fríggjadagur 25. februar 1994síða 3

Tíðindablaðið | SJÚKRABILURIN ÚR SAN OYNNI ENDAÐI Í KIRKJUBØ VIÐ SJÚKARI SMÁGENTU — Var talan um eina vanlukku ella ein annan ålvarsligan tilburð, kundi ein slík hending kostað nógv, sigur mamman at 16 mánaðar gomlu smágent- uni, ið við sjúkrabilinum av Sa in varð sett móti Havnini og Landssjúkrahúsinum Hóast fólk gjarna tora at seta álit sítt á sjúkraflutning við sjúkrabili, ber eisini til at verða snýttur av trygdini við tí. Hetta fekk ein mamma á Sandi at uppliva sunnunátt- ina, tá hon noyddist at fara á Landssjúkrahúsið við sjúku dóttir síni, ið bert er 16 mán- aðir gomul. — Dóttirin fekk herðindi av andaneyð, so ikki bar til hjá henni at anda. Vit sendu tí boð eftir læknanum, ið kom á staðið og staðfesti, at best var at fáa dóttrina á Landssjúkrahúsið, greiðir mamman frá. — Men tað tók langa tíð, áðrenn sjúkrabilurin kom á staðið — um ein hálvan tíma. Tá høvdu menninir fyrst verið og leitað aðrastaðni í bygdini, hóast vit høvdu sagt frá, hvat vit vóru. Tá so sjúkrabilurin endi- liga kom vegin fram, fóru mamman og dóttirin avstað til Skopunar, har Tróndur var klárur at fara á Gomlu- rætt við sjúkrabilinum. — Eg sat sjálv aftanfyri í bilinum saman við dóttrini og ødrum manninum, ið var við sjúkrabilinum, sigur mamman. Setti kós móti Kirkjubø — Tá vit so komu nidan frá ferjuleguni á Gomlurætt, snaraði bilurin til høgru við kós móti Kirkjubø, í staðin fyri at koyra til Havnar, so vit kundu koma á Lands- sjúkrahúsið sum skjótast. Mamman sigur, at hóast sjúkrabilurin ikki kom allan vegin til Kirkjubíggjar, var hann komin so langt av leið, at hon út gjøgnum rútin så bygdaskeltið, ið stendur við vegin uttan fyri bygdina. urin«, »Gentan í Somalia«, »Torva- trøllid« og aðrir. Talan er um sangir Vent varð so, og tá bar betur til, so tey kundu koma á Landssjúkrahúsið í øllum góðum. — Men hóast vit mistu tíð av hesum ótrúliga mistak- inum, helt eg ikki, at teir skundaðu sær nóg mikið við sjúkrabilinum, sjálvt um tað var nátt og myrkur, sigur mamman fyri Tíðinda- blaðnum Sosialinum. — Sjålvir umbóru teir seg við, at tað vóru teir hvítu stabbarnir fram við vegn- um, ið ørkymladu. Men tað kann gera tað sama, tí tað er so náttúrligt at snara bein- anvegin til vinstru, tákomið verður nidah á vegin frå ferjuleguni, at eg haldi tað vera heilt ótrúligt, at teir kundu finna uppá at leggja leiðina til Kirkjubíggjar, heldur enn til Havnar. Tað kostaði sjálvandi tíð, at sjúkrabilurin soleiðis fór Martin og Margretha iónleikarhúsinum av bondunum >Summartíð<,>Vetr- Klaksvík fyri viku síðani, vóru ikki artíð< og »Hugnaløta«. færri enn 200 og lurtaðu. Framman- Konsertin í morgin í Sjónleikar- undan hava eini 400 verið og lurtað, húsinum (Havn er liður í einarikon- = bara í Havnini, sertrgð, ið hevur verið kring landið. bj. Væl hevur verið av áhoyrarum, og tá tey bæði vóru á palli í Lognbrá í ndoynni var í Kirkjubø og vendi, áðrenn kós- á skeivar leiðir, men tíbetur fekk tann 16 mánaðir gamla smágentan ikki fleiri herð- indi av andaneyð, meðan hon var í sjúkrabilinum. Ræðist tankan — Eg tori næstan ikki at hugsa tankan, hvussu tað hevði verið vorðið, um talan var um sjúkraflutning frá einum álvarsligum ferðslu- óhappi ella onkrum so- vorðnum. Ella bara um tað hevði hent, at dóttirin aftur fekk herðindi av andaneyð í bilinum, sigur mamman. — Tá var tað ólíka betur við Óskari Óskarsson, ið hevði sjúkrabilin um hendi fyrr. Við honum vistu vit al- tíð, at besti innsatsurin varð gjørdur. Hann kláraði upp- gávuna betur einsamallur í bilinum, enn hesir báðir til- samans klára tað. hj. Í | | Nr. 39 — 25. FEBRUAR 1994 Borgarstjórin í Klaksvík fekk í vikuni hóttanarbróv, har hann fær at vita, at hann skal ansa sær, so hann einki mistak ger, tí annars er deyðin honum vísur Norðlýsið skrivar í dag, at borgarstjórin í Klaks- vík, Jógvan við Keldu, týsdagin í vikuni fekk eitt hóttanarbræv í post- inum. Hóttanarbrævið tók stóran til, og varð borg- arstjórin beinleiðis hótt- ur við lívinum. Orða- ljóðið í brævinum, sum »fani«. (sitat endad) Brævið er stemplað á posthúsinum í Klaksvík 21. februar 1994, og er tað adresserad privat til borgarstjóran á hansara bústaði heima. Aftan fyri á bræv- bjálvanum stendur, at brævið bert má verða latið upp av Jógvani við Norðlkýsið kann al- Keldusjálvum. mannakunngera í dag, er Norðlýsið sigur, at tað soljóðandi: eisini fyrr er komið fyri, Ansa eftir hvat tú gert | atborgarstjórin er vorð- Jógvan við Keldu ein inhóttur. feil so ert tú deyður tín hj. == æ LJ Borgarstjorin: Ofta verið hóttur fyrr — Bæði eg og familjan taka tað róliga, sigur Jógvan við Keldu. - Hatta er heldur ikki fyrstu ferð, at eg eri hóttur soleiðis Jógvan við Keldu, borg- arstjóri í Klaksvík, tekur sær ikki stórvegis tykni av hóttanini, hann fekk í postinum týsdagin, har hann verður hóttur vid lívinum: — Eg havi av og á fing- iðslíkar hóttanir, men eg havi ongantíð tikið mær tykni av tí. Nú eri eg so róligur av náttúru, og bæði eg og familjan taka tað sera róliga, er hans- ara viðmerking til Tíð- indablaðið Sosialin. — Tað kom eisini fyri fyrst í 80'unum, at eg fekk sovorðin hóttanar- brøv, men eg havi ong- antíð gjørt nakað burtur úr teimum. Eg eri ikki farin til politiid, og tað ætli eg mær heldur ikki at fara hesaferð, tí eg eri ikki áhugaður í, at nakar skal verða revsaður fyri at gera sovorðið. Tað er bara gott, at tað ikki eru veikari fólk enn eg, ið fáa slík hóutanarbrgv, ið sjálvandi ikki eru stutt- lig at fáa. Jógvan við Keldu sig- ur, at hann ikki dugir at metaum, um hetta bræv- ið, hann nú hevur fingið, er komið frá sama per- sóni, sum eisini fyrr hev- ur sent honum hóttanar- brøv. — Men sum sagt, so eri eg ikki nakað serlig ávirkaður av hesum, og eg eri væl fyri, livi væl og sovi eisini væl um annars gangi eg rættiliga nógv úti í náttúruni, so um onkur vil hava fatur á mær, so eri eg ikki ring- ur at finna, leggur hann smílandi aftrat. hj. Síða 3 —————