leygardagur 3. desember 1994síða 15

————————————"— Es ———— Tíðindablaðið [ sosíalurin ] Nr. 232 — 3.DESEMBER 1994 Sida 15 á palli áður í slíkum føri. Ikki tí at tey koma verri frá tí enn nakar annar, men tí and- litini og nervøs eygu siga tað. Onkur veit ikki, hvønn veg eyguni skulu vendast, og onkur gerst illa við, tá einar fýra ella fimm av vin- konunum veittrað, tá gingið verður framvið. Men hetta er avgjørt eis- ini ein sjarma við øllum hesum, og í teimum fáu før- unum klæðini ikki eru nóg áhugaverð at hyggja at, ber til at stytta sær um stundir við at smágranska andlitini, gongulagið og okkurt ann- að, ið kann fanga eygað, tá vakur ungdómur fer fram- við. Arga hvønnannan og gera viðmerkingar Meðan tey ungu í móta- klæðunum fara spákandi, hálvrennandi ella gangandi vid kvikum fetum eftir pall- inum, roynir Magnussen at finna eitt ella annað, ið hann kann arga Magnussen við — og øvugt. — Jåkup, tå missir ondina av at hyggja at hasar, argar Rasmus, tá ein kemur fram- við. - Nei, eg eri vorðin ov gamal til sovorðið, svarar Jákup aftur. Í næstu løtu er tað hann, ið kann flenna, tá Rasmus um- talar eina húgvu frá Vera Moda sum eina »føroyska húgvu<... Men ikki er tað ber arg- ing, ið kemur frá teimum báðum, sum í hvussu er eru vanir við mikrofonir. — Her kemur so Súna, og hon hevur eina lítla, fitta tasku í hondini til billykl- arnar. Hon ætlar sær nevni- liga sjálv at koyra heim, tá hon hevur verið ul jólafro- kost, sigur annar teirra ta einu ferðina. — Ivast tú í, hvat tú skalt geva henni í jólagávu, tá tú møtir henni fyrstu ferð, so eru gummistyvlar altíð eitt heppið val. Tað gjørdi eg, men tað gjørdist kanska ikki so vælumtókt... Og soleiðis royna teir alla tíðina við smáum viðmerk- ingum at halda >showið< koyrandi. Áftan fyri blaðmannin sita nakrar eldri damur, ið halda tónleik og tala koma ov hart út úr hátalarunum. Ikki er einki um tað, tær siga, men ikki fyrr enn móti endanum hevur Rasmus snarað knøttunum, so tað verður eitt sindur betri fyri oyruni. »Tad besta- kom ongantid Seinnu årini er tad vordid rættiliga vanligt, at móta- syningar av hesum slag eis- ini umfatað undirklædi, og hesin tåttur plagar at verda væl umtóktur — ikki minst hjá mannfólkunum. Tað er kanska, tí hesar framsýningar eru rættiliga nýggjar á klettunum, men so er jú eisini við øllum, ið er forkunnugt! Myndamaðurin, ið hevur tikið nakrar myndir av tí, ið fer fram á pallinum, noyðist at fara, tá fyrsti tímin av sýningini er lagður aftur um bak. Hvat hann hevur í hug- anum, er ikki gott at vita, men tá hann fer, letur hann eina lítla viðmerking liggja eftir: — Eg noyðist at fara nú, men tað besta er eftir enn, so tí fái eg onga mynd tikið av, heldur hann. Um hann hugsar um tað, sum blaðmaðurin heldur, so kom >tað besta< ongantíð hetta hóskveldið í Havnar Klubba. Men kortini var nógv gott at síggja á pallinum, og tað er heldur ikki ov nógv av- gjørt, tá sagt verður, at við hesi fyrstu roynd síni at vísa fólki, hvat miðbýurin er, hevur Miðbýarfelagið fing- ið tað burturúr, ið ætlanin var. Í hvussu er hava fólk sæð eina rúgvu av klæðum, tá sýningin er av nakað yvir klokkan tíggju. Og ikki hoyrir tú eitt ein- asta av konufólkunum fara avstað við gremju um, at eingi undirklæði vóru sýnd fram á pallinum hesaferð. Tær vita sjálvandi, atonn- ur klæði eisini eru til, og umframt síni egnu ynski, havatær kanska eisini funn- ið okkurt at geva manninum ella dronginum í jólagávu. Tað kann vera alt møgu- ligt: Klæði, prýði, hársnið, brillur ella okkurt annað...