týsdagur 11. januar 1994síða 6

Tíðindablaðið Síða6 Nr. 6—10. JANUAR 1994 Marjun Joensen borðreiðir fyri seinastu ferð. Hon kennir nógv fólk, sum trúfóst hava vitjað aftur á Kondittaríið, har tey flestu munnu hava kent seg væl. Tað sást á uppmétingini seinasta dagin Tey vóru har - øll tey, sum hava gingið inn á gólvið á Kondittaríínum - bæði leyg- ardagsgestimir og onnur, sum vanliga bert vitja hinar dagarnar. Bíðirgðin frammanfyri skivuna var long, eins og als ikki pláss var fyri øllum við borðini. Tey, sum vanliga plaga at sita í niðaru hæddini, hava ongan hug at fara upp á loft henda seinasta dagin. Sum Ingibjørg tekur til: - Einaferð Rasmus og eg komu inn á Kondittaríið, vóru so nógv fólk inni, at vit ikki fingu pláss. Vit settu okkum fyri at stara áhald- andi upp á fólk, í royndini at fáa onkran at geva okkum pláss, men tað hjálpti als einki. - Eg havi eisini roynt í dag, og tað gevur heldur einki úrslit. Ovfarakæti Klokkan er farin av 11, og hóast hetta júst er tíðin, tá dagligu gestirnir plaga at hittast, so eru øll ikki kom- in. Hýrurin er so løgin á fólki, eins og ovfarakæti, ið fjalir yvir veruleikan, at alt her inni er fyri seinastu ferð. Starvsfólkini hava neyv- an stundir at rudda borðini, tí bíðirgðin við skivuna tykist ongan enda at fáa. Øll tosa um tað, at Kon- dittaríið skal lata aftur, men eingin gevur tí veruliga gætur. Tað er sum við so nógvum í hesum døgum. Fólk eru von vid, at umstød- urnar broytast brádliga. Tað fær ikki innivist í huganum, men verður skúgvað til viks til seinni. Målageipan er - nógv meir enn vanligt, men børn- ini kenna á sær, at alt ikki er, sum tað eigur at vera. Tey eru fyri einaferð skyld so pinnastill, sita bert undran- di og eygleiða tey vaksnu, sum tykjast at hava so nógv at tosa um. Fastur fúsur Fastir gestir eru m.o. nakrar Nógvfleiri fólk vitjaðu á Kondittar inum henda dagin, sum var seinasti tann seinasti. Har Biirødin var long og drúgv, og hon tóktist ongan enda at fáa í fleiri tímar fyrrapartin hevur verið opið síðani 1925 Alt hevur sína — eisini Kondittarlid Hetta hevur verid stadid, har fleiri ættarlid hava vitjad, og sum nógv fara at sakna hvalbiarkonur, sum saman við tveimum havnarkonum hava hitst á Kondittarínum seinastu 15 árini. Tær eru ikki fullmannaðar enn, og so hvørt sum ein teirra kemur innar, hyggur hon undrandi at teimum, sum sita við borðini. Taðeru ikki tey føstu vitjandi, sum sita á sínum plássum. Katrin, Vilborg, Unna, Yngva, Herdis, Fióla, Bjørg og hvat tær annars eita, brosa álvarsliga, tá vit hitt- ast við hornaborðið, har út- sýnið til getuna er serliga gott. - Vit trúðu tí ikki, siga tær allar sum ein, tá vit hoyrdu í gjár, at hetta skuldi vera okkara seinasti dagur á Kondittaríinum. - Her hava vit gingið í nógv ár, og tá børnini eru vaksin til, hava tey eisini verið við okkum, tá vit hittust her. - Børn okkara vístu altid, hvar mamma var leygardag fyrrapart, sigur ein. Onnur sigur: - Tey hava mangan verið atfinningar- som, tf vit flenna so hart. Tey, sum hava verið inni, hava vit ikki lagt tí, tí tey kenna okkum, men børnini skammaðust, so sum børn vanliga gera í ávísum aldri. Flenna so illa - Vit kunnu ikki fara aðra- staðni. Hugsað tykkum til, um vit fóru á Hafnia. Vit høvdu verið koyrdar út, tí vit flenna so illa, sigur ein, og hinar geva henni skemt- andi rætt. - Hvat tosa tit um, tá tit hittast her? - Vit tosa um tað, sum er leygardagin farið fram í vikuni, og um tað, sum skal henda í kom- andi viku, sigur ein. Onnur tekur undir og fer víðari. Vit síta eisini og eygleiða tey, sum fara fram- við úti á gøtuni, og tey fáa kanska eisini eina viðmerk- ing frá okkum. Eingin dagur á Konditta- ríinum øll hesi árini, líkist hvør ødrum. Hetta hevur verið serligt stað fyri okk- um. Vit vita ikki rættiliga, hvussu verður í framtíðini. - Nú sita vit og bíða eftir at vit verða fullmannaðar, so fara vit at tosa um, hvat vit nú skulu gera. - Hvussu leingi plaga tit at sita her? - Vanliga einar tveir tímar - til andlátini hava verið í Útvapinum. Tað hevur ver- ið markið hjá okkum, siga tær. Uppá fyrispurning um ikki er annað stað í Havnini, har tær kunnu hittast, halda tær, at tað verður Ogjørligt at finna eitt stað, sum kann sammetast við Kondittaríið. Eitt starvsfólk skotrast millum fólkini við einum kaffibakka og leitar eftir teimum, sum hava bílagt. Tálemonadan kostaði 50 oyru Tær hava úr at gera henda dagin, men eru eins blíðar og tær plaga, tó at tað merk- ist á teimum, at hetta tíð- arskeið í arbeiðslívi teirra hevur kanska verið meir enn bert staðið, har tú skalt uppi- halda tær, fyri at fáa løn. Starvsfólkið hevur als ikki stundir at tosa, men tær vilja —»