leygardagur 15. oktober 1994síða 7

Tíðindablaðið [ sostalurin ] Nr. 197 — 15. OKTOBER 1994 Síða 7 Lánsbróvini hjá landsstýrinum: Javnbjodis kapping vid peningastovnar | Tey, ið keypa lånsbrøv frå landsstýrinum, skulu ikki hava nakran skattligan framíhjárætt í mun til tey, sum eiga pengar í peningastovnunum, sigur landsstýrismaðurin í fíggjarmálum Stjórin i Føroya Sparikassa, Eyðun á Rógvu Olsen sigur við Dimmalætting í gjár, at vandi er fyri, at lånsbrøvini hjá landsstýrinum kunnu avlaga kappingina um pengarnar. Hann sigur seg bera ótta fyri, at lånsbrøvini fara at minka um inni- standandi í peningastovn- unum, og hann leggur aftrat, at hann fer ikki at fegnast, um so verður, at kappingin frá tí almenna verður á ójøvnum stødi. Skal ikki avlaga kappingina Jóannes Eidesgaard, lands- stýrismaður í fíggjarmálum heldur, at talan er um Ó- grundaðan ótta hjá spari- kassastjóranum. Jóannes Eidesgaard sigur, at sam- gongan hevur sett sær fyri at seta rentuskattin til 35 pro- sent og avtaka figgjarognar- avgjaldid frå 1. januar. Tå verdur rentuskatturin mun- andi minni enn eitt nú i Danmark. Hóast landsstýrið ikki enn hevur gjørt av hvussu vinningurin av lånsbrøvun- um verður skattaður liggur í málinum, at bæði renta og kursvinningur verða skattað við 35 prosentum. Tað vil siga, á sama hátt sum innistandandi pening- ur í peningastovnunum, sigur landsstýrismaðurin. Jóannes Eidesgaard legg- ur dent á, at tað er ikki ul stuttleika, at landsstýrið fer undir tiltakið við lånsbrøv- um, men av teirri orsøk, at vit nú noyðast at figgja landskassahallið sjálvi. tór.- ae I Jóannes Eidesgaard, landsstýrismaður í fíggjarmálum sigur, at vinningurin av lånsbrøvum uttan iva verður skattaður á sama hátt sum pengarnir, sum standa í peningastovnunum Mynd: Kalmar Á páskum i år gavst ein handil í miðbýnum og snar- aði tískil lykilin um. Hand- ilin var Nýggi Bókhandil, sum síðani á sumri 1967 hevði handil á horninum, á Skræddarahorninum, á Glade Hjørn, á Káta Horn- inum í Niels Finsens Gøtu og Sverrisgøtu. Ein lagna av mongum, ið bara prógv- ar, at livilikindi kunnu vera so ymisk, at alt hevur sina tid. Húsini, ið hesin handilin húsaðist i, keypti Torshavn- ar Kommuna einaferð mið skeiðis í áttatiárunum. Neyvan nakar ivast i, at Just hesin bústaður man vera cin tann besti í landinum til handil. Hvor mansbarn veit, hvar Káta Hornið er. Tað sum kann undra er, at júst hesi rúm framvegis standa tóm. Og ikki bara tóm, men bæði ljót og tóm. Bæði innan- og uttanveggja og á rútunum eru enn leivdir atsíggja frá gamla virksem- inum. Reyð og blá máling og hvítir stavir. Inni í rúm- inum stendur órudd. Gomul skúlaborð og gamlir stólar. Veggirnir illlitaðir og fullir av sárum. Tað gongur sjón fyri søgn, at hesi rúm ongan góðan eiga. Eigarin hevur ikki rætt hond frá síðu at bóta um hesi viðurskifti. Í meira enn hálvt ár og í bestu summartíð hava rúm- ini staðið sum ein skomm, eitt satt misprydi fyri mið- byin. sum onkur heldur vera misháttasta miðbý í heim- inum. Saman við ødrum ljótum køssum, so er henda áskoðan og hugsan um mið- býin ivaleyst sonnum. Okk- ara reyp um Havnina sum heimsins nalva man líkjast hvorvisjón ella nalvaskoð- an. Tað skal ikki nógv hug- flog at hugsa, hvat havnar- fólk, bygdafólk og fremm- andafólk hugsa, tá ið tey síggja tilika líkasælu. Tey vita kanska ikki, hver ið eigur húsini og halda kanska, at hetta er bara eitt annað armóðstekin, at cig- arin er ein teirra, ið er farin á húsagang og hevur ikki fingið lut í teimum nógvu saneringunum. Tey fækkast, ið hava sína dagligu gongd í miðbýnum, men tey síggja hvønn veg tað ber. Í dagbløðunum vekur orð og umberingar saman við ætlanum. Alt á pappírinum. Onki í verki. Tað er sagt og skrivað áður, at verður onki munagott gjørt at fríðka miðbýin, so eru dagar hansara sum handilsstaður skjótt taldir, og hann verður at líkna við oydimørk um dagin og víg- vøll um náttina. Skuldi eisini verid heilt rimiligt, at kommunan eins og aðrir myndugleikar gingu á odda og royndu at fríðka sínar egnu ognir. Skilið er so syndarligt, tá ið hugsað verður um, at hesin staður hóast alt er høvuds- staður. Tað kann so íkki vera tvørrandi arbeiðsmegt, ið er atvoldin til ringa stand- in. Skulu vit bara flyta gest- irnar av farstødini niðan í Norðurlandahúsið ella aðrastaðni, tí at miðbýurin er vorðin skomm og slumm av ringasta slag. Gakk tær ein túr í mið- býnum, hygg at vegunum, gonguteigunum, at krókun- um, skotunum og lokinum á Havnará, so sært tú, hvussu alt er fallið í órókt. Fyri ár- um síðan var tað so frægt, at sløkkiliðið av og á gjørdi eitt rend í býin og spulaði gøturnar, men nú er tað so cidasørt. Viljin skortar ikki, men peningur trytur verdur sagt, men tað ber eisini ul at siga, at har sum hugurin er, har er hjartað. Hugurin at gera for sagnir og spåa um framtid- ina td. er ómetaligur. At rokna seg fram til fíggjarlig framtíðarúrslit tykist vera væl dåmt ítriv. Ongin rokni- meistari er neyðugur at rokna seg fram ul lagnuna hjå midbynum og avleid- ingarnar, verdur onki muna- gou gjørt. Eisini er komið fram í teimum væl smurdu fjøl- miðlunum, at Havnin kann gerast oljubýur og mín sann, so er málið um fríhavn farið inevnd. Ikki eiti á. Men hvat hava vit at bjóða, ið aðrir ikki hava. Hevdi verið á- hugavert, um myndugleik- arnir tóku í egnan barm og svaraðu hesum umráðandi og átroðkandi spurningi. Sumt er hóast alt einfalt. Sápaog máling koyrir neyv- an nakran á húsagang, vatni er ovmikið av og túsundtals eru arbeiðstók. Hverjum verður bíðað eftur. At gera Havnina til reinasta høvuds- stað í nordurlondum hevði verið eitt sug á vegum, hóskandi setningur og av- bjóðing. So høvdu vit tað at reypa av, um ikki annað. At tu, eg, gestur ella ferðamað- urkann siga: Havnin skínur. 12. oktober 1994 Annfinnur Zachariassen