mikudagur 28. desember 1994síða 13

Nr. 247 — 28. DESEMBER 1994 Síða 13 íðindablaðið EX" Ein seinnapart, tað mundi vera um nýggjársleitið 1969, eg var inni á Ferðamannastovuni, kom ungur útlend- ingur at avgreiða mini ørindi. Hann tosaði tyskt og danskt hvørt um annað, var ógvuliga fryntligur og prátingarsamur, og tá ið hann skilti, at eg fekst við kórsang, bar hann upp á mál at koma og syngja við í Út- varpskórinum, sum kórið tá æt. Hesin tilvildarligi fundur yvir ein skrivstovudisk gjørdist byrjanin til ára- langa samvinnu, eitt vinarlag við semju og rembingum yvir 15 ár. Volker var eitt ótrúligt menniskja — haldi ikki, eg havi kent makan. Gávurnar hevði hann ríkar, hevði hartil ein virkishug, sum onki mark tóktist vera fyri. At fáa vitjan av honum var sum at vera fyri Gløgi, tað skolaði inn yvir teg sum ein orðastreymur darrandi fullur av hugskotum, sum tú ikki slapst undan at taka støðu til. Og ikki vóru har bert orð, heldur ein ófgrur vilji at fara til verka. Hann var kátur av lyndi, men sinnið var viðkvæmt sum hjá so mongum listafólki, og hann kundi í sínum bráðræsni gerast ágangandi og styggja fólk frá sær. Tó hjá onum var skjótt ul sátt og semju, hann var gåvumildur og stårtøkin, men hevði tó eisini altíð eyga fyri teim smáu lutunum. Komin higar úr stórbýi fall Volker tó væl til í okkara lítla samfelag. Hann tók beinan lut í øllum vidurskiftum bæði í orði og verki og helt seg ikki aftur á nøkrum oki, sum fekk hansara áhuga. Minnist ein dagin, hann hevið lagt til at fara og taka havhest. Skilligt var, at hetta var hvorki sjómaður ella fleygingarmaður, sum sat á toftu- bekki við stong í hond, men ágrýtni var Oført, og tað gav eisini fong. Væl dámdi honum at fiska síl, og eftir stutt- ari tíð hevði hann vunnið sær meira vitan um henda fiskiskap, enn flestu av okkum hava. Mangar vóru løturnar, hann í sínum virkna gerandisdegi tók sær løgir at fara við tráðu út í Sandagerð ella niðan á Boðanes at vita, um tey mundu taka. Av útbúgving var Volker ferðamannaavgreiðslu- maður, og starvaðist hann eisini fyrstu árini í Føroyum í slíkum virki. Sum stovnari og leiðari av ferðamanna- stovuni Nordland-Tours mundi hann veita mongum ferðafólki góð og eisini óvanlig ferðamannaupplivilsi sum t.d. ta feriðna, vit við opnum báti fullum av fremm- andafólki sigldu millum oyggjarnar her um leið. Volker hevði keypt sær byrsu og skeyt dúgliga til undirhald hjá teim fremmandu, men ivaleyst eisini til egnan stutt- leika, tí hann var altíð persónliga engageraður í tí, sum hann fekst vid. Og so hina ferðina hann hevði lænt båtin at fara turistferð vestur til Mykinesar. Vit høvdu beint tå kórvitjan uttaneftir, høvdu verið í veitslulag saman, og hann mundi lítið meira enn hava verið við hús, tá ið hann var til reiðar at leggja avstað úr Vágsbotni. Um- framt Volker sjálvan hevði hann fingið mín gamla faðir at koma við sær sum skipara og motorsakkønan, og triðja av manningin var 14 ára gomul genta, sum skuldi ganga til handa. Onkur av ferðafólkunum mundu setast aftur, tá ið tey sóu ferðamannafarið, men tey, sum hættaðu sær við, fingu ivaleyst um enn eina kalda so tó eina minniliga ferð, ti vakurt er har vesturi, og Gførur var Volker at siga frá gera burturúr, so at ongin skuldi keða seg. Heima í Frankfurt hevði Volker hjálpt til í stórari mat- stovu hjá faðir sínum. Sera gott handalag hevði hann at gera mat, og mangari samkomu — ofta í musikalskum samanhangi — hevur hann gagnað við sínum lítið vana- bundna kynstri á hesum øki. Tá ið hansara ferðamanna- stova hevði gingið nógleingi, beyðst honum høvi at lata upp matstovu, har hann sjálvur var bæði fyristødu- maður og kokkur. Tó tað, sum hann í sínum gerandis- degi mest kom at takast við, var handilsskapur, og ikki minst fjølbroytt var hansara virki her. Hann kom at hava umboð og handla við nærum øllum frá klædnavørum, byggitilfari, mjólkarvgrum, grónmeti, ja, sjálvt svimji- hyl kundi tú keypa frá Volkeri. Gekst tað minni væl við onkrum, so vantaðu ikki hugskotini at leggja á annan bógv. Handilsskapur hansara hevði dám av nøkrum sportsligum, og hann tóktist hava eins nógv fragd av at kunna bjóða okkurt sera bíligt ella okkurt nýtt og for- vitnisligt sum at gera ein góðan handil í traditionellari merking. Hansara listarliga sinni merkti alt, sum hann fekst við. Sum blaðungur hevði hann i heimbýnum havt vælum- tókt myndagallarí, og tá ið hann við Hoydalsvegin fekk leigað sær høli til blómuhandilin Flora, fekk hann sam- stundis hugskotið at lata upp Gallerí Lovo, ið brátt gjørdist eitt kærkomið stað, har tú regluliga kundi koma inn á gólvið at keypa ella bert gleða teg um vakra list av føroyskum ella útlendskum uppruna. Fyri føroyska myndalist verður tað ein saknur, um hesin litli listaskáli í miðbýnum nú má verða latin aftur. Sjálvur var Volker eisini listamálari, og um enn stílur- Um Volker Behrens in mundi tykjast mongum føroyingi eyð so fremm- andur, so svitaðust ikki listargávurnar. Og so arbeiðs- evnini, effektiviteturin! Knappliga ein dag hevið hann sett sær fyri, atnú skuldi framsýning verða. Vørur vórðu fluttar til viks, staffeli sett upp, og so varð málað og smurt, til málningar í stórum tali stóðu upp við bróstini, og tó vóru hetta ikki verk av berum handahógvi. Minnilig var hansara »vernissage«, sum hann tók til, í egnu ABC restaurant hansara. Eftir livandi inngang um list og listasýningar var musikalskt undirhald, har lista- maðurin sjálvur sang solo, og lítið kór eisini meðvirk- aði. Borðreitt varð sidan við småkøkum og víni, fólk hugnaðu sær bæði væl og leingi, og ivaleyst munnu fleiri minnast hetta kvøld sum eitt av mongum dómum um tað óvanliga menniskja, Volker var. Nei, honum var einki ført — hevði hann sett sær nakað fyri, kundi onki halda honum aftur. Einaferð høvdu Árni Hansen og hann fyrirekad seg til konsertferð kring oyggjamar. Teir spældu og sungu víða hvar um landið, men tá ið teir skuldu til Nólsoyar, fingu teir trupulleikar av instrumenti. Men har var onki við at gera, konsertin skuldi haldast. Fingu so sett klaver upp í ein vøruvogn, og hóast óveður varð hesin lyftur um borð á Rytuna, og so varð hildið á fjørdin. Neyvan mundu teir komu turrskøddir í land í Nólsoy, men upp kom bilur við klaveri til gleði fyri Arna og Volker og ikki minni fyri teirnólsoyingar, sum hættaðu sær út henda sunnudag og niðan í skúlan ul hesa forvitnisligu konsertvitjan. Eisini í Danmark skipaði Volker fyri konsertum, og tá í sambandi við myndasýningar við egnum málningum og við myndaverkum hjá ødrum føroyskum listarfólki, og samanumtikid gjørdi hann ikki so lítið til tess at vekja ans fyri føroyskan list bæði burturi og heima. Fyri mær og mongum ødrum var Volker tó sangari meia enn nakað annað. Hann hevði eitt framúr gott mál og mundi ivalzyst havt rokkið langt, um hann frá ungum av hevði lagtseg eftir tí. Í Havnarkórinum koma vit, sum upplivdu hann, at minnast Volker sum tenorin fram um allar. Mong eru minnini um hetta ófriðarliga yvirskots- menniskja, sum órógvaði og gagnaði, og sum ikki minst á uttanlandsferðum kórsins við sínum ovfarakæti setti dám á, har hann var. Á slíkum ferðum vildi hann vera føroyingur, og meira enn so fegnaðust vit, tá ið útlend- ingar undraðust á henda stórsangara, komin norðan úr Atlantshavi. Havi her hug at leggja aftrat søgu um skemtiligan til- burð: Eitt árið høvdu vit vitjan av íslendskum hålvpro- fessionellum sangbólki. Efur borðhald aftan á konsert- ina hevði tenorurin hug at gera um seg við italskum arium. Volker, sum hevði havt ábyrgdina av matgerð- ini, var nå eisini komin í gott lag, og har tók upp sangara- dystur úti í gongini, sum nógv høvdu stuttleika av. Ti hvussu hesin íslendski úrmælingurin enn menti seg, so var tókokkurin hjå okkum vid yvirlutan í hvørjari syftu. Sum formaður í Konsertfelagnum, sum hann var við til at stovna, var Volker virkin og álítandi, og tá í hann í sambandi við hetta fór undir at útgeva tíðarritið Tón- leikur og Myndlist, gjørdist hetta við sínum snotuliga og professionella skapi ein útgáva, sum øll listarliga hugað í Føroyum kundu frøast um. Í hesum tiltaki realiseraði Volker nógvar av teimum eginleikum, sum sermerktu hann: hugflog, áræði, framfysni, virkisføri og innlit. Tað verður ikki lætt her at taka um endan, men tað skal vera mín vón og áheitan, at umboð fyri fleiri av okkara listargreinum sum t.d. tónlist, myndalist og leik- list ganga saman um uppgávuna og leggja nýggjar lunnar undir tiltakið, so tað kann halda fram til gagns fyri føroyskt mentanarliv og sum eitt varandi minni um eitt menniskja, sum í sínari tíð ørkymladi og eggjadi, skapti ófrið og lív í okkara mentanarumhvørvi, minnið um Volker Immanuel Bchrens. Olavur Hátún Hvussu nógvir INF-limir BILLUTIR | ítvegast til FÉ FLEST ALLAR v BILAR Fa. BILLUTIR eru í Føroyum? Í sambandi við møgu- liga stovnan av felag í Føroyum, bidast limir vinarligast gera vart vid seg vid at skriva til: Å GILJANESI Ko m, Á TAXA % SOSIALURIN, 110 Tórshavn, FERÐAMANNAHEIM undir Bill. mrk. 1070 Tif. 32900/Tlf. 87199 Mintust tit nú til haldara- Gloymdu tit haldaragjaldið, fáa tit skjótast blaðið aftur - við at siga okkum frá, tá ið tit hava goldið fyri blaðið Deyvafelag Foroya Skrivstovan í Deyvahúsinum, Íslandsvegur 10 B, er opin mánadag-fríggjadag frá kl. 9-11. Telefon 17597. Telefax 13609. Skrivitelefon, ring 0123 og bið um 16929 ella 10714.