týsdagur 22. desember 1992síða 11

T íðindablaðið Foroya fólk Mynd Jákup Sune Lauritsen #* Nr. 244 — 22. DESEMBER 1992 Síða 11 Brornnt syrgir Vit prenta her prædikuna, sum Hans Jákup Joensen, biskupur, helt í Sørvågs kirkju leygardagin, tá Sveinbjørn Danielsen og Edmund Simonsen fóru til gravar. >Sælur er tann, sum situr í lívd hins hægsta og skjól sær søkir í skugga al- máttugans, ið sigur við Harran: høli mítt, borg mín, Gud mín, sum eg líti á! Hann tær vil bjarga, hann sínar veingir út yvir teg breidir« (Ps. 91,1-4). Ikki bert bygdin her og hinar, ið mist hava, men alt Føroya fólk syrgir hesar dagar. Nú jólahggtíðin, gledifestin fram um aðrar, stundaði til, nú bórust so knappliga feigdarboðini um landið, at fýra landsmenn og ein frændi okkara úr Danmark vóru deyðir í vanlukkuni á Borðoyarvík, miskunnarleyst ryktir burtur mitt í lívsgerningi sínum. Tá ið soleiðis veit við, gerast vit tigandi, tí hvat skulu vit siga. Tað kenst eins og halgibrot at slíta tøgnina, tí vit søkja skjól í henni. Og tó er tað nakað djúpt í okkum, sum leingist eftir, at tøgnin verður brotin, at onkur kann siga nakað, sum kann vera til hjálp og ugga. Undir slíkum umstødum stinga so mangir spurningar seg upp. Vit hava møtt teim- um fyrr, tí lívið er framvegis sær sjálv- um líkt, men svarinum bíða vit enn eftir. Enn mega vit sanna orðini: »Øldir runnu, ljós útbrunnu, »hvar« og »hvi« er ikki funnið<. Tað er einki nýtt, at lív okkara er eitt hótt lív. Atsóknir av ymiskum slagi, hóttanir og meinbogar hava altíð hoyrt við til lívið. Lívið hevur altíð møtt mót- stóðu her á foldum, og tað finnast enn kreftir, ið vilja tí ann. Hesar kreftir vóru nakað av tí allar fyrsta, sum vit møttu, longu tá ið lívsins gáva varð okkum givin, og tær hava fylgt okkum síðani, og tær fara at fylgja okkum til tað síðsta. Frá fyrsta degi hava tær staðið okkum eftir lívinum, og tær gevast ikki, fyrr enn tær havanátt sítt mål, einki er so vist sum tað. Men tað er tó ikki allur sannleikin um lívið, at vit einans kenna tað sum lýtur, ið altíð vórðu hóttar av lívsins fíggind- um. Vit hava tíbetur eisini upplivað vakrar og ríkar løtur í lívinum, sum vit minnast við gleði og takksemi. Tað var eins og lívsins fíggindar hildu seg undan eina løtu, og slørid eitt bil varð drigið frá, so vit kundu fáa ein varhuga av, hvat ið skaparin hevði ætlað vid liv- inum. Tað guddómliga gav seg til kenn- ar á ein slíkan hátt, at sjálvt lívsins fíggindar kendu tað sum halgibrot at gera ónáðir. Og tó mega vit viðganga, at eisini hesar løtur tykjast ójavnt býttar, hóast tey munnu vera fá, sum hildu seg fáa ov nógv av teimum. Tað er gomul sannroynd, at móti lív- sins fíggindum stríðast vit menniskju til fánýtis. Tann dagur kemur fyrr ella seinni, tá ið stríðið er lokið, og lívsins fíggindi burturav tykist havasigrað. Og tá eiga vit einki í okkum sjálvum ella í hesum heimi, sum kann veita okkum hjálp ella bjarging. Tí er spurningurin eins gamal og menniskjað sjálvt, um tað yvirhøvur finst nøkur hjálp móti deyðanum. Er lívið bert tað, sum liggur millum vøggu og grøv, ella er hetta bert ein partur av lívinum? Eisini sálmaskaldið í Gamla Testa- menti kendi lívsins kor og visti um at stíga tung spor. Og júst tað tyngdi so nógv um, at hann ikki dugdi at skilja Guds ráð og vegir hansara í tí, sum hent var. Tí kendi eisini hann hesar løturnar, har alt endar í spurninginum: hví? Hví legði Gud so tungar byrðar á hann? Hví kom hann honum ikki til hjálpar og lætti honum um byrðarnar? Hví skuldi hann stíga so tung spor og bera so tungan kross? Hvør var Guds lutur í hesum? Í dag seta vit hesar somu spurningar, og sum sálmaskaldið einki beinleiðis svar fekk á teir, soleiðis fáa vit tað held- ur ikki. Tað er ikki givið okkum menn- iskjum at kenna Guds vegir og alvísa ráð. Svarið er enn sum áður, at Guds náði er okkum nóg mikið. Hetta var svarið Paulus ápostul fekk, tá ið hann bað Gud taka burtur tomin, sum hann hevði fingið í holdið, og júst hetta sama er sálmaskaldið vorðið sannført um, tá ið hann sigur: >Sælur er tann, sum situr í lívd hins hægsta, sum skjól sær sekir í skugga almáttugans. Tí hann tær vil bjarga<. Við hesum orðum vil hann geva okkum lut í sínum royndum, at tað finst eitt skjól, sum lívir, tá ið deyðans ódnir herja, og tað finst ein bjarging, sjålvt úr deyðans miskunnarleysu hondum. Gud sleppur okkum ikki, og hann hevur heldur ikki slept okkum tann dag, tá vit ongan útveg duga at síggja. Hann veit ráð í teimum torfør- astu og tyngstu løtunum, og eisini tå breiðir hann veingir sínar yvir okkum og er okkum skjól. Tí almátt hansara kann eingin skerja, heldur ikki hin ann- ars so máttmikli deyði. Sorgarmyrkrið kann gerast tjúkt á lívsleið okkara, men tað gerst ongantíð so tjúkt, at ikki hin alvandi Gud finnur veg til okkara við bjarging síni. So satt sum Jesus Kristus við deyða og uppreisn síni hevur syrgt fyri hvørjum einasta okkara, so satt kunnu vit vera trygg í trúnni á, at hann kemur okkum til hjálpar. Og tá ber lívs- leiðin hóast skákvegirnar og myrkrið heim í Guds æviga ríki. Vit fylgja í dag Edmundi Simonsen og Sveinbjørni Danielsen til seinasta hvíldarstað teirra. Mitt í gerningi sín- um, sum hetta kveldið hevði verið at bjarga ødrum, vórðu teir ryktir burtur, æ livstrådurin eirindaleyst kvettur. metaliga sárt og hugstoytt má tað vera hjá tykkum, konum og børnum, for- eldrum og systkjum og øllum, sum stóðu teimum nær. Tá ið soleiðis er vorðið, vildu vit so fegin kunna borið tykkum, ið so meint eru rakt, troyst og ugga. Men hjálp okkara er so fåtøk, og tað er so lítilsvert, ið vit kunnu gera undir slíkum umstødum. Men kanska kann tað lætta tykkum eitt sindur um byrðunaat vita, at alt Føroya fólk syrgir við tykkum og hevur samkenslu við tykkum, sum so hart eru rakt. Her vildu vit so fegin kunna gjørt broytingar í tað, sum ikki kann broytast, men mega tó ásanna, at her galda orðini óavmarkað higar til og ikki longur, her er óvikandi markið fyri, hvat ið menniskju megna. Tíereingin onnur leið fram enn atroyna at bera eisini hetta í trúnni á, at eisini tað stendur í Guds nådigu hond. Og ikki gloyma, at henda hondin er júst hon, sum alt til frama okkum beinir, og á réttu stund er Guds hjálp nær. Gud verði hjá tykkum og troysti tykkum, konur, børn, foreldur og systkin og øll, ið varð- aðu av Edmundi og Steinbjørni og vóru góð við teir. Og Gud styrki og hjálpi tykkum gjøgnum hesa tungu og torføru tíð, sum nú stendur fyri. Edmund og Steinbjørn eru nú farnir inn um deyðans gátt, og vit fylgja teim- um í dag til seinasta hvíldarstað teirra á hesum foldum. Og vit gera tað í teirri trúgv, at Jesus var hjá teimum, nú teir fóru inn um deyðans grind, og at hann fer við teimum fyri at føra teir trygt heim í sítt æviga ríki. Í hesi trúgv lýsa vit hiðani frá kirkjuni frið yvir minnið um Edmund Simon- sen og Sveinbjørn Danielsen. Jesus fylgi tykkum eisini hesa seinastu ferð- ina. Amen.