mikudagur 2. november 1994síða 7

Tíðindablaðið [ sostalurin ] Nr. 209 — 2. NOVEMBER 1994 Sida 7 S jømansheimid í Havn var stúgvandi fult fyrrapartin í gjår, tå minnigarhald teirra sjólátnu v ar har. Sonja Klein, prestur, og Edmund Joensen, løgmaður, søgdu nøkur orð á samkomuni har Logmaður: Deyðin Kring alt landið mintust fólk í gjár teir, ið á ymsan hátt fórust á havinum í farna ári. Hesaferð vóru teir trettan í tali — flestu teirra menn í bestu árum Allahalgannadagur varð í gjár hildin kring landið fyri yrst og fremst at minnast teir, ið fórust á sjónum farna árið, síðani vit síðst høvdu allahalgannadag. Fastur síður hevur í mong ár verið at hildið dagin við Edmund Joensen, lógmaður, leggur kransin frá landsstýrinum Mynd:KalmarLindenskov minningarhaldið og guds- tænastum ymsastaðni kring landið, og so varð eisini hesaferð. Minningarhald er altíð á Tórshavnar Sjómansheimi fyrrapartin allahalganna- dag. Har plagar ein prestur P Ki 14 at siga nøkur orð, og so hev- ur løgmaður eisini eina rødu. I farna årinum eru trettan føroyingar sjólátnir, og ti var ikki óvæntað, at rætti- liga nógv fólk var saman- komið á Sjómansheiminum fyrrapartin í gjár. — Hesin gamli síður, at minnast tey farnu, er gamal her á landi, og bera teir prýðiligu minnisvarðarnir boð um, at tað liggur okkum føroyingum í holdið borið Mynd: Kalmar Lindenskov altid eirindaleysur at visa samkenslu og studla, tå å stendur. Tad er mær ti ein heidur vegna land og fólk alment at bera hendan virðiliga sið víðari, segði Edmund Joensen, løgmad- ur, å minningarhaldinum å Sjómansheiminum. — So mangan mega vit ásanna gamla orðatakið, at fátt man feigdum forða, tí bæði á sjógvi, landi og í luft dregur feigdin mannin, og tá er mannamáttur fámentur. Tað rakar so meint, tå ófrættaboð berast um raskar menn í bestu árum, sum so brádliga fóru frá okkum. Av teimum trettan monnunum, ið sjólótust í farna ári, vóru teir flestu menn í bestu ár- um. Løgmaður tosadi víðari um, hvussu føroyingar allar tíðir hava leitað út á hav, og hvussu teir hava kent álvar- Mong vóru eisini við uppi við minnisvarðan í Viðarlundini Trettan sjólátnir Farna árið kravdi havið lívið á trettan føroyingum. I yvirlitinum frá Fiski- mannafelag Føroya vantadi ein teirra í. Tað var 82 ára gamli Andrias Han- sen úr Nordragøtu, ið druknaði íhavn- ini í Norðraggtu 5. mars í ár. Seinnapartin í gjár varð minningarhald teirra sjólátnu við minnisvarð- an í gamla kirkjugarð- inum í Klaksvík. Jógvan Liitzen bjóð- aði øllum at vera væl- komin, og síðani sang Betesda-kórið sangin >Brátt teir ævigun tind- ar<, áðrenn >Slættasu sjógvur og brattastu bylgjur« varð sungin sum felagssangur. Síðani helt stjórin á Klaksvíkar Sjómans- heimi, Bjarti Petersen, rødu. Hann byrjaði við at lesa brot úr Sálmi 107, ið snýr seg um teir, ið løgdu skip síni í hav og fóru ferðir um sjógvin, og hvussu teir takkaðu og prísaðu Harranum. — Tað er gott hjá tí hart kroysta sjómanninum at hava Guð at líta á og at venda sær til, legði Bjarti Petersen dent á í réðu síni, har hann eisini nart við tann týdning, ið mamman hevur í samfel- agnum. — Minnisvarðarnir av- mynda tað so væl, har mamman situr við børn- unum og lítur út á hav. Børnini kenna seg trygg hjá mammuni og hon er teirra styrki — men hon grætur í hjarta sínum. Bæði, tá sjómenninir eru leingi burtur — og so, an í teirri avbjóðing, havið í sjálvum sær er. Eisini nart hann við álvarsligu Estonia- vanlukkuna fyri mánaði síðani, har hundraðtals menniskju lótu lív. - Stóra manntalið, ið sjó- látst við hesum stásiliga skipi, svara í lutfalli til lond- ini, tað rakti, við eina báts- manning í Føroyum, segði løgmaður. Eisini nart hann við, at vit í Føroyum í dag gerast færri á so mangan hátt. — Tey tungu boðini um arbeiðsloysi, 6arbeidsføri og ognarmiss kennast mongum svár, men eingi Minningarhald í Klaksvík tá teir ikki vinna aftur upp land — er tað mamm- an, ið ber øllum uppi. Eisini greiddi Bjarti frá barnaminnum, um hvussu skipini plagdu at leggja sult úti á Pollin- um, har teir løgdu ferð sína í Harrans hond, áðr- enn farið varð avstað. Tað var so nógv gðr- vísi tá, tí telefonsam- bandið var lítið og einki, og eins og tey heima ikki vístu, hvussu gingist hevði teirra monnum á sjónum, vistu sjómenn- inir heldur ikki, hvussu vorðið var heima, segði Bjarti Petersen. Eftir røduna hjá hon- um vórðu kransar lagdir við minnisvarðan. Jógv- an við Keldu legði krans fyri Klaksvíkar Býráð, Sámal Petur í Grund fyri Føroya Landsstyri, Frits Olsen fyri Klaksvikar Útróðrarfelag, Niclas Jo- hannesen fyri Klaksvík- ar Arbeiðsmannafelag og Hanna Isaksen fyri Klaksvíkar Arbeiðs- kvinnufelag. Síðani varð sungin fel- agssangurin >Stýr míni skútu i ódn og logn«, áðrenn Betesda-kórið sang >Lít allar tínar leið- ir« og Jógvan Liitzen at enda takkaði øllum, ið komin vóru til minning- arhaldið. hj. boð eru so tung sum deyðs- boðini, segði Edmund Joen- sen í rødu síni. — Deyðin er altíð eirinda- leysur, og ørindalcysur er hann ongantíð. Sum óboðin fíggindi kemur hann á gátt, og fer ikki tómhentur avstað aftur. Tó — fyri lagnuni mugu vit lúta. Síðani las løgmaður upp nøvnini á teimum trettan, ið sjólátin eru í farna árinum, og aftaná varð farið niðan í Viðarlundina, har Edmund Joensen legði krans frá landsstýrinum við minnis- varðan. hj. Mynd: Kalmar Lindenskov