leygardagur 14. mars 1992síða 12

Síða 12 Petur Martin Rasmussen. dómpróstur við innsetan av Una Næs í Vestmanna: Prestur eigur at vera millum tað vanliga fólkið -Ger tær ómak við prædiku tíni, men prestaar- beidid er fjølbroytt. Ikki minst er tað týðandi at vera millum fólk, minst ein túr gjógnum bygdina um dagin, oman á flakavirkið ella hvar fólk nú savnast. M.a. hetta vóru ráðini, sum Petur Martin Rasmussen, dómpróstur hevdi til nýggja og unga prestin, Una Næs, sum seinasta sunnu- dag varð innsettur sum prestur í Vestmanna kirkju. 1. Kor. 2,1 —5: Kap. 1,2—5: Og tá ið eg kom til tykk- ara, breður, kom eg ikki sum avburðarmaður í mál- snild ella vísdómi og boð- aði tykkum Guds vitnis- burð. Tí at eg ætlaði mær einki at vita tykkara mill- um uttan Jesus Kristus og hann krossfestan. Og eg var hjá tykkum í veik- leika og í ótta og í miklari angist. Og tala mn og boð- an mín var ikki við sann- ferandi og vísdómsorðum, men við ásannan av anda og kraft, fyri at trúgv tykkara ikki skuldi vera bygd á mannavísdómi, men á Guds kraft. Sum so mong av brev- unum hjá Paulusi, fyri ikki at siga tey flestu, er Fyrra Korintbrævið merkt av, at hann er í and- steðu. tað stendst av, at Paulus aftur og aftur verður skuldsettur fyri bæði líkt og ólíkt. Og tá bítur hann frá sær. Paulus ballar ongantíð orð síni inn í ein mjúkan ullarlagd. Men ger sær stóran ómak við at málbera seg soleið- is, at tað, hann hevur at siga, er greitt. Hann kann viðhvert tykjast bonskur, men hann hevur altíð málið greitt fyri eyga. Paulus er trúboðari mill- um heiðin fólk. Hann veit seg at vera sendiboð í Guds stað. Men hann er eisini prestur, um vit kunnu gera henda skilnað, prestur, sum útinnir sítt prestyrki í kirkjuliðunu, sum hann sjálvur hevur stovnað. Hann leggur stóran dent á, at hann ikki gong- ur síni egnu erindi, men Gud er myndugleiki hans- ara. Í hesum broti, vit hava hoyrt úr Fyrra Korint- Tillukku við embæti tínum, Gud vælsigni teg í prestayrki tínum og gevi tær vísdóm til at halda miðið greitt fyri eygum: Hin livandi Krist segði Petur Martin Rasmussen, tá hann ynskti Una Næs tillukku við nýggja embæti hansara sum prestur í Vestmanna og Vágum. brævi, fáa vit eitt sindur at vita um, hvussu hann rekir sítt embæti sum trú- boðari og prestur, ella sum prædikantur. Paulus var væl skúlaður maður, væl kunnigur í tveimum tungumálum og mentunarumhvervum, uppvaksin sum hann var við grikskum máli, sum hann dugdi til fulnar, og sum longu tá í eldir hevði verið mýkt í skaldskapi og heimspeki og átrúnaði. Og uppvaksin við gýðinga trúgv og harafturat stu- deradur maður i ti longu tå — tað vit vita — eitt til tvey túsund ára gomlum Men tað var ikki fyri at kunngera teimum Gud ; loyndarmál ella sínar talugávur egnu ella framúr- skarandi vísdóm ella sannførandi vísdómsorð. Og hetta var væl um- hugsað, tí tað var Paulusi um at gera, at trúgv teirra ikki skuldi vera bygd á mannavísdóm. Paulus var bæði klókur og vísur og lærdur. Tað visti hann væl og krógvaði tað heldur ikki burtur. Og uttan iva vistu fólk tað eisini, og í hvussu so er kundu tey hoyra á talu hansar& Men „eg kom til tykkara í veik- leika og í ótta og í miklari angist«. Ti hann hevur verið bangin fyri, at alt hetta skuldi imponera fólk, so at tey skuldu festa seg meira við tað enn tað, sum vóru ørindi hansara. Nr. 52 — 14. mars 1992 Og tey vóru hesi: eg hevði gjørt av, at eg einki vildi vita tykkara millum enn Kristus og tað sum krossfestan. Tað var hin krossfasta og upprisna livandi Krist, — hann hev- ur altíð bæði krossfest- ingina og uppreisnina í huganum, sjálvt um hann bert nevnir annað — hann var komin at prædika. Tað var hesin livandi Kristus, sum var andin og kraftin í prædiku hansara Og tað, hann miðaði ímóti var, at trúgvin hjá teim- um skuldi vera byg« hesa somu Guds kraí ilt annað, sum Pauli segði, bæði tá ið he revsaði síni medkrist: ella uggaði eitt biva hjarta, var bygt á trúr å Krist ella leiti bu trúnni á Kris Í fyriskipanini i prestainnseting verður sagt, at prósturin heldur stutta tal til kirkjuliðið. Tá ið eg hevi tikið hesa kósina fram, sum Paulus stakk út fyri sítt trúboð- ara- og prestyrki, havi eg havt bæði kirkjufólk og prest í huganum. Tá ið Luther lesur Bíbli- una, sigur hann, at hann alla tíðina spyr eftir, um hetta ella hatta staðið prædikar Kristus ella ikki. Finnur hann ikki Kristus, hevur tað onga ávirkan. Og tað er tað, eg vil siga >