara umskapaðu seg til kongar og íspeglar, til edlar jom- fryr, til brasin ross, til gandakallar og blomstur, alt eftir hvørjum tørvur var å. Fólk tustu til og hugdu at og tey læðu og grótu. Skjótt var Ofelia víðagitin, og tá ið hon kom til ein nýggjan stað, bíðaðu øl spent eftir framførsluni, tí slíkt hevði ongin sæð fyrr. Askoðararnir klappaðu hugtiknir, og øll guldu eitt sindur afturfyri, summi meir, summi minni. Tá ið ein tíð var umlidin, hevði Ofelia spart sær so mikið av peningi saman, at hon kundi keypa sær ein lítlan gamlan bil. Hon fekk ein listamann at mála hann í nógvum litum, og á báðum síðunum stóð við stórum bókstavum: SKUGGALEIKHÚSIÐ HJÁ OFELIU So koyrdi hon út í ta stóru og víðu verð við bili sín- um, og skuggarnir komu við. Her kundi søgan væl end- að, men tað ger hon ikki kortini. Tí ein dagin, tá ið Ofelia var áleiðis í bili sínum, brast kavarok á, og hon rendi seg fasta í eina fonn. Og við eitt stóð ein risa- stórur skuggi fyri henni, og tann skuggin var nógv myrkari enn allir hinir tilsamans. "Ert tú eisini ein av teimum, sum eingin vil vita av?" spurdi hon. "Ja," svaraði skuggin sáttliga, "tað skuldi eg meint, at tú kundi sagt." "Vilt tú so eisini koma vid mær?" spurdi Ofelia. "Hevdi tú viljað havt meg hjá tær eisini?" spurdi tann stóri skuggin og førkadi seg nærri. "Ja, eg havi fleiri enn nokk frammanundan," segði tann gamla gentan, "men tú skalt jú eisini hava onkunstaðni at vera." "Vilt tú ikki fyrst hoyra, hvussu eg eiti?" spurdi skuggin. "Jú, hvussu eitur tú?" "Tey kalla meg Deyð- an." Nú var ein long tøgn. "Og vilt tú so koruni taka meg ul tin?” spurdi skugg- in blidliga umsidur. "Ja," segdi Ofelia, "kom tú bara." So umfevndi tann stóri kaldi skuggin hana, og alt uttanum hana gjørdist myrkt. Men við eitt var tað, sum fekk hon spildur- nýggj eygu, ung og klár, ikki longur gomul og nærsýnd. Og henni tørvadi ongar brillur til at síggja, hvar hon var: Hon stóð framman fyri Himmalsins portur, og rundan um hana stóð ein heilur riðil av undursom- um skapningum í litføgr- um klæðum og læðu móti henni "Sigið mær, hvørji eru ut?" spurdi Ofelia. 'Kennir tú okkum ikki aftur?" søgdu tey. "Vit eru allir teir heimleysu skugg- arnir, tú hevur tikið tær av Nú eru vit endurloystir og noyðast ikki longur at fjakka um." Himmalsins portur fór upp á víðan vegg, og teir lýsandi skapningarnir trinu innar og leiddu lítlu gomlu Ofeliu við sær mitt í skar- anum. Teir fylgdu henni ul eina prýðiliga borg, sum hon skjótt sá var hitt vakrasta og stórbærasta leikhúsið, hon kundi hugs- að sær. Oman fyri dyrnar stóð við stórum gullbókstavum: LJÓSLEIKHÚSIÐ HJÁ OFELIU Og síðani tá hava tey leik- að har, og við skaldanna vøkru orðum víst einglun- um lagnu menniskjanna. Og tað málið skilja eisini einglarnir, sum soleiðis fáa at frætta, hvussu ússa- ligt og hvussu frálíkt, hvussu tungt og hvussu stuttligt tað er at vera menniskja og búgva á jørdini. Og Ofelia teskar orðini ul sinar leikarar, so teir ikki missa burtur. Og so sigst annars eisini, at sjålvur hin g6di Gud vid hvørt kemur at hyggja at og lurta. Men tað er nú eingin, ið veit tað við VISSU A(111111111l01N911þl(10/1l1GbGbff6001"6þ—G-b-ÞþÞ-b bb