mikudagur 29. juni 1994síða 26

Síða 26 Nr.121— 29. JUNI 1993 Sjårdur Gullbein i pisurødu Tann størsti pinudepilin situr i afturpartinum fenn hava ovst skip út á grunnarnar, staðið so raneggjadir og hugt at, medan fitta dótturin breyt ampagnufløskuna móti bógnum. Lítið visti hon, at »abba, væl stuðlaður av ðrum, legði út á hav at tóma tað fyri fisk. Nú skal dótturin gjalda gildið - so kanska stendur babba foyur nú, segði Sjúrður Gullbein m.a. tå hann vegna HF'ararnar í Havn helt rødu á pisufundinum hósdagin Eftir tógvið stríð er brostið fyri nev, og pisurnar eru komnar. Og hvat er tað fyri ein verð, vit eru komnar til? Einki er at taka seg aftur í, at sjónin er heldur ótýdlig, men tess meira hjá okkum at hugsa um, og ansa vit eftir, so er nógv hjá okkum at læra. Sum skaldið yrkti á sinni, so er føroyingum ikki givið at standa saman, og kanska eru orð hansara ikki so langt av leið, nú vit síggja, at gremjan og brigsl um vón- loysi og skyld, er túnatosið. Men fast taki føroyingum, ti hóast so fáir, at tað skuldi verið sjálvsagt, at vit stóðu saman um tað, vit hava, so hevur stødan verið beint tann mótsetta, og føroying- urin hevur roynst sum eitt ivasamt samfelagsmenn- iskja, men fullkomin ego- istur Sektin á, hvat annar fær, eg skal ráða mær. Landskassin, tað neyðar- dýrið, hevur verið sæddur sum eitt pengahav, sum skal geva Peri og Póli tann pen- ing, teir leggja á at fullføra tær ørvitisætlanir, sum nú mangar standa sum skrímsl og peiggja upp í loft. At landskassin ikki hevur verið sæddur sum kassin hjá okk- um gllum, er ótrúligt, og ófatuligt er tað, at menn hava hildið seg kunnað lumpað og snýtt sama kassa, uttan at hava givið sær far um, at teir samstund- is hava snýtt seg sjálvar. Hetta prógvar bert tað, at føroyingurin sær ikki sam- felagið sum teg og meg, men heldur sum ein fremm- audan stovn, sum bert skal tæna okkum, uttan at vit geva nakað afturfyri. Gott hevði verið, um før- oyingurin endurskoðaði sína samfelagsfatan, tí hetta er eitt álvarsmál, sum hvør einasti av okkum máog skal fáa greitt, annars koma vit aldrin á rættkjøl. Tær ætlanir, sum eru framdar, eru oftast ikki komnar av vanligum viti og skili, men heldur tí, at fólk hava havtiltav, at onnur fáa meir enn tey sjálvi. Fært tú eina havn, so skal eg hava eitt berghol, og skal hann hava grasliksvøll, soskal eg eisini. Við atburðinum, vit hava sæð, er lætt at staðfesta, at ein tann størsti pinudepilin situr í afturpartinum á før- oyingum, og stingirnir hava verið okkum dekan ov dýr- ir. Sama óskilið er galdandi við okkara fiskigrunnum. Menn hava oyst skip út á teir, staðið so braneggjaðir og hugt at, meðan fitta dótt- urin hevur brotið sjam- panjufløskuna ímóti bóg- num. Lítið visti hon, at babba, væl stuðlaður av ødrum, legði út á hav, at tøma tað fyri fisk. At dótt- urin er hon, sum nú skal gjalda gildið, er tann nakni veruleikin, so kanska stend- ur babba foyur nú. Gongdin ber týðilig boð um, at viteru farin longur og longur burt- ur frá náttúruni, hava mis- nýtt og týnt hana í tráðanini eftir verðini. At grunnamir eru tómir og ikki longur eru við í gullkálvadansinum, skuldi kunnað mint okkum á, at vit eru á heilt skeivari leið. Summir hava ríkað seg upp av óskilinum, og erpa sær av at háva verið sannir handilsmenn. Snildir vóru teir, men skommina skulu teir sleppa at eiga, tí tá ið tað almenna skal lofta, tá er vorðið sum lætt at vera vinnulívsmaður. Politikarin hevur skyld- ina av allari neyðini, siga nógv. Tað er hann, sum hevur ført Føroyar í hetta 6- førid, men sjálvur havt jól og góðar dagar. Hetta lagið er ikki gamalt, tí tá ið myll- an gekk upp á tað harðasta, tá vóru tað ikki nógv, sum funnust at politikarunum. Nei, teir vóru bara góðir, tí tá høvdu oll tað ikki bara gott, men livdu í marglæti. Tá vóru politikararnir bara fittir, og sjálvsagt vóru slíkir menn valdir aftur. Nú er gildið liðugt, men nú skal eingin annar hava Men hver var tað, sum av góðum huga valdi hann? Tað eru tey, sum vóru við í gullkálvadansinum, og sum tráddu hann so lystiliga, at bæði ringur og gullkálvur eru tey, sum kastaðu vit og skil fyri borð, tá ið tey sóu Mammon daga á himni. Tí er tað sanniliga eisini sami veljarin, sum eigur sína skyld, at alt er, sum tað er. Hann hevði møguleikan at verða líka skilagóður tá, sum hann er vorðin nú um dagamar. At teir hóast tað standa og meyla og grenja í skýma- skotum og kasta runu eftir ødrum, ber bert boð um muruna, sum býr í honum. Tey ótaldu dulnevndu les- arabrøvini i bløðunum verda koyrd i sama sekk. Løgid, at føroyingurin er so óður eftir verðini, tá ið kirkjur og samkomuhús standa á hverjum tanga í Føroyum, men kanska er tað s0, at tann størsti gudurin nú á døgum eitur Mammon. Um so er, so er at viðganga tað ístaðin fyri at ganga sum : ein lókutur beggjatrællur. Føroyar kundu fyrr verða bornar saman við ein lítlan fugl, sum, hóast lítil og í tjóðri, kundi atsmúgva sær í luftini, so langt sum hann slapp. Men tey, sum áttu hann, skammaðust, tí tey hildu hann vera neyðarslig- an og formáða sær so lítið ímóti øðrum størri fuglum. Í berari fávitsku og vantandi sjålvsvirding gøddu tey tú lítla fuglin upp, og nú hava tey fingið hann eins prúðan og aðrar. Fuglurin Føroyar Myndir: Kalmar Tíðindablaðið Sjúrður Gullbein legði ikki fingrarnar ímillum í réðu síni stendur nú og ridlar á stelk- unum, feitur og uppsvølp- aður. At flúgva dugir hann tíverri ikki longur, so nå heldur fólk minni um hann enn nakrantíð. Tví vorðið, føroyingar! Illa fóru tit við landi tykk- ara! Tað, ið vit, sum hava fing- ið prógv í dag, tí mugu duga betur enn ættarliðið undan okkum, er at vera errin av tí lítla og vakra, vit hava, og fara væl um tað, heldur enn at amast uppi í tí, ið stórri er. Megna vit hetta, verða vit stór í sinninum, og tað er tað, sum um ræður. Tað er har, ið virðini liggja, og ikki í fíggjargirndini. Latokkum brúka prógvið, sum vit nú hava fingið eftir tógvið slit, til tað lítla fræð- ið, sum einaferð verður ein góður samfelagsvekstur. Vit skulu ikki bert fáa okk- um sjålvi á flog, sum nøkur teirra, ið undan okkum eru farin, hava gjørt, tí fyrr enn vit hava fingið fuglin Før- oyar so skikkaðan, at eisini hann hevur vunnið flogið aftur, so flúgva vit heldur ikki sjálvi. Stavnhaldið hjá okkum skal vera vanligt vit og skil, og við samanhaldi, einum sindri av stoltleika av oygg)- um okkara, so klára vit tað. Vit gevast ikki fyrr, tí Før- oyar hava ikki annað uppi- borið eftir slíka vanrøkt. Við einum grindi úr yrk- ing hjá Karsteni Hoydal fari eg at ynskja øllum góða eydnu framyvir og tillukku við próvnum. Í royndum stimbrað, fróð í ráðagerð um hetta staðið vit nú sláa garðar, at vaksið fær alt frískt og fjølgast her so leingi sjógvur flødir og hann fjarar