leygardagur 10. september 1994síða 12
‹ fyrra síða allar 24 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
Síða 12 Nr. 172 — 10. SEPTEMBER 1994 Tíðindablaðið { sosíalurin )
Kokkurin umborð á Kongshavn
Elti við hond
til 28 manns
hvønn dag
— Lívið umborð á Kongshavn var eitt gott lív, men
at tann eini túrurin skuldi enda sum ein kend
nutidarskaldsøga, tað vardi meg ikki, sigur Salli
av Hellunum. Hann gøddi rithøvundan, meðan
skrokkurin til bókina "I Grønlandi við Kongs-
havn” varð skrivaður
Eftir Jústinus Eidesgaard
Myndir: Kalmar Lindenskov o.a.
Týsdagin í komandi viku
fyllir ein kendur hellu-
maður áttati ár. Hann var
føddur 13. september
1914. I kirkjubókini
stendur hann doyptur
sum Salemon Johanne-
sen. Tó, ikki ein livandi sál
kundi funnið uppá at
kallað hann Salemon
hvorki á Hellunum ella í
bygdunum har í nánd.
Salemon verður kallaður
Salli og tað er bert í
råtabrøvum at dépsnavn
hansara verdur skrivad.
Stytta navnið Salli hóskar
eisini væl til hendan
snøgga lågvaksna tætta
Magnus Dam Jacobsen hevði ódeyðiliggjórt Salla í bók
mann, sum ikki fer út
undir víðan himin, uttan
at reyða føroyska húgvan
stendur sum eitt prýði
ovast á knokkinum. Altíð
á sama hátt hellandi eitt
sindur uppá skrá.
Kokkar hava verið nógvir
millum ár og dag Føroyum,
men tað er fáum beskorið at
verða 6deydiliggjørdur i
eini skaldsøgu. sum er
vorðin ein sonn perla i før-
oyskum skaldskapi. Salli
var kokkurin sum gav rit-
høvundanum, Magnus
Dam Jacobsen, såla, timi-
ligu fødina, grønlandstiirin
1965, tå skrokkurin til bók-
síni "Í Grønlandi vid Kongshayn"
ina "I Grønlandi við Kongs-
havn” varð skrivadur. Bók-
in er ein blandingur av dag-
bók um skipslivid umborð á
Kongshavn og hugleiðing-
ar hjá høvundanum um alt
millum himmal og jørð.
Nakað av tí besta sum er
skrivað á føroyskum av
einum sonnum eygleiðara.
Kokkur í 25 ár
Aftur til Salla, ið nú telist
millum tey elstu í
niðursetubygdini á Hellu-
num.
Salli fór sum fimtanåra-
gamal til sjós. Hetta var í
1930. Fyrsta skipið hann
var við kallaðist Múlin og
teir royndu undir Íslandi.
Fyrstu mongu árini sigldi
Salli sum vanligur fiski-
maður. Aftaná kriggid kom
hann í kokkalæru umborð á
skipi.
— Eg var við Sólbrún og
Meinhard Emil á Gutta í
Oyndarfirdi lærdi meg at
baka breyð. Síðan hendan
túrin var er bert onkun
hendinga túrin aftur til sjós
sum fiskimadur, eg varð
altíð biðin sum kokkur,
sigur Salli.
- Eg fylti 60 á Kappanum
og var var 62 tá eg legðist
uppi, sigur Salli.
Góð ár
við Kongshavn
Salli sigldi áua ár við
Kongshavn, harav sjey sum
kokkur. Hetta var í seksti-
árunum og Salli minnist við
einum smíli aftur at hesa tíð.
— At verða vid móður-
skipi við fleiri útróðrarbátar
var stríggið lív. 28 manns
við og teir skuldu hava mat,
nógvan mat, sigur Salli.
— Eg bakaði breyð hvønn
einsta dag til hesar menn,
bæði tað teir ótu umborð og
eisini til tað teir skuldu hava
í matskríni á útróðri.
— Skuffan umborð á
Kongshavn tók 20 pund og
eg bakaði tvær reisur uppí
hana av rugbreyði um
dagin. Eisini varð køka
bakað hvønn einasta dag.
Alt varð knoðað við hond.
Tað sama var við knettum
og frikadellum, her elti eg
eisini við hond, ongin miks-
ari var umborð. Men eg
hevði eisini altíð messu-
drong at ganga mær til
handar, sigur Salli.
Gott skoðsmál frá
rithøvundanum
Sunnudagin 18. juli 1965
skrivar Magnus Dam Jacob-
Salli uttanfyri húsini hann bygdi í 1953
Enn bakar hann breyð og
væl smakkar. Salli kokkast
enn hóast nú bert til sín
egna búk. Nossligari kókur
finnst neyvan í landinum
sen í dagbók síni. Kongs-
havn liggur tá á Fiskifjørd-
inum í Vesturgrønlandi:
"Kokkadrongurin vaskar
upp, meðan kokkurin ger
lagkókur. Hetta er fast
aftur við seinnapartskaffi-
num sunnudagar Væl
liggur fyri hjá honum. At
vera kokkur umborð
kipi, kann vera hart og
takksamt starv. Ikki
øgid, her er ikki s
annað enn matur al v
menn, ið eru heiman frå
kvinnum, konum, gentum
børnum, ættfólki og vinum
Her er einki, ið kann hjálpa
uppá vanan, ið alt arbeiði
førir við sær. Kokkurin skal
bæði vera konufólk og
brennivín, vikublød, tíð-
indi, vinarlag , bygdatúnið
og Aarvegurin. Maturin er
tann "ið leiðirnar kann
beina". Her má orðatakið
sannast, at "vegurin til
mannsins hjarta gongur
gjøgnum magan“. Góðir
kokkar fáa rós og kærleika,
meðan vána kokkar ganga
kryplaðir undir byrðuni av
øllum heimsins syndum og
vanlukkum."