leygardagur 31. mai 2003síða 9

16 Nr. 101 - 31. mai 2003 C M Y K 16 Nr. 101 • leygardagur • 31. mai 2003 • 77. árgangur • www.sosialurin.fo Vegna verkfallið eru fýra síður av Vikuskiftinum prentaðar í Varpinum m.a. 6. partur av greinarøðini »Josef Stalin – eitt fimti ára minni« GRUNDFESTI Edvard Joensen Vit síggja hann allastaðni rundan um okkum. Klettin, sum oyggj- arnar eru bygdar av. Hann stingur fram her og har. Viðhvørt sum nakað stórbært, vit fegin vilja goyma. Og viðhvørt sum nakað, ið forðar fyri framburði okkara, og vit fegin vilja hava burtur. Men allastaðni er hann, um vit síggja hann ella ikki. Hann er spríktur upp úr dýpinum í upphavinum. Hesin kletturin, sum tá var rennandi sevja. So heit, at ikki var verandi í nánd. Hann storknaði og varð til klettin, vit kenna í dag. Hevur ligið her síðan upprunan. Hevur broytt skap av veðri og vindi. Hevur latið vatnið skapað seg og farið við sær, sum tað nú hevur kunnað. Hetta bleyta tilfarið, sum sendandi er komið niður úr luftini ella oman brekkuna, og í hesi túsundtals árini hevur brýnt og fílað hendan sterka klettin. Hesa ímyndina av ævinleikanum, sum kortini hevur verið noydd at boyggja seg fyri hesum óskapi- ligu vatndropunum, sum bert eina løtu er komnir sleingjandi framvið og so horvnir aftur. Og kortini hava sett so djúp spor eftir seg, at tey sóust afur í tí æviga klettinum. Men ikki er hann bara heilur, allur sum hann er. Kletturin. Her og har eru sprungur og rivur, sum gera gjótur og gjáir, so hvørt, máðað verður burturav. Gera skapilsi av ymsari útsjónd. So tað her líkist einum manni, og har einum djóri. Onkunstaðni er eitt høvd týðuligt at síggja móti luftini, og aðrastaðni situr ein gomul kona bogin fram yvir og lesur úr eini bók. Listaverkini eru mong, sum høgd eru í klettin frá skaparans hond, ið framvegis ótroyttilig arbeiðir hvønn dag. Og so minnir hann okkum eisini á okkara egna sinnalag. Støðufastur og róligur, eins og hann eisini kann vera ágangandi og viðhvørt beinleiðis áloypandi. Her og har koma illsinniherð- indi sendandi oman gjøgnum líðirnar, tá okkurt berglopið hevur verið í erva. Hesi knapp- ligu glepsini, sum fara sendandi um allar vegir. Aðrastaðni síggja vit, hvusus hann í upprunanum er floymdur út gjøgnum rivurnar. Sinnið er líkasum farið út millum rivja- beinini og stendur sum soylur beint upp í luftina. Styðjandi hvørja aðra, so tær gerast veldugir hamrar. Hóast tær hvør einsærins eru smáar í náttúrunn- ar veldi. Tær skapa mynstur í landslag- num. Summastaðni standa tær beint upp og niður og síggja út, sum bíða tær eftir at verða tiknar úr klettinum til eitthvørt bygn- ingsverk, sum skal minna aftur á antikkar grikskar ella rómverskar bygningar. Aðrastaðni eru tær meira livandi og mynda mestsum eitt páfuglavel ella hvønn skapning, vit nú kunnu ímynda okkum. Og kletturin er grundin undir lívinum hjá mongum. Grasið, sum veksur á teimum líðum og fløttum, sum støðast í brattanum. Er føði hjá ferføttum, djórum, eins og fuglurin mangan byggir sítt heim, júst í klettinum. Bæði uttan á og inni í rivum og sprungum. Og øll okkara mentan og siðaarvur er grundaður á klettin. Allur vesturheimurin, og nógv afturat, byggir beinleiðs á ta fyrijáttan, at: »Tú ert Pætur (tað merkir klettur), og á hesum kletti vil eg grunda kirkju mína, og helheims portur skulu ikki fáa vald á henni.« Og soleiðis fer kletturin altíð at standa sum tað æviga, sterka, sum vit trygt kunnu líta á. Hóast han klovnar og loypur her og har. Og hóast hann í onkrum ill- sinnisherðindi hevur spænt stórar súlur út millum rivjabeinini. Kletturin Hann verður roknaður sum tað sterka og trygga. Kletturin, ið vit brúka sum ímyndina av tí, vit skulu byggja á, við og av, um vit halda okkum gera rætt. Og vit syngja um hann, tá hann er klovnaður og hevur tikið okkara trupulleikar á seg. Og vit brúka hann at vinna á. Skulu síga niður við honum ella klíva upp um hann. Hann hevur altíð verið har, og hann fer framvegis at standa har, eftir at vit ikki eru meira 17 Enn einaferð spældu NSÍ og GÍ eina javna grannauppgerð, og heldur ikki hesaferð eydnaðist NSÍ at fáa fatur á øllum FÓTBÓLTUR Jákup Mørk Fyri triðju ferð innan stutta tíð skuldu GÍ og NSÍ takast í grannauppgerðini. Hesa ferð var talan um lands- kappingardyst, og eftir samlaða tapið í steypa- kappingini var einki at ivast í, at runavíkingarnir hesa ferð høvdu nakað at hevna. Og tað vóru eisini gestir- nir, sum sýndu størra stríðsfúsnið fyrstu løtuna. Heilt skjótt høvdu teir líka sum skapt sær eitt gott trýst oman móti GÍ málinum, og fyri mong mundi tað hesa løtuna bara kennast sum ein spurningur um tíð, áðrenn eitt mál skuldi koma. Serstakliga Sonni L. Pet- ersen var nakrar ferðir nær við, men tað var tað úr verjuni, at málið kom, tá fyrsta korterið var farið. Jónstein Petersen vann sær fríspark í vinstru, og tá Ian Højgaard sendi hetta inn- fyri, var Óli Hansen hægst- ur og stútaði gestirnar framum. Tóku seg aftur Kanska var tað ótilvitað, men eftir leiðslumálið tóku runavíkingarnir seg nakað væl longur aftur á vølin, og hetta gav sjálvandi gøtu- monnum væl betri sømdir at spæla. Og tó at tað ikki komu fleiri mál fyri steðgin, so var einki at ivast í, at runa- víkingar nú partvíst spældu eftir hæli. Fleiri ferðir gjørdist talan um heilt vandamiklar atsóknir frá heimaliðnum, men í Jens Martini áttu runavíkingar- nir ein góðan seinasta skansa. Hevði spælið verið skift- andi fyrra umfarið, so var tað meira javnt býtt sein- astu trý korterini. Báðir partar royndu av øllum alvi at fáa málið, sum antin kundi avgera ella bjarga dystinum, og nakrar ferðir stóð eisini á framman fyri málini bæði. Tað kom tó bert eitt mál afturat. Undir einum GÍ álopi verður bólturin stút- aður inn móti NSÍ brots- teiginum, og har var hondin hjá Messias á, og so var einki roks frá dómaranum. Brotsspark varð dømt, og hetta sendi leikandi venjar- in, Krzystof Popczynski trygt í netið. Sami Krzystof hevði nakað seinni ein góðan møguleika at avgera dystin, men hesaferð var Jens Marti fyri honum sum køtturin, og eisini í hinum endanum mátti Jacek einar tvær ferðir prógva, at hann kann gerast sannur fongur hjá GÍ. So toluligt Altso gjørdist talan um javnleik í Gøtu, og saman- umtikið, so man hetta vera eitt úrslit, sum báðir partar kunnu liva so toluliga væl við. Runavíkingar hava ongan tíð havt nakra lætta uppgávu í hesum dystum, og tí man eitt stig í sjálvum sær ikki vera heilt av leið. Hjá GÍ høvdu trý stig sjálvandi merkt, at teir høvdu hildið fast um einsa- malla oddasessin, men hin- vegin man tað kennast hugaligt, at teir nú spaku- liga eru um at fáa skaddu leikarar sínar aftur. Tað er einki at ivast í, at fyri stabilitetin restina av árinum er hetta av alstórum týdningi, og spurningurin er so bara, hvussu væl liðið er fyri, tá teir sunnudagin skulu til Havnar at spæla oddadyst móti HB. Dysturin í tølum GÍ-NSÍ 1-1 (0-1) 0-1: Óli Hansen 1-1: Krzystof Popczynksi (br.) GÍ-NSÍ 1-1 (0-1): Gerðabýti í Gøtu