leygardagur 3. september 1994síða 18

Síða 18 Nr. 167 — 3. SEPTEMBER 1994 Tíðindablaðið CD Heilsan til Martin Drangå á 45 åra degnum i dag f dag fyllir Martin Drangå 45 år. Hann heldur dagin heima. Hetta er ein stórur dagur hjá Martini og tá man er fyltur 45 er man ikki nakar ársungi longur. Vit eru mong sum kenna Martin og vit vita, at vit hava fingið ein vin fyri lívið. Trúfastari enn Martin skalt tú leita leingi eftir, hann finst neyvan. Martin er sera ættkærur maður, hann er sera góður við sína familju, ikki bara tey nærmastu, men eisini longur út. Martin er føddur í Skopun og hóast hann hevur búð uttan fyri heim- bygdina meginpartin av lívinum, er hann sera góður við hana og vitjar ofta suður. Martin býr í Havn í Jóanesar Paturssonarggtu. Martinr ein álitismaður har hann starvast, hann er íðin og nærlagdur. Martin er trúgvandi mað- ur og hann veit at tað er Gud tann eini sum stýrir, kristnilívið í Føroyum eigur ein av sínum trúgvu stuðlum í Martini. Vit eru mong sum ynskja tær tillukku í dag. Og vit mugu siga, at vit gleða okkum til tey næstu 45 árini saman við tær. ein vinmaður >EINGIN GÓÐA MAMMA< tiltikið, tá ið hart leikar á hjá onkrum. Hetta tiltak er : beinleiðis týtt úr donskum: >Der hjælper ingen kære - Øpr«, sum í sjálvum sær gevur góða meining: hjá i „sum er komin illa fyri, dugir ikki altíð at rópa u sína um hjálp. Men hetta er í royndum eldri erðafelli, avbronglað og umtýtt. Fólk hevur ikki longur sæð høpi í, tí hevuðsorðið í tí er vorðið >forn- arð< fyri teimum. Tað ljóðaði upprunaliga: >Der hjælper ingen kæremål«. Hetta gamla løgfrødiordid rætt<, hava tey so týtt um til hitt bamsliga >kære mor<, og vit føroyingar eru sum ikki einaferð skjótir at taka við. >Tað hjálpa eingi føgur orð við slætti- bøku«, er orðatiltak, sum vit hava átt frå fyrndini og sum man siga á leið tað sama. Á til rættis: +” eddbjerg ) Poulsen Na'aman er sjúkur Kona Na'aman hevði eina tænastugentu. Hon skuldi hjálpa til í húsinum, men Gud ynskti, at hon eisini skuldi koma at hjálpa Na'aman. N'aman var vorðin sjúkur av spedalsku. hetta var ein ring sjúka — eingin kundi hjálpa honum helt hann —og hann var keddur. Men tá segði tænastugentan nakað, sum var vert at lurta eftir Gentan segði: >Í heimlandið mínum, Ísrael, er maður, sum trýr og biður til hin livandi Gud. Gud hevur hálpt mongum í heimlandi mínum.< Hetta vóru góð tíðindi. + (Meira um Na'an næstu ferð) Fjúrtanda sunnudag eftir trinitatis Kollekt: Latum okkum øll biðja: Harra vár Guð, himmalski faðir! Tú, sum við lív- sæla orði tínuim og tínum heilaga dópi hevur náði- liga hjålpt okkum øllum, sum trúgva, út úr hini ræðuligu spitalsku sjúku syndarinnar og dagliga letur okkum fáa at kenna náðigu hjálp tina í øllum, sum okkum er tørvur á bæði til líkams og sálar, vær biðjum teg: vek upp hjørtu okkara við heilaga anda tínum, so at vit aldri gloyma hesar vælgern- ingar tínar, men arbeiða upp á frelsu okkara við ótta og bivan og siga tær, faðir okkara, tøkk fyri allar lutir fyri tín kæra son, harra váran, Jesus Krist, sum við tær livir og ræður í einleika heilaga andans, ein sannur Guð um aldur og ævir allar! Amen. Hesin heilagi lesturin er skrivaður í Åpostlasøguni, 3. kap. 1.—10. v. Men Pætur og Jóhannes gingu niðan í halgidómin um bønastundina, um nónbil. Og ein maður, sum var haltur frá móðurlívi, varð borin hagar; hann løgdu tey hvønn dag við tær dyrnar í halgidómi- num, sum kallast Føgrudyr, so at hann kundi biðja olmussu av teimum, sum gingu inn í halgidómin. Tá ið hann sá Pætur og Jóhannes, sum ætlaðu sær at ganga inn í halgidómin, bað hann geva sær ol- mussu. Men Pætur leit fastliga at honum, saman við Jóhannesi, og segði: >Hygg upp á okkum!< Og hann bíndi at teimum, við tað at hann væntaði sær at fáa okkurt frá teimum. Men Pætur segði: >Silv- ur og gull eigi eg ikki; men tað, sum eg havi, tað gevi eg tær: Í navni Jesu Krists úr Nasaret, statt upp og gakk!« Og hann tók í høgru hond á honum og reisti hann á fótur. Men í stundini vórðu føtur hansara og gklar sterkir, og hann sprakk upp og stóð og gekk og fór við teimum inn í halgidómin og gekk umkring og leyp og lovaði Guði. Og alt fólkið sá hann ganga umkring og lova Guði. Og tey komust við hann, at tað var hann, sum hevdi sitið við Føgrudyr á halgidóminum fyri at fáa ol- mussu; og tey vóru full av undran og ræðslu um tað, sum hent var honum. Hetta heilaga evangeliið skrivar Jóhannes evangelistur, 5. kap. 1.—15. v. Eftir hetta var hátíð hjá Jødum, og Jesus fór niðan til Jerúsalem. Men í Jerúsalem er við Seyðaliðið ein hylur, sum kallast á hebráiskum máli Betesda og hevur fimm súlnagangir: Í teimum lá mongd av sjúkum fólki, blindum, høltum, visnum, [sum bíð- aðu eftir, at vatnið skuldi koma í røring; tí at við hvert fór eingil Harrans niður í hylin og órógvaði vatnið. Tann, sum tá fyrstur fór niðurí, aftan á at vatnið var komið í réring, fekk heilsuna aftur, hvørjum sjúkdómi hann so var sjúkur av.) Men har var ein maður, sum hevði verið sjúkur í átta og tríati ár. Tá ið Jesus så hann liggja har og visti, at