hósdagur 19. juni 2003síða 4

6 Nr. 113 - 19. juni 2003 Nr. 113 - 19. juni 2003 7 Fyri stuttum skifti Hotel Eiði eigara og navn. Nú eitur tað Hotel Lonin, og eru ætlanirnar hjá nýggju eigarunum nógvar. – Vit vilja hava hotellið á landkortið, og vit eru optimistisk nú vit fara undir hesa verkætlanina, sigur Frank Nielsen, sum er ein av nýggju hotel- eigarunum HOTEL Ingrid Bjarnastein Eiði: Tað luktar av frískum blómum í gongini á Hotel Lonini á Eiði. Og tað er kanska heldur ikki so undarligt, tí sum ein kemur inn, so standa blómutyssi og samanplantingar í hópa- tali á einum borði. Hotel Eiði, sum nú eitur Hotel Lonin, skifti fyri stuttum eigara og navn. Leygardagin var móttøka á hotellinum, har knapt 200 fólk stukku inn á gólvið at heilsa uppá nýggju eigar- arnar. Og teir hava veruliga sett spitarin í botn, nú há- árstíðin so smátt er byrjað. – Vit vóru í holt við at klæða eini hús, tá fyrrver- andi eigarin kom framvið og segði, at nú var hann til reiðar at selja hotellið, sig- ur Frank Nielsen, sum sam- an við systrini Lis Nielsen, bróðrinum John Nielsen og báðum foreldrunum Hans Jørgen og Jóhonnu Nielsen, eiga og reka hotellið. – Tað eru eini átta ár síð- ani vit fyrstu ferð spurdu hann um hann var sinnaður til at selja hotellið, og síð- ani tá hava vit við jøvnum millumbilum spurt, men tað hevur sum oftast verið í spølni. Á páskum var so farið í gongd við yvirtøkuna av hotellinum, og síðani tá hevur tað gingið skjótt frameftir. Hans Jørgen og Jóhanna hava havt Lonina í Elduvík í fleiri ár, men ein lítil mat- stova og eitt hotell er ikki júst tað sama. Hvørki í vavi ella í rakstri. – Vit hava havt gestir síð- ani vit lótu upp. Vit byrjaðu við einum fótbóltsbraki tá dysturin millum Føroyar og Týskland var, og tá høvdu vit 84 fólk sitandi til borðs í matstovuni, greiðir Frank frá. Á landkortið Ætlanin hjá nýggju eigar- unum er at fáa hotellið á landkortið. – Vit vilja geva fólki eitt gott upplivilsi, so tey koma aftur til okkara. Ætlanin er eisini at fáa tey lokalu við, tí tað ber ikki til at liva av ferðafólki í Føroyum. Her skal altíð verða opið, tí tað er keðiligt hjá fólki at koyra til einkis, men beint nú, taka vit tað bara sum tað kemur, sigur nýggi hotell- eigarin. Nógvar ætlanir liggja eis- ini frammi á borðinum. Okkurt skal gerast í stand, men beint nú verður dent- urin lagdur á, at hava tað reint og pent. So kunnu umvælingarnar fara í gongd, tá háárstíðin er av. – Vit hava nógv hugskot, men um øll kunnu gjøgn- umførast vita vit ikki. Hetta er ein stór avbjóðing fyri okkum, og eg havi ongar royndir innan hotellvinn- una uttan tað, at eg havi verið gestur á nógvum hotellum, sigur Frank og stórflennir. Hann leggur síðani afturat, at hann hev- ur arbeitt sum náttarvakt á einum hotelli í tríggjar mánaðir, men annars eru royndirnar ongar. – Hetta er ein gamal dreymur, og tú lærir allatíð- ina. Vit eru optimistisk, og vænta, at hetta fer at ganga. Vit hava lagt eina fíggjar- ætlan fyri árið, og okkara einasta mál í løtuni er at fáa hana at bera seg. Annars kann til stuttleik- ar nevnast, at í røðuni, sum Tordur Niclasen, borgar- stjóri á Eiði helt til móttøk- una leygardagin, nevndi hann, at tann dagin, 14. juni, fyri júst 20 árum síðani helt hann røðu, tí tá lat hotellið á fyrsta sinni upp. Hotel Lonin á Eiði: Fáa hotellið á landkortið John Kruse hevur saman við systkjum og foreldrum keypt Hotel Eiði, sum nú eitur Hotel Lonin Hotel Lonin skal nú á landkortið, siga nýggju eigararnir KONSERT Ingrid Bjarnastein Fríggjakvøldið 20. juni verður rock-konsert í Losj- uni í Gøtu. Við verða teir báðir Prix Føroyar finalubólkarnir Gestir og Makrel. Gestir, sum kunnugt vunnu Prix Føroyar kapp- ingina, skulu seinast í juni mánaði niður til Danmark- ar at spæla á Nibe festival- inum í Jútlandi. Og í hesum sambandi hava teir gjørt rættiliga fitt av nýggjum tilfari. Á konsertini í Gøtu verð- ur høvi hjá áhugaðum at fáa ein lítlan forsmakk av hesum. Herfyri gav bólkurin Makrel, sum gjørdist nummar trý til Prix Føroyar í ár, fløguna »Makrel Stinkar« út. Báðir bólkarnir eru ann- ars eisini við á nýggju fløg- uni »Prix Krem«, sum júst er komin út. Dyrnar lata upp klokkan 22, og kostnaðurin er 80 krónur. GONGUTÚRUR Ingrid Bjarnastein Eysturoyar Kunningarstova skipar sunnudagin 22. juni fyri gongutúri niðan á Malinsfjall á Viðoynni. Farið verður av Leirvík klokkan 11 um morgunin, og frá Klaksvík verður bussur til Viðareiði. Frásøgumaður á túrinum verður Eljón Simonsen. Túrurin er miðaltungur at ganga. Til ber at melda seg til á Kunningarstovunum í Eysturoynni á telefon 449 449, 444 860 og 211 449. Gestir og Makrel í Gøtu Gongutúrur niðan á Malinsfjall Gestir og Makrel skulu fríggjakvøldið spæla til konsert í Losjuni í Gøtu Áttanda árið á rað er italiumaðurin, Andrea Rossi, í Føroyum. Honum dámar so væl her, at høvdu umstøðurnar loyvt tí, so hevði hann flutt til Føroya. – Føroyingar eru meira framkomnir og siviliseraðir enn onnur fólk. Her ber til at fara út uttan at læsa eftir sær, og tað er takk til fólkið, at hetta letur seg gera. Tí frið kanst tú ikki keypa fyri pengar, sigur Andrea Rossi, sum er lækni úr Genova í Italia SUMMARGESTUR Ingrid Bjarnastein Eiði: Nógvir serligir summargestir vitja oyggj- arnar nú háárstíðin so smátt er byrjað. Og ein av teim- um er Andrea Rossi, sum er úr Genova í Italia. Hetta er áttanda árið á rað, at Andrea er í Føroyum, og honum dámar so væl, at hann ætlar sær at halda fram við at koma til Før- oya, so leingi hann kann. – Eg havi verið her hvørt ár síðani 1996. Konan og eg ætlaðu at fara til Íslands í tríggjar vikur, men so broyttist ymiskt, og vit kundu bara vera burtur í eina viku. Tá hildu vit, at Ísland var ov stórt, so vit komu her, sigur Andrea, sum minnist, at tað regnaði alla tíðina. – Ja, vit vóru rættiliga óheppin við veðrinum, so vit sóu ógvuliga lítið. Men tað, vit sóu, dámdi okkum, so vit komu aftur árið eftir, og tað var tá, at vit for- elskaðu okkum í landinum. Sæð næstan alt Andrea hevur ferðast nógv í Føroyum tey átta árini hann hevur verið aftur- vendandi gestur. Men hvørt ár hevur hann búð í Lonini í Elduvík, og tað ger hann eisini í ár. Sjálvt um eigar- arnir hava fingið eitt stórt hotell á Eiði, so vil hann heldur búgva í Elduvík. – Eg havi sæð næstan alt, sum er at síggja í Føroyum. Men trúgv tí ella ei, so havi eg ongantíð verið í Nólsoy enn, sigur hann og flennur. Andrea greiðir frá, at hvørja ferð hann skal fara, so er tað keðiligt veður, og um ein skal ganga út á Borðuna, so má veðrið helst vera hampuligt. Kona Andrea hevur sein- astu árini ikki verið við í Føroyum. Henni dámar ikki eins væl at ganga og hann. – Eg eri ein náttúru- elskari. Arbeiðið hjá mær er ógvuliga krevjandi, men tá eg komi til Føroya, so slappi eg av. Staðið, eg komi frá, og Føroyar hava onki til felags, og tað er tað, mær dámar so væl. Yndisstaðið Sum sagt, so hevur Andrea sæð tey flestu støðini í Før- oyum. Men tað eru støð, sum honum dámar betri enn onnur. – Eg kann ikki lata vera við at nevna Mykines. Eis- ini vitin har norðanfyri Trøllanes. Tá tú situr har, hevur tú so gott útsýnið og tú ert einsamallur við tær sjálvum. Og so sjálvandi eisini tað, at tú ert á eini út- oyggj. Allar tær lítlu bygd- irnar dámar mær eisini væl. Gjógv og ein túr niðan í Ambadal. At taka bátin til Fugloyar er eisini sjarmer- andi, sigur Andrea, sum sjálvandi eisini hevur verið á Slættaratindi. Og henda dagin, vit fáa orðið á hann, hevur hann verið við Fjalla- vatn. Um honum dámar støðini hann sær, so vendir hann aftur, tá høvið býðst. Túrarnar ger Andrea sjálvur. Tá konan var við tey fyrstu árini vóru tey sjálvandi saman, men sigur Andrea, at honum dámar best at gera túrar einsamall- ur. – Mær dámar best at fara har, sum eg kann sita og hugsa og gera eina ferð innan í mær sjálvum. Tað eru nógvir mátar at ferðast uppá, og hetta er mín. Nógv fara til eitt nýtt stað hvørt ár, og ferðast runt og síggja eitt nýtt pláss hvønn dag. Men tá alt kemur til alt, so hava tey onki sæð. Eg plagi at seta meg niður í eini tveir tímar, og síðani finna meg sjálvan, greiðir italiumaðurin frá. – Tað er stuttligt at koma til Føroya. Eg havi fingið nógvar vinir her. Til dømis hitti eg tað eina árið eitt belgiskt par, og tey havi eg samband við enn. Andrea sigur, at tað er gott fyri atmosferuna at koma til Føroya. – Og maturin er framúr góður. Sjálvt um eg eri italienari, so dámar mær væl matin her. Matur er mentan, og eg havi sjálv- andi roynt grind og lunda, og tað, sum hartil hoyrir. Men tá tað kemur til mat, so eru Føroyar staðið at vera. Kennir seg væl – At koma upp her er at kenna seg væl. Onki annað. Tað er her eg vil verða, og punktum. Eg haldi ikki, at nakað skal broyast við Før- oyum. Eg havi onki ímóti, at tað verður soleiðis altíð. – Men við nøkur fólk sigi eg, at tey skulu ikki fara til Føroya. Fólk ferðast av ymsum orsøkum, og um tey hava brúk fyri roki og larmi, so er hetta ikki staðið at koma. Andrea heldur, at føroy- ingar eru seg sjálvir. – Fólk eru tey, tey eru. Tað er so ymiskt at ferðast her og aðrastaðni. Eg vildi sagt, at tað var meira per- sónligt, at vera í Føroyum. Eg vóni ikki, at hetta verður til eitt stórt ferðamanna- land. Onki nýtist at broyt- ast. Eg haldi, at tað riggar fínt soleiðis. Tað, at tær ikki nýtist at læsa bilin tá tú fert út ella, at tú ikki nýtist at hugsa um, at tú skalt læsa húsini, er gull vert. Føroy- ingar eru bara nógv meira framkomnir og siviliseraðir enn aðrastaðni úti í heimin- um, og teir stóla uppá hvønn annan. Og tað er takk til fólkið, at tað er soleiðis, tí frið kanst tú ikki keypa fyri pengar. Løðast Arbeiðið hjá Andrea er stressandi. Hann hevur nógv at gera, og aftaná eitt ár av arbeiði kennir hann seg útbrendan. – Eg havi brúk fyri at koma til Føroya. Eg skal løðast upp aftaná eitt ár av arbeiði. Eg veit, at tað er friðarligt her, og kann savna orku saman. Her eru ikki so nógv fólk, og landið er fullkomið tá ein skal slappa av. – Í hesum døgum er tað ringt at finna tíð, sum er til sín sjálvs. Tað er ringt at finna pláss, sum bara er til tín. Tá eg komi til Føroya, so hugsi eg um meg sjálv- an, og finni útav, hvar eg standi. Tað er týdningar- mikið fyri meg at koma her. Sum ein spegil, har eg veruliga fái tíð at hyggja at mær sjálvum. Men her skal sigast, at eg stuttleiki mær sjálvandi eisini. Andrea greiðir frá, at um tú ein góðveðursdag í Italia hevur hug at fara ein túr í fjøllini, so er tað heilt vist, at tú ert ikki tann einasti, sum hevur fingið tað hug- skotið. Tí tá er tað sum allur býurin hevur flutt seg út í fjøllini. – Her kanst tú seta bilin frá tær, og ganga eitt petti og tú hevur frið. Allastaðni eg havi verið, havi eg havt tað gott. Fólk eru blíð, og tá tey geva tær okkurt, so er tað frá hjartanum. Tey lata hurðina upp fyri tær, og tá hon verður latin upp, so gera tey tað ordiligt. Um umstøðurnar høvdu loyvt tí, so hevði Andrea kunnað hugsað sær at flutt til Føroya. Men soleiðis verður tað helst ikki. Hann sigur, at konan hevði ikki kunnað búð nakra aðra- staðni enn í Italia, og so høvdu arbeiðsumstøðurnar helst ikki loyvt tí heldur. – Fólkatalið her er á stødd við ein lítlan bý í Italia. Eg havi vant meg við at arbeiða nógv, og hava nógv at gera. Og um eg hevði komið her, so hevði tað verið nógv minni til mín at gjørt. Men tað hevði sjálvandi verið gott. Arbeiðsrútman hevði verið minni streingjandi, og arbeiðshátturin hevði verið nógv øðrvísi. Men so løgið tað ljóðar, so meira tú arbeiðir, so er tað verri og verri at venja seg við at arbeiða minni. Men Andrea dylir ikki fyri, at um hann hevði verið einsamallur, so hevði hann komið til Føroya. – Kanska ikki altíð. Men í øllum førum í eitt ár. Eg vil fegin seta meg meira inn í samfelagið og koma at kenna meira fólk. – Men eg eri ikki í iva um, at til Føroya fari eg halda áfram við at koma, so leingi sum eg kann, sigur Andrea Rossi, úr Italia at enda. Friður kann ikki keypast Myndatxt: Andrea Rossi úr Genova í Italia er áttanda árið á rað í Føroyum. Honum dámar væl, og ivast ikki í, at hann fer at halda fram við at koma C M Y K 7 6 veitst tú ikki tað?