hósdagur 17. desember 1992síða 21

Tíðindablaðið [ sosíalurin ] Nr. 239 — 17. DESEMBER 1992 mSida2! Andreas Petur Jacobsen farin Fríggjadagin 4. desebember fingu vit boðini, at Andreas Petur Jacobsen var farin, 44 ára gamalur. Tá maður á so ungum aldri leggur frá sær, kemur tað ofta óvæntað; men Andreas Petur og vit, sum kendu hann, høvdu leingi vitað, at honum var ikki givin long lívsleið afturat, tí hendan herviliga sjúkan, sum er so lúrin og síðani náðileys, tá hon fær valdið, hevði vunn- ið. Andreas Petur var sonur Herlufog Sonnu Jacobsen í Sydrugøtu, har hann var borin í heim 28. apríl 1948 og har hann eisini vaks upp. Í 1972 tók hann læraraprógv og hann og Elin — eisini lærari — settu búgv á Nesi í Vági, og virkaðu tey bæði sum lærarar har, nú hann doyði. Eitt stutt skifti var Andreas Petur lærari í Lorvík. Hesin gøtumadurin fal væl til í Vág, kom at kenna seg sum vågbing og sudring, og virkaði av fullum huga fyri útbygging og menning av hesi hansara næstu heimbygd og fyri framburði og møguleikum hjá tí bygdarfólki, hann nú so avgjørt kendi seg hoyra til. Vinnuliga var Andreas Petur sera fjølbroyttur og virkin. Hóast læraragerningurin var høvudsstarvid, helt hann seg ikki aftur á øðrum gkjum. Elin og hann røktu garðin á Nesi og sigst um Andre- as Petur, at hann var góður bóndi, og røktadi hann seydin serliga væl. Sjálvt eftir at sjúkan var farin at gera um seg av ålv- ara, gekk hann nógv burturi í haga og fekk búnaðar- arbeiði frá hondini. Til skips var hann við millumbil- um og arbeiddi eitt skifti á flakavirkinum í Vági. Andreas Petur hevði serligan áhuga fyri samfelags- viðurskiftum og tók hann sitt tørn til tess at leggja Minningarorð um Andreas Petur Jacobsen Einki er so vist sum tað, at vit skulu øll fara hiðani frå, tá okkara tími kemur. Vit halda eisini, at taðer púra naturligt, at gomul fólk doyggja, men sera øv- ugt fellur tað okkum, at fólk í besta aldri skulu verða tikin burtur. Vit hava ikki fult ræði á framtíðini og als ikki tamarhald á tí herviligu sjúku, sum bæði Andreas Petur og vermóðir hansara máttu dvína fyri í árin- um, sum nú fer at halla. Eg kom at kenna tey bæði Andreas Petur og Elina, tá vit fóru á læraraskúla í Havn 1967. Longu tá hildu tey saman. Saman við m.ø. ødrum lærara- skúlanæmingum luttóku vit í brúdleypi teirra. Tey fóru bæði í lærarastarv suduri í Vági, tá tey høvdu tikið læraraprógvið í 1972. Tey búsettust á Nesi, har tey eisini festu fedranna garð hennara. Andreas Petur kendi eg altíð sum ein reinhugs- andi skilamann. Hann var altíð fúsur at taka lut í verki, tá hann helt tað vera rætt, og tá tað kom fjøldini til góða. Men hann smæddist heldur ikki fyri at hjálpa teimum, ið onnur forsmáddu. Fyri honum var ein menniskja ein menniskja uttan mun til >stand ella stilling«. Soleidis kendi eg Andreas Petur sum skúlafelaga, í næmingafelag læraraskúlans, í SU, í Javnaðarflokkinum o.s.fr. Andreas Petur gekk altíð undan, tá tsk skuldu takast, og tí var tað altíð so gevandi og hugaligt at vera saman við honum. Eg kenni ikki barnaheimið hjá Andreasi Petur annað enn, at tá hann beyð okkum fleiri lærara- skúlanæmingum at halda Kyndilsmessu í Getu á sinni, tá búði eg og fleiri hjá foreldrum hansara í Sydrugøtu. Har kendist beinanvegin tann fløvin, sum bert kann vera, har foreldur og børn hava kær- samfelagsvidurskiftini væl og rættvist til rættis. Vid hugsjónini um, at hetta hollast bygdi á demo- kratiska sosialismum, har vit øll varða av og eiga á- byrgd, stríddist hann fyri politiskum loysnum, sum kundu verða í samljóði við grundsjónarmið norður- lendsku javnaðarmanna. Samstarv okkara var — sum vera man — serliga á po- litiska økinum. Andreas Petur virkaði bæði í býráðs- og landspolitikki. Tvey ár sæti á løgtingi og fýra år bý- ráðsformaður í Vági, og í gllum virkaði hann av fullum huga og legði alla orku í. Andreas Petur var sera hollur í ráðum, málsviðgerð ella samrødur um ftøkilig mál høvdu tað ålvarsemi, sum eyðkennir nærlagdan mann. Fekst tú ráð frá hon- um, vistu tú, at tað vóru tey frægastu og mest væl- meintu, hann helt seg eiga. Onki stungið undir stólin NONNONON leika til hvert annað og virðing fyri hvørjum ødr- um. Faðirin doyði fyri mongum árum síðan, men mamman livir eftir. Eg ivist ikki í, at tey góðu og ongin duld ætlan aftanfyri. Tilmæli hansara kundu eisini vera sera djørv, tí hann var ímillum teirra, sum tordu at gera neyðuga verkið. Hann hevði avgjørdar meiningar og oftast sera prin- cipiellar stødur. Hóast politikkur í alt ov stóran mun er samráðingar um neyðsemjur millum flokkar av yms- ari grundhugsjón, var Andreas Petur ímillum teirra, sum helt at mark mátti vera fyri, hvussu langt av leið ein skuldi fara fyri at røkka semjum, og at ein ti skuldi vera til reiðar at lata samráðingar støkka heldur enn at fáa eitt vánaligt úrslit. Andreas Petur var sera hjálpsamur maður og átti hann nógvar vinir. Hann kundi vera bersøgin og goymdi tí einki til sleyg um fólk, tá tey ikki vóru hjá- stødd, og hoyrdi tú hann ongantíð siga ilt um onnur. Men hann trúði heldur ikki ilt til onnur; men tá sc er, kann ein verða fyri vónbrotum, gerst ein ov góð- trúgvin í samvinnu við onnur; men sjálvt í slíkum føri var øll virkan hansara merkt av djúpari reidiligheit. Tað høvi eg hevði til at tala vid Andreas Petur væl aftaná, at hann hevði fingið sín sjúkdóm, og læknarnir høvdu lagt kortini á borðið, er rist í minnið, tí slíka sálarstyrki havi eg næstan ikki verið varugur við áður. Stillisliga, men greitt og avgjørt segði hann, hvussu hann fór at leggja tað avmarkaða tal av døgum, eftir vóru, til rættis, og hvat hann væntaði av tíðini, sum lá fyri framman. Skilji, at hann helt hendan hóvliga, men sterka mál- setning til tað seinasta. Góðu Elin og Hanus, minni um mangar góðar og hugnaligar letur saman við tykkum og Andreasi Pet- uri eru rík at eiga. Letur í heimi tykkara, myndir av politiska vígvellinum, tá leikaði á, og tankin um úrslit rokkin í felag, eru góður ferningur at eiga framyvir. Vóni tykkum er givin styrki at bera komandi dagar. Stríðsmaðurin Andreas Petur er farin. Friður veri við minninum um hann. Atli P. Dam minni, hon eigur eftir Andreas Petur, troysta hana í sorgini og sakninum. Andreas Petur luttók bæði í kommunu- og lands- politikki. Ta tíðina hann var býráðsformaður í Vági, var eg bygdaráðsformaður í Miðvági. Hesa tíðina høvdu vit regluligt samband serstakliga um kommunuviðurskifti, men eisini um viðurskiftini á tingi, tá hann gjørdist legtingsumboð floksins har suðuri. Eg fari at minnast Andreas Petur sum ein skila- mann, tú altíð fekst eitt skilaprát við. Tú fórst ong- antíð avstaðaftur, uttan okkurt munagott í viðferi. Eg hoyrdi hann ongantíð tala ilt um nakran, tvørt- urímóti átti hann altíð okkurt gott at bera bæði við- haldsfólki og mótsteðufólki í t.d. politikki. Hann var altíð við tí góða orðinum um øll — høg sum lág. Tann stóri skari, sum fylgdi Andreas Peturi til gravarbakkan henda ófýsiliga vetrardagin, prógv- ar helst, at eg eri ikki einsamallur um tey góðu minnini um skúlafelagan, læraran, floksfelagan o.s.fr. Góða Elin og Hanus. Ringast er tað rimiligt hjá tykkum f hesi tid. Årid 1992 gjørdist tykkum av sonnum óeydnisár. Vit vanligu menniskju duga ikki at skilja, at summi skulu verða so hart rakt og so áhaldandi, sum tit vórðu, nú tit bæði mistu pápa og ommu, mann og mammu eftir einum ári. Ég eigi eingi troystandi orð, ið muna, men eg vóni, at tey góðu minnini linka um stóru sorgina og saknin, sum 1992 legði á tykkum. Vit eiga at vóna og rokna við, at nú má tykkara kvota vera uppi. Vit vóna, at tit nú fáa frið, og at tit verða spard fyri slík eirindaleys álop og ótrygg- leika, sum eyðkendi lív tykkara hetta árið. Eg ynski tykkum eini góð og friðarlig jól og av hjarta eitt gott nýggjár. Friður veri við minninum um Andreas Petur Jacobsen. Hans NR