mikudagur 26. januar 1994síða 9

Tíðindablaðið [ sostalurin ] Nr. 17 — 26. JANUAR 1994 Sida9 Kavaruddarin Otto: Bilarnir standa John Weihe, frå landsverkfrødinginum Mesti kavin i tiggju år Uttanfyri Havnina er landsverkfrødingurin eina- rådandi, tå talan er um kavarudding. Hann skipar fyri at halda vegimar opnar , eisini innanfyri flestu kom- munumørk. Vit tosaðu við John Weihe, frá landsverksfrød- ingsstovninum, hann sam- skipar kavaruddingina kring landið. Hetta var seint fyrrapart týsdagin. — Nú er koyrandi eftir flest øllum vegum. Enn hevur okkum ikki eydnast at grava liðurt til Gjáar. Har sarnar. Tað gerst sanniligur ruðuleiki í býnum, um øll seta seg í bilin um morg- unin. Hetta gongur als ikki, sigur Finn við blaðmannin. Nú ringir aftur. Ein kava- ruddingarmaður við hava hjálp og hann spyr Finn um hann ikki kann senda argja- rýkur illa. Heldur ikki er koyrandi til Skælings og á Oyggjavegnum, sigur John Weihe. Nú er so lítil ferðsla á Oyggjavegnum, leggja tit nógv fyri framvegis á oynni? —Ja, tað gera vit, Mjørka- dalsmennimir mugu eisini sleppa aftur og fram og so er eisini Norðadalur at hugsa um, sigur John Weihe. --Í Norðoyggjum er bert eitt spor at koyra eftir. Har er so nógv niðurkomið, at tað ikki hevur eydnast at traktorin til hjálpar. Havnin er vorðin stórri síðan á nýggjárinum. — Trupuleikin hjá okkum í dag er, at vit als ikki longur eru von við nógvan kava, tí gongur tað eitt sindur seint. Men vit grava til allir vegir eru opnir. Tó mugu maskin- Ruðuleiki í ferðsluni týsmorgunin. Mynd: Kalmar rudda vegimar rættuliga, sigur John Weihe. —Kavin legist mestur um oyggjarnar her norðuri. Minni kom niður í Suðuroy og Sandoy. Men eg haldi, at tað hevur gingið gott hjá okkum at grava. Vit eru heldur ikki vanir við so nógvan kava seinastu árini. Hetta er mesti kavin síðan 1983, sigur John Weihe. 50 manns manna maskin- urnar hjá landsverkfrøding- inum. jústinus førararnir avloysast Teir eru troyttir nú. 11 manns eru til arbeiðis í dag og vit fáa møguliga brúk fyri fleiri seinni, sigur Finn í Punta- byrgi og og vit fara útaftur í kavan. jústinus ofta í vegin — Tað er torført at koma við stórum gravmask- inum millum bilarnar á smølum vegum, sigur hann Niðalaga á Flatnavegnum stríðst ein Volvo gravkúgv við at koma niðan týsmorg- unin, klokkan er 9:27. . Nógvur kavi er fyri, men maskinan orkar væl. trupu- leikin er ikki orkan, men at sleppa av vid kavan. Hetta kennir ein og hvør til, sum hevur ruddad kava. Vit steðga gravkúnni og práta við mannin í stýr- húsinum. Hann eitir Otto og hevur grivið kava hjá kom- mununi í mong ár. —Trupulleikin eru bilarnir sum standa skeivt park- eraðir. Tað er torført at sleppa uttanum teir, tað hevur verið ringt at grava í morgun, eisini tí at so nógv er niðurkomið, sigur Otto og herjar á aftur. Otto ruddar undir Brúnni, men seinni um morgunin kláraði hann íkki strekkið einsamallur. Tá vit tosaðu við Finn í Puntabyrgi seinni, tað er hann sum sam- skipar kavaruddingina í býnum, segði hann at Hasse var á veg at hjálpa Otto. jústinus Otto ruddar kava í Havnini. Mynd: Kalmar Á skíðum til arbeiðis eru nøgd Tað eru íkki oll, sum eru nøgd við kavarud- dingina hjá kommun- uni. Ein kvinna ringdi inn og segði hvussu ein maskina hevði lagt eina stóra skitna kava- rúgvu beint omanfyri ein vakran urtagarð í Vardagøtu. Hon røknadi vid, at tå blot kom i, so endaði oll hendan rúgvan niðri í urtagarðinum. Fólkini sum eiga urta- garðin nýta næstan alla sina fritid har. Annars er tað borg- araskylda ar rudda fyri egnum hurðum og gongubreytina uttan- fyri húsini. Báðir renovatíóns- felagsskapirnir hava heitt á fólk um at grava ruskiløtini fram úr kavanum. jústinus