mikudagur 29. mars 1995síða 16

tíðindablaðið Nr . 62 - 29. MARS 1995 Ein ferdafråsøgn úr Russlandi Vit fóru úr Skt um á Lad: ga teir ter sky Regi sjógvin ke geografitimur norður/eystur ersburg. Oleg kontaktmaður di k yra sku kkurt kkurt um 2 hvønn vegin nevna Le + Petersburg friggjamorgunin til bygdina Ojat á eystursk 3 nnsjonum og! yvin Hann seg M, at Tatvana. russiskur ark myrk sum nåttin, men vid einum ljósum sinm — vildi við á ferðina. so hor smurði kkem nakrr breyðflísar og mintist til øl ul mín, soda vatn ul Oleg (í Russlandi er promillan 0,00) og annað gott til sín. Og so sjálvandi altíð: bananir. Tær hava stórt virði her yvir og so smakka tær jú ersim bara 28 km norður úr Skt. Pet ersburg gerst vegurin smaln við stórum holum last pg verri g bilum eisini vognum, sum sýnast at koyra rally-koyring. Vit koyrdu igjøgnum skóg lendi við smáum bygdum, yvir um stórar ár á brúm, sum høvdu sæð betri dagar Vit viltust ersini eitt sindur, tá ið vit næstan vóru komin fram. Fólk beindu okkum inn á smalar, kavaklæddar vegir, har Oleg heyði stóran trupulleika at halda bilin, ein Audi 100, á vegnum Men tað gekk Oleg bað meg halda eyg uni eftir hesum húsunum, vit skuldu vitja. Og knapp 1gå sou vil na lítla he y Her mátt tað vera Vit kovrdu síðani inn á byggt plássið. Nú skal eg beinan vegin nevna, at:eitt tílíkt Byggihellin. Teir nýta lovpukatt« inni at lyfta elementini við. Til vinstru (hurðin) verður snikkara verkstaðið (til kok og annad) fyrstu Dbyggielementin isforlåtid stað s KUNNI Sid burturi frá allan sivilisation t ang væntar man ikki gestir í €e1n um Audi 100, og um slíkir gestir« koma á vitjan, er vitjanin sjáldan forkunnug So eingin tók ímóu okkum Oleg fór so ut at fregnast Jú, hetta var í lagi, vit skuldu fara í handan skurin har yviri. Ég út úr bilinum í leðurjakka og við sigar í munnin, og so eisini Taty ana -— myrk sum nátun Í vindeyganum stóð ein maður. Eg segði vid Oleg at hatta var ein førovingur Byggihøllin og útsýn yvir í skógin (sum ikki er feld ur), har bygdin skal tanda so mikið havi eg gingið í gøtunum har heima, at eg kundi síggja tað. Og rætt var. Hann æt Trygvi Fagra berg. Og var ikki sørt sjokk eraður av hesi vitjan. Um eg ikki beinanvegin hevði heilsað uppá hann á góðum havnar-slangi, var hann far in inn í skógin, fortaldi hann -