mikudagur 23. desember 1992síða 21

Hanus heima í Túni og konan Sigga Maria. Toftamaðurin sum dugdi eingilskt Hann átti bæði mammu- beiggja og fastur í Svínoy. Hesi vóru ávikavist Jóannes í Ovasta húsi, sum var ætt- iður úr Útistovu á Toftum g var giftur við Annu »ofiu, ættað úr Ovasta húst jannes var sum 14 ára mal komin til Svínoyar m húskallur uppi í Húsi ar ett } un: á nesi Lind .atrina, hon var sv sur Jó innes í Ovasta húsi, og hon var eisini nógv í Svínoy sum genta. Hon var frammi í Garði hjá Jóa beiggja og Annu Malenu, sum var mostir hennara. Seinni gift- ist hon út á Toftir við Jústinus heima í Túni, og elsti sonur teirra var Hanus. Hanus heima í Túni giftist Siggu Mariu Thomassen í Nes kirkju 5. oktober 1913. Hon var ættað uttan av Bø í Svínoy. Foreldrini vóru Jósup, ið var ættaður úr Kók í Havn, og Anna Katrina, ið var ættað úr Keldhúsinum í Hattarvík. Tey høvdu bæði tænt har Heimi í Svínoy, og tá tey giftust í 1880, settu tey búgv úti á Bø. Helst hevur Hanus hitt Siggu, tá hann hevur vitjað skyldfólkini í Svínoy Nøkur ár búðu tey á Nesi, men seinni bygdu tey á Toftum. Teimum var ikki langt lív lagað. Sigga plág- aðist av tuberklum og doyði I i feb uar 1935, og sler út av deyð siglaranum Sealous í sep tember 19 T { ey áttu fimm bøm. Ein genta doyði fýra ára gomu! í 1923. Sigga var í Svínoy og ferðaðist, børnini fingu kik- hostan og lítla Elisabeth fekk lungnabruna og doyði. Hon varð grivin í Svínoy. Hini fýra børnini vuksu upp hjá góðum fólki. Hanus segðist hava góðar gávur at læra, m.a. skuldi hann ganga heilt stutt upp á skúla, tá hann tók skipara- prógv hjá Djurholm á Glyvrum. Á Toftum verður sagt, at teir vóru tveir, ið fingu fult stigatal, 42, til prévtøkuna. Teir vóru Gutt- ormur Olsen, Guttormur uppi á Regni, og so Hanus. Tað lá stak væl fyri hjá Hanusi í eingilskum. Tað skuldi komast av at hann hevði siglt við eingilskum trolarum. Gulak Jacobsen var um tað mundið kappel- anur á Nesi. Hann hevði kvøldskula í eingilskum við | I ungdóminum, og har sigst, at Hanus hevði gingið ngk- ur kvold Jukim Olsen var nógv á Toftum, tå bygdin varð matrikulerað fyrst í áttati árunum. Tá hoyrdi hann, at toftamenn róptu eitt fyri Fopphamarsmið. Hann fekk staðfest, at talan var um Topphamarin í Havnar- enni á Svínoynni. Hamarin er lítil, tá hugsað | verður um fråstøduna mill- | um Svinoynna og Toftir, so | er sannlikt, at navnið er komið til Toftir, ti svinoy- ingar hava verid å Toftum og vitjað skyldfólk, ella toftamenn hava verið í Svínoy. M.a. var Jóannes í Ovasta húsi, sum var ætt- aður av Toftum, dúgligur útróðrarmaður. Hann var fastur fjallmaður í Heimi- stovu í Svínoy, sum haga- parturin hoyrir til, ið Topp- hamarin er í. Kanska er navnið komið til Toftir í sambandi við hann. Nr. 245 — 23. DESEMBER 1992 Síða ?1 vur givið 1000 síður út Í aldurdóminum Sigurd Berghamar hevur ongantíð mett seg sjálvan sum rithøvund. Men tá umstødurnar gjørdu, at teir, ið vóru meira upplagdir at gera arbeiðið, ikki høvdu møguleikan, | Í gjár fylti hann 82, men | hann er framvegis skjótur og lættur. Tað er Sigurd Berghamar, vit tosa um. Hann hevur skrivað bókina um samkomurnar av brødr- um, ið kom út fyri stuttum, og tað er í tí sambandinum, vit støkka inn á gólvið í Dalatúni 5, har hann og konan Tinna í mong ár hava havt hugnaligt og fjálgt heim. — Hugsanin um at festa søguna hjá samkomuni i | Føroyum á blað er ikki | nýggj. Men tað var ongan- | tíð í huganum, at eg skuldi | fara undir tað arbeiðið. Aðrir vóru nógv betur skikkaðir til tað. Ikki minst Petur Háberg. Hann fór tíð- liga at skriva um gamla Sloan, og hann fekk nógv tilfar frá Andrew Sloan, syni gamla Sloan. Fyrst í sekstiårunum kom nakað av tilfarinum i Liv og læru. Petur var fram úr við penn- inum. Í mínum eygum var tað so rímuligt, at hann skrivaði samkomusøguna. Men soleiðis skuldi tað ikki verða. Petur gjørdist tíðliga veikur, og í 1984 andaðist hann bert 70 ára gamal. Fór 75 ára gamal at savna tilfar Neistin til at Sigurd Berg- hamar tók uppgávuna at skriva samkomusøguna á seg varð kyndur, tá tað aftur | so fór hann undir stórar uppgåvur eftir at dagligi arbeiðs- | dagurin var lokin og altur vóru tey, sum g« ul kennar, at tað var spell eingin søga var Og tad kyknaði rættiliga stutt eftir, at Bíbliuorða- bókin kom út upp undir jól 1985. Tað var ein, sum kom inn á gólvið eftir bók, hann hevði keypt. Adrenn hann fór avstað aftur, helt hann fyri, at næsta takið var at fara undir samkomusøg- una. Ég var tá 75 ára gamal og helt, at tað fór at vera av- markað, hvat kundi fáast frá hondini í so høgum aldri. Ti var fyrsta málið at kort- leggja tað, ið aðrir høvdu skrivað um samkomur og persónar í bløðum, bókum