mikudagur 16. februar 1994síða 15

í $ F % i eo Tíðindablaðið (571) Nr. 32 — 16. FEBRUAR 1994 Síða 15 Ge: SÍÐUPORTRIÐ Á OLAVI GREGERSEN FUNNIÐ Á tíggju ára degnum fyri, at Ólavur Gregersen fór á land á Flesj- unum, leitaði tað stóra síðuportrið á hesum stásiliga farmaskipi sær uppaftur av havsins botni og er nú á skipasmiðjuni á Skála Tað kann ikki sigast 100% við vissu, at tað júst var á tiggju ára degnum, men líkt til, at ikki er tað langt við síðuna av, tá tað stóra síðu- portrið av farmaskipinum Ólavi Gregersen flotnaði uppaftur og fór at reka móti landi. Óivað hava fleiri borið eyga við tað, har tað lá í fjøruni norðan fyri Urðará, sunnan fyri Morskranes á vestursíðuni á eystara armi av Skálafjørðinum. Men tað var Mortan Justesen av Morskranesi, ið boðaði Vaktar- og Bjargingartæn- astuni frá. — Eg koyrdi framvid og legði merki til hetta stóra, hvíta portrið, ið lá niðri í fjøruni, sigur hann Tidinda- blaðnum Sosialinum frá. - Men eg hugsaði, at onk- ur annar mundi fara at boða frá tí. Portrið varð kortini liggjandi í fjøruni, og so ringdi eg til Vaktar- og Bjargingartænastuna fyri at gera teir varugar við hetta Mortan Justesen boðaði frá portrinum hósdagin 13 januar, og tá vóru ein ella tveir dagar lidnir, frá tí at hann fyrstu ferð legði merki til portrið. — Eg gangi útfrá, at tað er í ti stóra uppganginum, ið tå hevði verið frammanund- an, at portrið hevur slitið seg leyst og er komið upp, sigur Mortan, ið sjálvur er leiðari á stáldeildini á skipa- smiðjuni á Skála, ið bygdi skipið, ið varð handareiðar- ínum Pf. Drekanum í Gøtu 12. oktober 1982. Tá arb- eiddi Mortan eisini á skipa- smiðjuni, so hann hevur verið við til at byggja skip- ið, ið nú sær út til at hava hug at leita sær upp av botni aftur. — Siduportrid sær sera væl út eftir at hava ligið á havs- ins botni hesi tíggju árini, so tað vísir vælsaktans, at tað er gott kramm, ið vit byggja á Skála. Olavur Halgi varð sendur á staðið, men kranin um- borð megnaði ikki at lyfta portrið, ið vigar eini 5-6 tons. Ti vórðu boð send eftir einum krana frá Skipa- smiðjuni Føroyar, ið kom og heysaði portrið upp. Síð- ani tók Spógvin tað upp á sleip inn á Skála, har tað nú liggur á keiøkinum. Síðuportrið er dupult- skinnað, so tí flýtur tað í sjónum, ogti hevur tað eisini verið gjørligt hjå tat — koma rekandi teir triggjar -- i ella fýra fjórðingamar, ið 2-7: 2. eru frá Flesjunum og inn til GR F Á skipasmiðjuni hava teir 298% skorið portrid sundur í tvey. #4“ Tað var púraheilt,tátaðvar 5% funnið sunnan fyri Morskra- FA nes. — Vit skulu ikki brúka tað til nakað, so um onkur held- ur seg hava brúk fyri tí, er bara at koma eftir tí, sigur Mortan Justesen. hj. Síðsta ferðin hjá Olavi Gregersen 10. januar 1984 í tvey týsnáttina 10. jan- uar 1984 endaði farma- skipið Ólavur Greger- sen sína síðstu ferð sera knappliga, tá skipið fór á land á Flesjunum. Skip- ið rendi á tætt við radar- refleksið, sum varð sett upp á Flesjunum í 1975 fyri júst at forða skipum atkom ov nær. Meðan maskinmeist- arin og hjálparmaður hansara sótu í messuni, og hinir seks, ið vóru við, lógu í fasta svøvni, sigldi tað 500 tons stóra skipið upp á Stórufles við fullari ferð. Fyrsti allur á vakt á brúnni. Stýrimaðurin greiddi í sjórættinum frá, at hann sá radarrefleskið á rad- aranum, men at hann helt hetta vera eitt annað skip. Tað vísti seg, at hetta góða radarrefleks als ikki var uppmerkt á kortinum, stýrimaðurin stýrdi eftir hesa náttina, hóast kortið var frá 1981 og varð rættað í 1982. einum grovum kavaæli, og helt hann tí, at skipið var farið framvið. Men fimm minuttir seinni stoytti, og hann varð slongdur í dúrkið. Sjálvur hevði stýri- maðurin siglt í øSrum londum í 18 ár, so hann visti als ikki av radar- refleksinum. Hann var nýggjur umborð — hevdi bert verið við Ólavi Gre- gersen í ein mánað — og hetta var fyrsta ferðin, at hann skuldi sigla skip inn á Skålafjørdin. Umborð hevði Ólavur Gregersen 180 tons av mjøli, 20 tons av eplum, 995 vørupallar hjá Fiska- søluni og ein pall við rúsdrekka, umframt eis- ini aðra vøru, ið var við. Try samdøgur eftir, at Ólavur Gregersen var farin á land, legði hann seg yvir á bakborðssíðu og fór undir kav. Skipið var tryggjad fyri 47,5 milliónur krónur. Síðsti grindafundurin hesaferð Grindamannafelagið fer í kvøld at hava fund í skúlanum í Vági og í annadkvøld i Sundalagnum. Hesir báðir eru síðstu fundirnir á hesum sinni í rødini av níggju grindafundum kring landið Fundarrødin hjá Grindamanna- felagnum, ið hevur verið kring alt landið, nærkast nú endanum, og tveir teir síðstu fundirnir í hesum umfarinum verða í kveld og ann- adkvøld. Í annadkvøld kl. 19.30 verður fundur í skúlanum í Vági, og í annadkvøld verður fundur eina- staðni í Sundalagnum. Enn er ikki fundarstaður ásettur. Fundirnir hjá felagnum eru al- mennir, og fólk fáa høvid at koma fram við tí, tey hava upp á hjarta um grind og grindadráp, umframt at tey eisini kunnu tekna seg sum limir í Grindamannafelagnum. Ætlanin hjá felagnum er annars, at fólk seinni í ár skulu kunna fara inn á posthúsini kring landið og tekna seg sum limir. Grindamannafelagið byrjaði í heyst hesa fundarrødina, ið hevur vitjað Hvalba, Sand, Vágar, Vest- manna, Havn, Fuglafjórð og Klaksvík, og sum nú endar við fundunum í Vági og Sundalagn- um. Felagið hevur hesa tíðina fingið um 400 limir, og á fundunum hevur uppmøtingin verið góð, úr 70 upp í 170 fólk — bæði kvinnur og menn. Lívligt orðaskifti Í fleiri fórum hava fundirnir hjá Grindamannafelagnum kappast við aðrar fundir um onnur evni í samfelagnum, men hóast hetta hevur ein fjøld av grindamonnum valt at koma á fundirnar hjá fel- agnum. Stórur áhugi tykist vera fyri grind og grindadrápi, og hevur lívligt orðaskifti sett sín dám á teir ymsu fundirnar, ið hava verið. — Menn hava kjakast nógv, og evnini hava verið nógv: Hvussu eigur grin at verða ríkin, duga vit nóg væl at skera á háls, seta vit ungt fólk við, hvussu læra vit yngra ættarliðið at hagreiða grind, er skiftið í lagi og so framvegis, sigur formaðurin í Grindamanna- felagnum, Hans J. Hermansen, í tíðindaskrivi. — Evnini eru Óteljandi, og hartil er at siga, at fundirnir hava verið stak sidiligir. Tað tykist, sum at menn skilja álvaran í, at vit sjålvir fremja tær åbøtur, ið eru neyðugar í sambandi við grindadráp, um vit frameftir skulu sleppa at drepa grind. hi