fríggjadagur 27. mai 1994síða 18

Síða 18 Nr. 98 — 27. MAI 1994 Tíðindablaðið CD Saman við saks- inum í 55 ár Saksurin gongur framvegis hjá fyrsta føroyskt útbúna hárskeranum vík býr Eskild Norðbúð. Hóast hann er farin um tey sjeyti, so er hann framvegis virkin sum hárskeri ella harrafrisør, sum tað nú verður nevnt. — Ferðin er ikki hin sama, sum hon var, tå-hon var upp á tað mesta. Eg seti góða tíð av til hvort viðskiftafólkið, og um taðer neyðugt, so fari eg við bilinum eftir eldru kundunum og koyri teir til hús aftur, tá klippingin er liðug. og vit hava havt eitt hugnaligt prát, greiðir Es- kild barberurin, sum klaks- víkingar plagdu at síga, frå. Hann var fyrsti føroying- urin, sum lærdi til hárskera og rakara. Tað gjørði hann hjá Valdemar Poulsen, sum helt til, har DER nú er í miðbýnum í Havnini. Val- demar hevði lært í Dan- mark, og Eskild fór í læru hjá honum í 1939. Hvussu bar tað til, at tú fórt at læra til barber, fregn- ast vit. Eskild dugir væl at práta og greiða frá. Tey evn- ini hava komið honum til góða í klippistovuni, tá nógv fólk sat og bíðaði, og vit fáa aftur nú staðfest, at hegnið at greiða frá er fram- vegis í lagi: — Eg átti ein mammu- beiggja, sm æt Kristoffur i Búðunum. Hann hevði í eini tjúgu ár búð í Amerika og kom heim aftur at búgva umleið 1930. Hann hevði verið inni hjá Valdemar Poulsen, og hesin hevði spurt, um hann kendi nakr- an í Klaksvík, sum hevði hug at læra. Mammubeiggi visti, at eg hevdi hug til handverk, og tå hann kom nordur aftur, hevdi hann å ordi vid meg um at læra til barber. Hetta var óhoyrt í Føroyum, men morbróðir mundi frá Ame- rika vita, at framtíð var í hesum. Eg fór suður, og mær dámdi væl frá fyrsta degi. Nógv fólk kom inn, td. nógvir av løgtings- monnunum, sum komu at raka sær, so har var nógv at frætta ymsa staðni frá í landinum. Amboðini vóru ikki so framkomin. Elverk var í Havnini, men elmegin var ógvuliga dýr, tí havnamenn høvdu oljuriki& elverk á Rundingi, og tað skuldi gjaldast. Eg haldi, at prísur- in fyri kilovatttíman í Havn- ini var fleiri ferðir so høgur, sum hann var í Klaksvík, Teir hugna sær, abbin og abbasonurin - og gleða seg til Norðoyasteynu. Mynd jan har vatnorka varð nýtt. Hetta gjørdi, at elmegin var nytt sum minst. Vit høvdu ein kolfýrdan ovn, og hann varð umframt til hita eisini nýttur at hita vatn til vask. Tað kundi vera heitt inni, tá sólin stavaði niður í takvindeyga, men vit noyddust at hava ovnin brennandi, tí vatnið skuldi vera flott. Drúgt at venja klaksvíkingar Tá Eskild var liðugur at læra, fór hann norður aftur til Klaksvíkar, og á bartals- messu 1943, sama dag sum løgtingsval var, varð klippi- og rakistovan latin upp í kjallaranum hjá Sí- mun Andreassen ella Símun hjá Hildu, sum búði í Ak- ursmørk. Valið var í samkomuhús- inum, sum stóð omanfyri, so tað nakað av fólkið bein- anvegin. Men tað tók drúgva tíð at venja klaks- víkingar at koma til barber- in í vanligari arbeiðstíð. Tað hevði verið vanligt, at tey, ið kliptu, gjørðu tað um kvøldarnar, og hugburðurin var, at barberurin skuldi arbeiða frá klokkan trý og til út móti midnått. Smátt um smátt broyttist hetta, soleiðis at arbeitt var frá klokkan átta og til klokkan sjey. — Leygarkvøld plagdu vit at hava opið til klokkan níggju, men seinni varð leygardagurin bara viðfán- ingur. Eg royndi at halda fast við vanliga arbeiðstíð, men tá skipsmenn komu aftur um kvøldamar og heittu á meg, og eg visti, at teir tíðliga morgunin eftir skuldu heim til familjuna í útoyggjunum, so var eg sjálvsagt lagaligur. Tað kom meiri enn so fyri, at so at siga øll manningin kom eitt kveld, og tað var serliga hugnaligt at práta við teir, meðan teir bíðaðu eftir hverjum ødrum. Heim og klippistova Tá Símun hjá Hildu fór at | handla í 1945, flutti Eskild í kjallaran hjá Erik Lassen, og trý ár seinni fóru tey í þ húsini við Sandin, og klippi- | stovan flutti hagar, hon var ; Ein altíð fryntligur og smílandi barberur. Her klippir hann abbasoninum Júst. Mynd jan til sonurin Anfinn gavst at klippa. — Vithgvdu eitt gott heim. Konu fann eg heiman av Sandi. Hon var komin til Klaksvíkar at tæna hjá Do- rius Hvidbro, tá vit vórðu trúlovaði. Hon kom til per- sónliga trúgv, meðan hon tænti har, og hvussu stóran týdning tað hevur havt fyri meg og okkum øll, ber ikki til at greiða frá. Tá Poulina fór í 1990 var tað ómetaligur saknur, sum ongin kann seta seg inn í, sum ikki hevur verið úti fyri slíkum missi. — Vit høvdu eydnurikt liv saman. Eg arbeiddi í klippi- stovuni, har tað var nógv fólk og mangan lívligt. Tos- ið lagaði seg eftir tí, sum var frammi, td. um seyð um heystarnar, lembing um vár- arnar, hoygging um summ- arið, og tá tað var í Klaks- vík, so var altíð fiskari og serliga útróður og ikki at gloyma fótbólturin uppii. Og uppi á gekk Poulina og syrgdi fyri mær og teimum trimum dreingjunum og var keldan til tann hugna, sum bæði vit og øll tey, ið stukku inn á gólvið, hava notið gott av, minnist Eskild aftur á. Góða tíðarskeiðið Klaksvíkin vaks ógvuliga nógv tíðarskeiðið eftir, at Eskild var farin at klippa. Og tað var nógv at gera. - Kristoffur mammu- beiggi fekk rætt, tá hann longu í 1939 spáddi, at tað var framtíð í klippingini. So við og við vandi fólkið seg til regluliga at røkja hár og skegg. Men rakiarbeiðið datt burtur, samstundis sum meiri varð gjørt við hárið. Besta tíðarskeiðið var fram móti 1970, áðrenn Beatlamir komu við langa hárinum. Seinni fóru hár- fríðkanarkonurnar at klippa, tað høvdu tær gjørt lítið við frammanundan, men fyri klippistovuna kendist tað ikki í so stóran mun sum langa hárið. Nøkur ár fekst Eskild lítið við klipping. Heilsan var einki at reypa av, og so y' Til BLADSØLURNAR sosialdirin aftur UTSELDUR? Boðið so beinanvegin frå á tlf. 11820. Uttanfyri vani. arbeiðstíð upplýsir telefonsvararin hvar ringjast skal fyri at fáa fleiri blað. Tiðindablaðið SOSIALURIN