Sosialurinarkiv
Sosialurin 1992-01-29, síða 17
Tak niður PDF av hesari síðu Stórt myndaskrá

mikudagur 29. januar 1992síða 17

‹ fyrra síða allar 20 síður næsta síða ›

Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.

Tekstur á síðuni

AA— i + á Nr. 19 = 29. januar 1992 anum i sólsetrinum við einum glasi av reyðvíni. — Broytingin kom, tá ið hon sat andlit til andlits við dóttur sína við eina ættarsamprógving. Tann tá tjúgu ára gamla dótt- urin segði, at hon í øllum sínum barnaárum íkki kundi fara og leggja seg at sova, tí hon kendi seg so óróliga, einsamalla og sum átti hon ongan góðan, tá ið mamman var úti og drakk. Ístaðin sat hon í vindeygakarminum í morgunkápu og bara bíð- aði. Tá ið hon sá mamm- una har niðri á gongu- breytini koma vinglandi, fór hon og legði seg. Við- hvert svav hon, tá ið mamman kom inn, og við- hvert lætst hon at sova, fyri at mamman ikki skuldi verða harmabund- in. Tá skilti eg, segði mamman, at tað fór ikki at verða gott at sita úti á svalanum og drekka reyð- vín í sólsetri. Skuldkenslurnar — Tað er á hesi mentunar- steðu tað eigur at vera, greiðir Johan Liljenberg frá, ein slíkur máttmikil kensluviðburður skal til, um tað skal eydnast at broyta samleika menniskjunnar og fáa hana til at fáa sær ein kunning og leita sær eitt annað lív. — Tá ið vit royna at fáa sjúklingin veruliga at síggja, hvat hann hevur elvt til, og hvussu næstra- fólkið hevur livað, so er tað ikki fyri at økja um skuldkenslurnar. Tað er fyri at maður kensluliga skal góðtaka sjúku sína, og so sleppa av við skuld- kenslurnar. — Aftur at drekka hóv- liga, tá ið tamarhaldið á brennivínum er farið, ber ikki til. Fyrr var eg iving- arsamur, um tað bar til aftur at læra drankarar at drekka við nógv, men í Amerika lærdi eg, at tað er ómeguligt. Tað hjálpir til at skapa eitt slag av sinnisró at geva seg yvir og skilja, at tú aldrin aftur kann drekka. Ættarbregði Drykkjuskapur kemst av ættarbregði og atgongd til rúsdrekka, greiðir Jo- han Liljenberg frá. At leita eftir samfelagsligum orsekum er eitt mistak. — Mangir av sjúkling- um mínum hava sagt frá, hvussu teir hava roynt at drukkið sum heilt ungir og tað kendist ovurhonds gott. Teir tóku beinan- vegin ta avgerð at drekka seg fullan so ofta, hevið beyðst. Kanska er eisini ein annar drykkjuskapur til, ið byrjar á miðalaldri, men ættarbregði tykist at hava sterri leiklut hjá teimum, ið byrja heilt ung — um tú eigur mammu ella pápa, ella bæt tvey, ið eru rúsdrekka-misnýt- arar, ekist. vandin fyri, at tú verður drankari frá 10 til 40 prosent. Eru drank- arar í fleiri ættarliðum, verða fimti—seksti pro- sent av dreingjunum drankarar. Gentur frá drankarahúskjum fara at leita sær eftir einum drankara at gifta seg við, tí tá verður samljóð. Finna tær ongan, verða tær sjúkrasystrar. Men ofta finna tær ein drank- ara og tá koma bern teirra til at hava brennivíns- ættarbregði | báðumegin frá. Tí verður drykkju- skapur ein sjúka, ið hóp- ast upp í ávísum ættum, soleiðis, at til er nógv ættarbregði ella eisini eingi, forklárar Johan Liljenberg. — Var eg drankari og átti son, hevði eg sagt við hann: verð fráhaldandi, tí tað er nógv sterri vandi fyri, at tú verður drankari, enn at aðrir verða tað. Skúlin — Eg haldi at skúlin eigur at læra bernini, at tað er vandamiklari at drekka, tá ið tað eru drankarar í ættini. Men eg hevði eisini viljað, at skúlin hugsaði meira um steðuna hjá bernunum hjá drankarun- um. Tey kenna seg einsa- møll. Einki barn í øllum heiminum hevur tað sum tey, halda tey. — Tey verða avskeplað av at vaska upp í húskj- um, ið er ovurhonds eðr- vísi. Tað gevur sera vána- ligt sjålvsålit. Teimum tarvast skilja, at tað er ikki teirra skuld, at mamman ella pápin drekkur. — Í húsfólkaskránni á M.87 sleppa bern yvir tólv ár at vera við. Ikki er peningur til at hava tey yngru bernini við og tað harmar Johan Liljenberg. — Ein tólv ára gamal drongur, ið var drankara- barn, segði frá øllum, ið hann noyddist at tola, áðrenn pápi hansara kom higar. Hann segði frá kenslum sínum av lætta: — »Åørenn kendi eg meg sum ein stein. Nú kenni eg meg sum ein eingil, ið kann flúgva. ..< V tørro. FØROYAR -1orro = -HEVUR FLESTAR OG BESTAR VINNINGAR ! PÅLSSTOVA Sera hugnaligt høli i Mykinesgøtu i Havn til útleigan. Høli nøktar júst tin tørv. Við ti vælut- gjørda køkinum, kann alt fyrireikast til veitslu og hugnakvøld. Hølid er 300 m?, hvar innbúgv og borð- buni er til 200 folk. Eisini hugnaligt til minni samkomu. Væl egnað til: Veitslur Skeiðvirksemi Samkomur Bingo ella eitt hugnakvøld. Góðir parkeringsmøguleikar. Ring og tosa við okkum, vit hava eitt- hvort til tin tørv. Eisini kann leigast steintoy, um veitslan er heima. Pálsstova, tif. 13840, heima 13819 Viðgerð við PSYKODRAMA byrjar hálvan februar Tilmelding hjá: Daniella Strandberg, tlf. 19032 Anna Debes Hentze, tlf. 13504 Hensia Einarsson, tlf. 195 43 bert millum kl. 17—19. Seinasta tilmeldingarfreist: Mikudagin 5. februar. góð HØVUDSVINNINGUR: Dreingja-/Gentusúkkla Black Hawk — Explorer ella onnur, ið hóska vinnandi gentuni/dreinginum. BH- og Expl.-dømi: Fe 2", 2 felgubremsur og 6 gear. JOHN W. THOMSEN 55 Box 10 - 700 Klaksvik - Tlf. 55858 & 55256 ostalur Diamantbrúdleyp | Friggjadagin 31. i hesum kunnu Oluva og Johan á Nýlendi í Hesti halda diamantbrud- leyp. Tað er óivað eindømi i Hest segu, at hjún hava livað saman í 60 ár. Sagt varð um Jansaguttarnar, at teir vóru lágir í getuni, men góður stirðil var í teimum kortini; tað sama kann sigast um Johan; kanska er hann av sama berginum brotin. Ikki er hann stórur í vavi, men øll, ið kenna hann, vita, at hann altíð hevur verið eitt ar- beiðsgrev og altíð staðið fremst, tá ið tek skuldu takast. Í 1932, tá ið tey settu búgv, vóru ringar tíðir í Føroyum. Urtøkan var lítil, so væl skuldi húsast við tí, ið vanst, og har hevði Johan konuna góða. Ung vóru tey og strígg- ið var, men væl hevur gingist, sum vit nú síggja. Á Nýlendi er eitt valaheim, og ell kenna vit okkum vælkomin og hava har fing- ið mangan góðan bita. Enn sum fyrr er tað Óluva, ið ståkast i køkinum, og hóast nógv er at gera, hevur hon altíð tíð at práta. Tað hevur altíð gingið nógv fólk inn á Ný- lendi, so diamantbrúðarparið er væl kent runt um í Feroyum og uttanlands við. Tey eru mentað fólk, fylgja væl við ellum, og hava lisið og lesa nógv, og tað er ikki lætti- soppalesnaður, ið lisin verður. Sjálvt um tey eru væl til aldurs, eru bæði virkin enn. Óluva strevast enn sum fyrr við tí, sum er at gera innanhýsis. Johan fekk eitt bakkast fyri nøkrum árum síðan, men er tó so frægur, at hann trívur í rokkin av og á. Sjálvt um tit hava verið ymisk av lyndi, so hevur áralagið verið gott hesi 60 árini, ið far- in eru. Okkara ynski og ben skal vera, at Várharra, ið hevur stýrt skútu tykkara hesi 60 árini, má stýra henni har, ið slættast er, ta tíð, tit hava eftir at rógva saman. Eg vóni, at fjørdurin verður líka slættur sum hina ferð fyri hálvt hundrað árum síðani, tá ið tú, | Johan, saman við einum hálvvaksnum pilti ólavsekudag í lántum báti av Velbastað róði út í Hest. Hesin pilturin saman við sínari familju ynskir tykkum alt tað besta og Harran- signing framyvir. Skyldmaður sunnan av landi |.