leygardagur 5. mars 1994síða 10
‹ fyrra síða allar 24 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
Síða 10
Nr. 45 —5. MARS 1994
ve
Tíðindablaðið GSK
Tær hava arbeitt á Dr. Alexandrines Hospital í síni tíð, og seinni á Landssjúkrahúsinum, uttan Hanna Magnussen, sum gavst tá hon var liðug at læra. Nú
eru tær komnar so væl til aldurs, at tær hava lagt frá sær. Vinstrumegin síggjast: Diddan Samuelsen, Hilda Frýdal, Hanna Magnussen, Dagmar Winther
og Sigga Debess
Sjúkrasystrar
Á hátíðarhaldinum í sam- berklasjúkan, sum nógv HannaMagnussenavloystá vóru fyri, at næmingar fóru Um bistadarumstødur- íhesum rúminum.
bandi við at 70 ára stovn-
ingardagin hjá Landssjúk-
rahúsinum, vóru nógv eldri
kend andlit at síggja.
Hetta vóru sjúkrasystrar,
sum gjøgnum longri ella
styttri tíð høvdu tilknýti til
Dr. Alexandrines Hosvital í
síni tíð, og seinni Lands-
sjúkrahúsið.
Ein teirra er 83 ára gamla
Hanna Magnussen, sum fór
undir sjúkrasystraútbúgv-
ingina í 1930. Tá skuldu
næmingar verða 20 ár fyri at
sleppa í læru, men hon var
bert 19 ár, og fekk tí arbeiði í
barakkini á TB-deildini, har
børnini - eini 20 í tali -
vórðu innløgd.
Á gentudelldini
- Hetta árið vóru barnasjúk-
urnar meslingar og kikhosti
serliga ringar, umframt tu-
fingu tá. Børnini vóru inn-
løgd á TB-deildina, so tey
kundu koma fyri seg eftir
sjúku, sigur Hanna
Magnussen.
- Gentir og dreingir vóru á
hvør síni deild, og eg ar-
beiddi á gentudeildini.
- Mín uppgáva var m.a. at
halda skúla við børnunum.
Hetta var gjørt annan hvønn
dag. Ein dag fóru børnini til
kolbogaljós, og hin dagin
læs eg við teimum.
- Eg veit ikki, um nakað
stórvegis kom burturúr,
men hetta varð helst gjørt,
fyri at børnini skuldu hava
okkurt at gera, sigur Hanna
Magnussen.
Børnini vóru innløgd ein-
ar seks vikur, og tad kann i
dag metast vid eitt slag av
umlætting.
I oktober 1930 vard
TB-deildini og fór á Hospi-
talið at arbeiða. Hetta kom
av,athon ikki hevði tuberk-
la-andevni í sær.
Á vári sama ár fekk hon
herviliga umfarssjúku, sum
hevði við sær at hon legðist
við smittufepri.
- Ikki øll við smittufepri
fingu sjúkuna, men eg var
ikki so heppin, sigur Hanna
Magnussen.
- Eg fór tí niður á sana-
torie at fáa heilsubót og var
burtur í 15 mánaðir.
Noyddist at
ganga um aftur
- Tá eg kom aftur, fór eg at
tosa við søster Ingeborg
sum var fyristødukvinna,
um at sleppa til arbeiðis aft-
ur. Hon segði mær, at eg
noyddist at byrja av nýggj-
um í læruni, tí ongar reglur
burtur úr arbeiði í lærutíð-
ini.
1. august 1932 fór eg aftur
til arbeiðis. Um arbeiðstíð-
ina sígur Hanna Magnus-
sen: - Vit høvdu 14 dagar
dagvakt og 14 dagar náttar-
vakt, og vit arbeiddu til vit
vóru lidnar.
- Tað skuldi kallast 12
tímars arbeiðsdagur, men
oftani vóru vaktirnar drúgv-
ari enn tað, tí vit skuldu eis-
ini gera reint, eftir arbeiðs-
tíð.
- Har var nógv at gera. Vit
vóru bert ein sjúkrasystir og
ein næmingur, umframt en
genta á deildini, til 24 sjúk-
lingar.
Á sanatoriinum var eing-
in náttarvakt, og um onkur
ringur sjúklingur var har, so
varð hann fluttur á Hospi-
talið.
nar sigur Hanna Magnus-
sen, at fimm konufólk búðu
í hvørjum rúmi á ovastu
hædd á Hospitalinum. Ein
sjúkrasystir og fýra næm-
ingar, men har vóru bert
fýra sengur.
Skiftist um sengurnar
- Tåegt.d. hevði náttarvakt,
fór onnur í songina hjá mær
at sova. Eitt rúm var til
náttarvaktina, og har kundi
tann, sum hevði nåttarvakt,
leggja seg.
- Alt, sum varð nytt av
klæðum o.g. á hospitali-
num, varð gjørt á staðnum,
hóst trongligu hølisvidur-
skiftini.
- Eitt nú var fastur mín
seymirska á Hospitalinum.
Hon var einkja og hevði eitt
rúm, har starvsfólkini búðu.
Hon bæði búði og seymaði
- Alt var ógvuliga fátæk-
sligt, og Hospitalið hevði
ikki so nógv seingjarklæði
o.a. til at taka, at báðar
deildirnar kundu skifta í
senn.
- Tí skiftust vit um at
skifta seingjarklæði eina
ferð um vikuna á hvgrjari
deild.
- Vanligar dagar vóru vit
vaktar kl. seks á morgni, og
kl. sjey skuldu vit verða til
arbeiðis á gongini. Søster
Ingeborg var ógvuliga
strong, men um hon hevði
okkurt at seta niður á okk-
um, so gjørdi hon tað ikki,
meðan onnur vóru til staðar.
Í 1935 varð Hanna Mag-
nussen sjúkrasystir, og
sama ár hitti hon Vilhelm
Magnussen, sála, seinni
yvirlækna á Sanatoriinum,
sum hetta árið var lækna av-