týsdagur 17. mai 1994síða 7

NÆ UR Anders Harboe Ree, rgnt- genlækni og yvirlækni á Landssjúkrahúsinum letur væl at várfundinum, sum Dansk Radiologisk Selskab hevði í seinastu viku í Norð- urlandahúsinum. Fundurin kundi ikki gingið betur, sigur hann. Dansk Radiologisk Sel- skab, eitt felag fyri rgnt- genlæknar, hevur á hvørj- um ár slílan várfund yvir tveir dagar. Fundurin skiftir ímillum býirnar, og í ár var hann so í Føroyum. Einaferð fyrr hevur verið fundur í Føroyum, tað var í 1976, men tað var ikki so stórur fundur sum hesin. Her vóru umleið 100 lækn- ar. Í allar mátar eydnaðist til- takið væl. Norðurlanda- húsið fekk alt at rigga, og tað var væl eydnað sum fundarstað. Og fundarlut- takararnir vóru sera hug- tiknir av Bergi Jacobsen, landsstýrimanni, sum eftir einum hálvum tíma megn- aði at greiða frá okkara mentan líka frá víkingatíð- ini og upp til okkara dagar. So væl høvdu fáir politik- arar komid frå ti, helt onkur luttakari. Haraftrat var vedrid av- bera gott alla tíðina, meðan gestirnir vóru her, og á út- ferðunum til Gjáar og Tjørnuvikar sóu teir Før- oyar, tá tær eru fagrast. Vitj- anin var nevniliga Kristi himmalferðardag og fríggjadagin, tá sólin skein oman og niðan. - Øll høvdu framman- undan bara hoyrt ringt um Føroyar, og ti var tad fyri tey ein ikki minni uppliv- ing, alt alt riggadi, og at vedrid var so frålikt, sigur Anders Haboe Ree. Anders Harboe Ree, yvirlækni á Landssjúkrahúsinum er her saman vid Margit Mantoni, yvirlækna á ultraljóðdeildini á Amtssjúkrahúsinum i Gentofte, og Niels E gund, yvirlækna og professara á røntgendeildin á universitetssjúkrahúsinum í Odense (Mynd: Kalmar) Gekk eftir klokkuni Fyra røntgenlæknastørv eru i Føroyum. Ein avloys- ari hevur í løtuni starvið hjá Tove Jagt, sum doyði her- fyri. Teir fýra fingu verið við á øllum fundinum. Fundurin byrjaði við, at røntgenlæknarnir her greiddu frå sinum arbeidi, og sidan komu hinir lækn- arnir vid teirra frågreiding- unum. Tad fakliga er ikki til at greida almenninginum frå, tí tað hevur bara áhuga fyri røntgenlæknarnar sjålvar, heldur Anders Har- boe Ree. randi Politiið skal hava allar gloymdar lutir Alt, sum verður funnið ella gloymt á almennum stóðum, skal latast politinum Á uppbodssøluni leygar- dagin varð eisini selt ymist, sum hetta seinasta árið er komið til politið av gloymdum klæðum og funnum lutum. Men Suni Vinther, stød- leiðari í Havn, fílist á, at ov lítið kemur inn av gloymd- um og funnum lutum og klæðum. Hetta seinasta árið er næstan einki komið inn, og tað kann ikki bera til, at t.d. ítróttarhallirnar, dansi- Amnesty International Skrivstovan í Vágsbotni er opin týsdag og friggja- dag kl. 10—16. Tlf, 15816. stødini og onnur ikki hava nógv at gloymdum klæð- um. Tað eigur at verða latið politinum. Tað er í fínasta lagi, at fólk lýsa í bløðunum, tá tey hava funnið okkurt, men ikki er loyvt fólki at keypa og selja funnar lutir, ið altíð skulu latast politinum, Suni Vinther heilsa. randi | Eyð cvæmislinja svorar alt samdegrið á tit. 18820. Tidindabladid En Nr. 91 — 17. MAI 1994 Sida 7 Vikan, ið før, var mest merkt av, at landsstýrissam- gongan misti meirlutan - í hvussu er um vit skulu meta eftir fjølmiðlunum. Alla vikuna brúktu útvarp, sjónvarp og blødini nógva tíð til at spinna sýgur burturúr ú, at Lasse Klein fyrst tók seg burtur úr ungbólki sínum og harnæst varð koyrdur úr valfelgnum. Summi siga, hann hevði skyldina sjálvur, onnur grótu av harmi fyri øllum Føroya fólki. Gud viti, um evnid man hava so stóran áhuga millum fólk, ti sambært veljarakanningunum leggur ein stórur partur av fólkinum líka i, hvat fer fram á heimliga politiska vidvøllinum. Orsøkirnar til stjórnarkreppur kunnu vera so mang- ar. Í Noregi var alt á gosi orsakað av eini starvssetan, ið segðist vera poluskt. Tað visti útvarpið at siga sum tíðindi úr Noregi. Eg giti nú, at fólk flest vóru nógv meira upptikin av tí góða veðrinum enn av Lassa Klein. Í allan vetur sóu vit bara grá og álvarsom andlit. Kristi himmalferdardagur var okkara fyrsti summardagur, sjálvt um álmanakkin sigur nakað annað, og síðan hava vit havt fleiri sólskinsdagar, sum hava gjørt fólk kát. Heimspolitiska stødan er ikki til at kenna aftur eftir nøkrum fáum árum, og hesi árini hevur alt i Føroyum eisini koppað sær á fleiri ferðir. Ymist áhugavert er hent í sambandi við okkara heim- ligu búskaparligu kollvelting, og alt er ikki av ti ónda. Tá føroyingar fingu pengar um hendur, gekk ótrúliga skjótt, til tey flestu høvdu vant seg við at umseta alt í pengum. Nakað hjálptust øll at, men tað vóru tey fægstu, sum tímdu ella orkaðu at fáast við sjálv at fá hús upp.Boð vórðu bara send eftir handverkarum. Meginparturin av småbåtunum í Havn loysti ongantíð frá landi, tí allur matur fekst jú í handlunum. Tað lívið hava vit ikki ráð til longur. Er okkurt brek í húsunum ella á bilinum, biðja vit onkran koma at hjálpa okkum, og tey verða lønt við eini aðrari tænastu ella onkrum góðum bita. Nú er eisini heilt vanligt at fáa eitt kók, eina greipu ella ein spikbita frá onkrum granna, skyldfólki ella vinfólk, og góð fólk í Suðuroynni finna uppá at leska okkum í Havn við grind, tí vit fáa vit í hóvuðsstaðnum fáa ongan grindapart. Fólk eru blivin fittari við hvønn annan, og hetta man vera måtin, skulu vit verða her i Føroyum. Summar dagar liggja bátarnir nú tættir í Nólsoyar- firði, og tað ljóðar, at óvanliga nógv verður sett niður í ár. Vitsíggja eisini, at fólk eru givin við at tveita burtur fyri at keypa nýtt. Í onkrum býlingum koma fólk saman og geva burtur klæðir, sum tey ikki kunnu brúka longur. Men besta dómi um, at minni verður tveitt burtur, er Lýsingatorgið í Sosialinum. Hvørja viku skifta bæði stórir og smáir lutir eigara, og gll eru fegin og væl nøgd. Men tað er sjálvandi ikki so gott fyri tær báðar brenni- stødirnar, sum fáa minni og minni at brenna. Framvegis flyta fólk av landinum, men heilt nógvar familjur hava valt at bjarga sær á tann hátt, at maðurin fer burtur í annað land at arbeiða, og konan og børnini eru eftir. Maðurin kemur heim nakrar ferðir um árið, og lív teirra er ikki stórt gðrvísi enn hjá familjum, har maðurin er langfarasjómaður. Soleiðis gera fleiri, sum ikki geva upp, men ætla sær av vera her og vilja geva børnunum møguleikan at vaksa upp her í staðin fyri í onkrum fremmandum landi.