fríggjadagur 10. januar 1992síða 4

Síða 4 SS Sosialurin | Nr. 6 — 10. januar 1992 Bussur fór útav við Landsfjosid Eini 25-30 fólk fingu rættiligan skelk, tá tey seinnapartin fríggja- dagin í einum bussi hjá Bygdaleiðum fóru útay vegnum sunnan fyri Landsfjósið í kavaroki og nógvum vindi. Eingin fekk skaða av óhappinum, men nýggjur bussur mátti tilkallast Seinnapartin fríggjadagin fingu tey 25-30 fólkini, sum vóru við bussinum hjá Bygdaleiðum, 18 røkti Leið 400 — millum Havn- ina og Leirvík. Tá hendi nevniliga tað, at bussurin koyrdi útav sunnanfyri Landsfjósið í Kollafirði Tað var av alla líkindum at koyra, tá buss- urin for ulåv rringastu Misti tamarhaldið Tå farid vard år Havnini nakað eftir kl. 15, vóru ikki ábendingar um, at veðrið var so øgiliga ringt, men tá bussurin var komin suðurum Kollafjørð, kom eitt sera grovt kavaæl, samstundis sum vindurin var nógvur og vegurin hál- ur Mitt í øllum hesum misti bussførarin tamar- haldið á bussinum, 15 end- aði útav. Tó var stødan ikki verri enn so, at bert tvey av hjólunum fóru útav, og bussurin fór ong- antíð ordiliga á liðina. Fólk, ið var við buss- inum, upplýsir fyri Sosial- inum, at tað tóktist, sum um bussførarin heilt einfalt ikki sá vegin, og tí meira ella minni ikki kundi sleppa undan at fara útav, um hann ikki steðgaði. Hon var við í bussinum fríggjadagin: Eingin Segði okkum nakað >Vóru vit ikki farin til gongu frá bussinum og vóru vit ikki blivin so væl móttikin í Landsfjós- inum, veit eg ikki hvussu lagið heyði verið mill- um okkum, ið vóru við bussinum , ti hvørki buss- fórari ella nakar annar segði okkum nakað.< >Tá vit fóru úr Havnini nakað eftir kl. 15, tóktist veðrið ikki vera so ringt, og eg sat eitt sindur aftar- laga i bussinum og svav, tá óhappið hendi,« greiðir ein ung kvinna frá. Hon var í bussinum á veg úr Havnini ul Leirvikar, har hon skuldi nåa Ternuna fyri at Sleppa í Norðoyggjar. Veðrið var tó rætuliga ringt, men tað fann unga kvinnan ikki útav, fyrrenn bussurin var farin útav og stóð stillur, og øll ferða- fólkini vóru farin út. »Sum vera man, vaknaði eg, tá bussurin fór útav, men helt ikki beinan- vegin, at nakað serligt var á vási, tí eingin segði nakað,< sigur hon. >Men hurðarnar á bussinum vórðu latnar upp, og tá ein løta var gingin, fóru vit øll ferðafólk fyri og annað Sera góða móttsku út úr bussinum, eitt eftir. Fingu einki at vita Tað, tann unga kvinnan eisini fýlist á, er at ferða- fólkini ongantíð vórðu kunnað um nakað. >Meðan alt hetta hendi, fingu vit ikki nakað sum helst at vita, og hvorki bussførarin ella nakar ann- ar segði okkum, hví vit vóru farin útav, hvat nú fór at henda ella nakað sum helst. Men úti var bítandi kalt, og tað grova ælið helt fram, so vit fóru bara til gongu móti Lands- fjósinum, allur riðilin.< Meðan ferðafólkini vóru á veg móti Landsfjósinum, fóru bilar framvið teimum, uttan so mikið sum at steðga á. Komin í Landsfjósið, vórðu ferðafólkini sera væl móttikin, og beinanvegin fóru tey undir at gera teimum kaffi, samstundis sum ringt varð eftir einum gðrum bussi at koma eftir ferðafólkunum. Bíðaðu tit leingi? >Nei, tað gekk ikki long tíð, so var hin bussurin longu har eftir okkum og flutti okkum víðari vegin fram. Vit høvdu tå ikki bidad so leingi inni i Landsfjósinum, at kaffi hevði fingið tíð at renna niður.< Hóast nýggi bussurin, ið kom fyri hin, flutti ferða- fólkini vegin fram, vórðu øll ferðafólkini so mikið nógv seinkað, at tey ikki øll náddu tey sambond tey skuldu náa fyri at koma Men hann steðgaði ikki, og í grova ælinum misti hann av einari ella aðrari grund so mikið tamarhald- víðari. Soleiðis mátti unga kvinnan og fleiri við henni bíða til Ternan sigldi næstu ferð fyri at sleppa um Leirviksfjørd. Var nakrantid panikkur i, medan alt før fram? >Tað kom ongantíð panikkur í, og hóast vit máttu út í tað ringa veðrið at ganga í øllum kuldanum, tóku øll tað rímiliga róligt.< Koyrt í bussi síðani »Sjålv havi eg heldur ikki kent meg nakað serligt ávirkaða av hesum tilburðinum, og síðani fríggjadagin hetta hendi, havi eg koyrt í bussi, so tað hevur einki havt uppá seg soleiðis. Men tað er bara ov vánaligt, at eingin sigur nakað, og at ferðafólkini sjálv mugu finna útav, hvussu tey klára seg frægast,< sigur unga kvinnan við Sosialin. >Vóru vit ikki farin til gongu og vóru vit ikki blivin so væl móttikin í Landsfjósinum, veit eg ikki, hvussu hýtrurin hevði verið. hj. ið á bussinum, at hesin fór útav. Eingin fekk skaða Hóast tað kundi staðist rættiliga álvarsiigt óhapp av, at ein bussur við 25-30 fólkum uppii fór útav, so var eydnan við teimum ferðandi hesaferð, tí ikki eitt av ferðafólkunum fekk nakran skaða. Sum skilst fekk bussurin heldur ikki stórvegis skaða, hóast ein annar bussur varð tilkallaður at koma eftir ferðafólkunum og flyta tey víðari.. Fær ongar fylgjur Hóast næstan ein vika er farin, síðani hesin tilburð- ur fór fram, hevur einki verið frammi um hann nakrastaðni áður, og skilist á avvarandi myndugleik- um, at eingin frágreiðing er givin ella fer at verða givin frá honum, ella at hann fær nakrar fylgjur fyri bussføraran. Eydnan var í hvussu er við hesaferð, tí tá ein bussur av hesi støddini fer útav, og ikki eitt av ferða- fólkunum situr íbundið, ella fær sitið íbundið, ber hú til at óttast fyri, at alt kann henda, um bert eitt lítið sindur verri vil til enn í hesum førinum. hj. Tey 25-30 ferðafólkini, ið vóru við bussinum, sum før útay seinna- partin fríggjadagin sunnanfyri Landsfjósið í Kollafirði sluppu væl, tá hugsað verður um, hvat kundi hent, varð bussurin ikki verandi á sløttum. Tilvildarlig mynd Finnur Johansen: Hevur hoyrt um 0happid Leiðarin á Samferðslu- skrivstovuni váttar fyri Sosialinum, at hann er vorðin kunnaður um, at ein av bussunum hjá Bygdaleiðum fríggja- dagin var fyri einum "lítlum óhappi". >Soleiðis sum tað er sagt mær, er talan um ein buss, sum í heldur vánaligum føri var so óheppin at enda úti í vegjaðaranum,< sigur samferðsluleiðarin við Sosialin. »Men tilburð- urin var ikki ålvarslig- ari enn so, at bussurin rættiliga skjótt koyrdi aftur, og at eingin skrivlig frágreiðing er komin higar um tað, ið hendi har.< Finnur Johansen sig- ur, at ein annar bussur, ið kom framvið, tók ferðafólkini upp og koyrdi tey hagar, tey skuldu. Onkur hevur ringt >Onkur hevur eisini ringt til okkara um til- burðin, ið helst ikki var so álvarsligur kortini,< sigur hann. >Og buss- urin er aftur nú í fastari koyring sum áðrenn.< Spurdur um, hvussu nógv ferðafólk vóru við bussinum hendan túrin, sigur Finnur Johansen, at tað veit hann ikki. Sosialurin hevur ann- ars frá fólki, ið var við, fingið at vita, at tey vóru millum25 og 30. hj.