týsdagur 12. apríl 1994síða 12

Síða 12 Nr. 68—12. APRÍL 1994 Tíðindablaðið [ sesfalurin ) Rikmannabjølganna skitna samvitska Standi og sovi hvøkki vid Stendur Hon aftur her — årvakin og vill —. „Nú hava vit fingið nóg mikið. Nú verður Aðalverkfall!! Nívandi tøgn niðurrivnir garðar, gapandi, greflig sár, fløktar kenslur ongin ljómur. blýtung fótafet bogin ryggur sálanna beinagrind Lívsjáttandi ljómurin tagnaður. Ljósið vorðið til myrkur frá tøgnini flýggja kroppurin flýggjar men sålar- og andslikamið verður verandi. Skelvan og angist onki ljóð. Starandi, deyð eygu. Forhangið skrædnaði fastan svevur rikmannabjølgarnir spekulantarnir sjakalarnir, pamparnir. Spekulantanna eiturormar seta greflig sjålvsøknis sår. Tú verkamannafjøld fært eitt grønkandi vår at koparmorminum vilt lfta! spekulantarnir við himnaslotandi eygum sjákalarnir í fylgju fyri teimum onki er ófgrt. Vambasíðu rikmannabjølgar sita í skymaskotum tey vælbjargaðu við teirra lið fáa ongantíð ov nógv materialistisku greðingarnir hava ongantíð kent neyðina svongdina, pínuna sorgina eyðmýktina altíð flotið omaná spekulantapottunum ein pottur tømist annar fyllist í spekulantaheiminum er altíð javnvág Tey hánæsaðu vælbjargaðu tryggu, »fullkomnu« klæðseksdrongirnir túsundbeinini syrgja fyri at verkamannastætturin á kngunum liggur stríðist kemur ongantíð uppundan doyr ein spekulantur sjákalur tekur annar við fyri aftur at fylla teir fjarandi spekulantapottarnar spekulanta- og sjákalstætturin eru heimsumfevnandi Vit flýggja av neyð kunnu ei liva av persónsdýrkan og gekkaskorta mentan. mentanin virkin í gerandisdegnum fólksins sál ei í glæstriborgum ávísar dagar klokkutímar onki fólk bert »ulllynd« seyðamentan spekulantar flýggja ikki teir flyta rók vegna ov fáar mjólkikýr fáa eingla ásjón verða gudum líkir. eitt stutt bil síðan aftur teir venda og fremja enn herviligari nýðingsgerðir sjakalarnir sýna teim veg við lógum ið teir sjálvir smíða — verja tey >veiku< teim, ið sýnt verður órættvísi, verða eyðmýkt, so — verkamannastætturin gll í okkara samfelag veruliga >veiku< — verða traðkað niðurboygd Svá er muran í yvirstættini valdsharrunum og tess sleikjarum Klokkurnar ringja til jarðarferðar Ríkmannasvínini og tær fínu frúurnar og >sleikjarar< teirra dansa galdrandi um gullkálvin Í fínum búnum á stinkandi drykkjustovum glæstriborgum Verkamannastætturin niðurboygdur, traðkaður fyri at veita spekulantunum og tess leigusveinum hjálp til handa tey vælbjargaðu verða vard Verkamannastætturin kammeratar gerið uppreistur ! Aðalverkfall ! ! Í verki sýna satt rættvísi sannan javnrætt ! ! Vit krevja rikmannabjølgum spekulantum, sjåkalum teim vælbjargadu tåsundbeinunum yvirklassanum og tess leigusveinum og hesum durafjóringin sýna !!!« Stendur Hon her í durunum og krevur Adalverkfall ?!? „Nú vendist ikki aftur< sigur Hon >Aðalverkfall ! ! !< eg dugi nú sovandi standa eins og so mangar almennar svgvnhítir túsundbein við >Verkamannastætturin sonnu kammeratar standið saman fylkist í hóp ! eitt væl fyriskipað Aðalverkfall úti í havsbrúnni eg hómi annars aftur á køstagar5 feudalsamfelagið seyðir og neyð hirðar og neytakonur knæbuksur og kot glæstriborganna mentan í hásæti svarta skúlan seta yvirstætturin í teim fínu klubbunum situr at teim neyðstøddu flenna Røra teirra gudar og mammon í stóra spekulantapottinum. Aðalverkfall ella sovandi inn í deyðan ! Eftir er jarmandi seyður dvørgamål í homrum. Pegasus april -94