mikudagur 15. juni 1994síða 14
‹ fyrra síða allar 24 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
arbeiði rættvísari
» - Vit eiga fullkomiliga at broyta hugburð um arbeiði. Vit
eiga at leggja arbeiðsmarknaðin øØrvisi til rættis, soleiðis at
arbeiðsbýti verður ein nátúrligur partur. Ein skipan, sum
hevði bótt munandi í hesum sambandi, var ein farloyvis-
skipan!«, sigur Eirikur Lindenskov m. a.:
Vantandi politiskur vilji er
orsøkin til, at okkara ar-
beiðsloysistrygging íikki
hevur nóg mikið av pen-
ingi í kassanum í dag. Tað
tók 50 ára stríð, til vit at
enda fingu eina arbeiðs-
loysisskipan. Hugburðurin
hevur altíð verið tann, at
ein skipan við arbeiðs-
loysisstuðli elvir ul ar-
beiðsloysi.
Men svár kreppa
skuldi til, fyrr enn skipan-
in var sett í verk, og í dag
vilja allir flokkar eiga lut í
skipanini - og allir siga
seg vilja bóta um hana.
Farloyvisskipan -
nýggjur hugburður
Tað er púra greitt, at besta
loysnin fyri skipanina er,
at vit skapa fleiri arbeiðs-
pláss. - Men eins greitt er
tað, at vit fáa ikki bæst
arbeiðsloysinum frá degi
til dags. Tí eiga vit at seta
onnur tiltøk í verk, so-
leiðis at tey arbeiðsleysu
eisini fáa møguleika at
koma út á arbeiðsmarkn-
aðin.
- Her er tað, at vit eiga
at broyta hugburð full-
komiliga. Vit eiga at
leggja arbeidsmarknadin
heilt ødrvisi til rættis, sO-
leiðis at arbeiðsbýti verður
ein nátúrligur partur. Ein
skipan, sum hevði bøtt
munandi í hesum sam-
bandi, var ein farloyvis-
skipan.
Nú er arbeiðsloysi eitt
lutvíst nýtt fyribrigdi her í
landinum, men har fyri
nýtist okkum ikki at fara
um ánna eftir vatni. Vit
kunnu bert kanna, hvussu
onnur lond hava gjørt -
lond, sum í mannaminni
hava havt arbeiðsloysi. Í
grannalondunum varð tos-
að - eins og her, um at
loysnin var at skapa fleiri
arbeiðspláss. Sjálvandi er
tað so - eingin ivi um tað.
Men vit megna tað bara
ikki frá degi til dags, og ti
mugu vit gera aðrar skip-
anir, soleiðis at fólk ikki
koma at liggja ímillum.
Læra av mis-
tøkunum hjá sørum
Aðrastaðni tosa tey um
>tað gloymda ættarliðið<.
Hesi eru tey ungu, sum
ongantíð fingu nakað ar-
beiði. - Tað er greitt, at
einki er so niðurbrótandi,
sum at merkja, at eingin
hevur brúk fyri tær. - Í
Føroyum hava vit alt ov
lítið at bjóða okkara ung-
dómi, ið kemur úr skúla-
num. Vandin er eyðsædd-
ur longu nú, ti tað er longu
stórur bólkur av ungum,
sum eftir hondini kann
nevnast >langtíðararbeiðs-
leys<.
- Undir endurreisingini
av samfelagnum mugu vit
hava hetta í huga. Vit
skulu so vítt gjørligt
tryggja øllum ungum eitt
arbeiðs- ella undirvísing-
artilboð. - Vit mugu ikki
gera somu mistøk sum
hini londini, sum í dag
hava ein stóran bólk av
fólki - vaksnum fólki, sum
ongantíð hevur verið á ar-
beiðsmarknaðinum. Vit
mugu læra av mistøkunum
hjá hinum.
Krevur solidaritet
- Men skulu vit seta eina
farloyvisskipan í verk, so
krevur tað solidaritet frá
teimum, sum hava arbeiði.
Tey kunnu tá fara í
farloyvi í styttri ella longri
tid. Í hesum úðarbili
kunnu tey so fáa útgoldið
eina upphædd, svarandi til
hægstu ALS- veiting.
Hetta er sjálvandi ein
minni inntóka, men sam-
stundis kunnu aðrar út-
reiðslur verða spardar, eitt
nú ferðaútreiðslur, barna-
ansing 0. s. fr.
Fyrimunirnir eru fleiri
við slíkari skipan:
* Hin arbeidstøki bøtir
um —>inntøkugrundarlagid
til ALS
* Forvinnur pening.
* Verður við í sosiala
felagsskapinum á arbeiðs-
plássinum.
* Fær aftur úlknýti ul ar-
beiðsmarknaðin.
Tann, sum fer í far-
loyvi hevur eisini fyri-
munir:
* Hann kann taka eitt
»sabbatsår« við løn (nøku-
lunda hægstu ALS-veit-
ing)
* Kann leingja barns-
burðarfarloyvið
* Sparir stovnsplåss
* Meiri tid til familjuna
* Kann eftirútbúgva seg
0. 8. fr.
Fáa annað burturúr
Treytin er sjálvsagt, at
skipanin er sjálvboðin, og
at solidariteturin er drív-
megin. - Men vit fáa eisini
annað burtur úr hesum: -
Vit kunnu skipa fyri
skeiðum av ymsum slag,
eftirútbúgving, fakligt ar-
beiði kann gerast, politiskt
arbeiði kann gerast, anda-
ligt arbeiði, ítróttararbeiði
0. S. Ír.
So kunnu vit spyrja,
um ALS og forsorgarlógin
hava råd til eina slika skip-
an?
Hetta er sjålvandi ein
trupulleiki, sum må takast
við, tá bjargingarætlanin
skal leggjast seinni í ár, tá
samráðingarnar verða tikn-
ar upp aftur við danir. Tað
almenna má traðka til, ti
vit kunnu ikki lata heil
ættarlið verða glatað. - Vit
hava ikki ráð til tað. Vit
eiga eisini at minnast til, at
kreppan og arbeiðsloysið
fyrst og fremst gongur út
yvir ungdómin, og at ein í-
løga í ungdómin er ein í-
lóga í framtíðina. Lata vit
bara til standa, so brennur
alt samfelagið saman fyrr
Skulu vit seta eina
farloyvisskipan í verk, so
krevur tað solidaritet frá
teimum, sum hava ar-
beiði
ella seinni.
Men tey glataðu -
tey, ið ikki sleppa til ar-
beiðis, eiga at verða
hjålpt. Teirra stóða er a-
kutt. Eru vit eitt demokra-
tiskt og menniskjansligt
fólk, so eiga tey vælbjarg-
aðu at hjálpa teimum glat-
aðu - tá vísa vit sanna so-
lidaritetin.
Hjå summum er ov
nógv fritid ein trupulleiki
hjå ødrum ein mangulvør-
a. I arbeidsloysistidum er
loysnin uppløgd: Latið
okkum býta arbeiðið!
Eirikur Lindenksov
Sambandsflokkurin — nyskapan???
Sostóð val aftur fyri durum.
Og nú hava vit enn einaferð
møguleikan at fara á val at
velja og vraka ímillum bæði
listar og fólk.
Spennandi verður at vita,
hverja stóðu fólk taka hesu
ferð.
Allar veljarakanningar
siga, at sambandsflokkurin
verður tann stóri sigursharr-
in — so teir kenna seg iva-
leyst heilt tryggar. Men
veljarakanningarnar = siga
eisini, at ein heilt stórur
partur av veljarafjøldini
(50%) enn ikki hevur tikid
stóðu.
Onki legið í tí. Sjálvandi
eru fólk í villareiðu. Men
eru gll ikki tað — meir ella
minni, hvørja ferð val er???
Øll ganga og grenja um ta
sitandi samgongu og lova ilt
upp undir hvgrt einasta val.
Soleiðis vil tað altíð verða.
Men tað vísir seg eisini at
hesi somufólk, sum rópa
harðast, tey fara >hann
hjálpi tú mær« á val og velja
tann sama flokk ella mann,
sum tey hava gingið og
bannað yvir í 4 ár!!! Løgid,
legið !!!
Vit hava øll somul møgu-
leikan — sum oftast 4. hvørt
ár — at vísa okkara ónggd
við tann førda politikkin við
at velja onnur fólk ella aðrar
flokkar enn tey, sum vit
meina hava stýrt ov illa.
Ovurnytslan í 80'unum er
í focus sum ongantíð áður,
og allir sum ein geva hinum
ábyrgdina av førda politikk-
inum og tí stóðu, sum viteru
komin í.
Men allir, sum hava sitið í
teim góðu árnum, hava sína
ábyrgd, sjálvt um javnaðar-
flokkurin fær æruna av øll-
um, sum farið er fram.
Men javnaðarflokkurin
hevur ongantíð sitid einsa-
mallur í Tinganesi. Teir
mugu nú altíð hava aðrar
vid sær, táein avgerð verður
tikin. So ábyrgdin kann ikki
bara liggja hjá hesum
flokki, sjålvtum hann hevur
siud við leiðsluni í so og so
nógv ár. Javnaðarflokkurin
hevur ikki kunnað gjørt
nakað einsamallur. Tað
mugu øll skilja.
Stødan í hesum landi er
syndarlig sum hon er. Men
er tað nakar her á landi, ið
veruliga trýr at tað verður
betri á hesum klettum, um
sambandsflokkurin og
fólkaflokkurin koma fram-
at???
Fyri tað fyrsta duga sam-
bandsmenn ikki at arbeiða
saman við nøkrum — tað
hava teir víst ferð eftir ferð.
Teir hava hótt, Gud vit
hvussu ofta — við at slíta
samgonguna, tá teir hava
sitið har í nakrar krákumán-
Nú bjóða hesir garpar seg
fram við nýhugsan/nýskap-
an innan bæði líkt og ólíkt.
Forbarmi seg fyri ný-
hugsan, teir leggja til brots
við. Teir gomlu garparnir,
sum hava sitið í ein heilan
mansaldur — og har ein
stakk halan millum beinini
og hvarv, tí hann visti hvgnn
veg tað gekk — bjóða seg nú
fram aftur. Nýhugsan so tað
forslær.
Teir somu, sum dansaðu
um gullkálvin í 80'unum,
men sum siga seg onga á-
byrgd hava av ti, sum fram
er farið.
Kann ikki fáa meg at
wúgva, at Føroya fólk
„hoppar upp å« hesar garp-
ar
Nýhugsan — ja hatta kann
kallast nýhugsan hjá sam-
bandsflokkinum — ú teir
skulu aftur í úíðina sum van-
ligt. Og koma teir framat, so
verða vit við vissu bombar-
derað nógv, nógv harrans ár
aftur í tíðina.
Er alt skorið inn á bein
sum er, ja — so fara teir so
langt sum at telgja av bein-
inum, so onki verður eftir.
Alt, sum er alment, verður
knúst. Sjúkrahús, skúlar og
annars allar almennar tæn-
astur fara í sor — so saman
við fólkafloksins lovprisan
av lønarnidurskurdi, verður
hetta land til eina tóma,
deyða oydimørk.
Nei, øll út, sum bara
ganga og grenja og ikki vita
hvat tit skulu velja, gevid
øllum teimum gomlu garp-
unum, sum dansaðu samba
um gullkálvin í 80'unum,
durafjórðingin og veljið
fólk inn, sum ongi lík hava í
lastini, at stýra hesum landi.
Elsa M. Davidsen