hósdagur 7. august 2003síða 9

16 Nr. 146 - 7. august 2003 Nr. 146 - 7. august 2003 17 Leitað var í tveir dag- ar eftir suðuroyingin- um Poul Aakjær, sum var farin burtur í haga at ganga. Poul kom afturíaftur í øllum góðum, svang- ur, men væl fyri. – Eg anaði ikki, at nakar leitaði eftir mær. Eg hoyrdi væl tyrluna, men at tað var mær hon leitaði eftir, fall mær ikki til hugs, sigur Poul Aakjær, sum fegnast um at vera komin heilur aftur til húsa SAMRØÐA Ingrid Bjarnastein Um vikuskiftið eftirlýsti løgreglan í útvarpinum ein 47 ára gamlan mann. Hann var farin frá húsum týs- morgunin við tí fyri eygað at fara í Hvannhaga og Vatnsdal í Suðuroynni, har hann skuldi tjalda og fiska síl í nakrar dagar. Men fríggjakvøldið var hann ikki afturkomin, hóast hann hevði sagt, at hann fór at koma heim í seinasta lagi fríggjadagin, og tá byrjaðu fólk at gerast eitt sindur fjálturstungin. Talan er um Poul Aakjær, sum er tvørámaður, men hevur búð niðri í Esbjerg í Danmark í meira enn 20 ár. Heimferðin til Føroya var í sambandi við eitt brúdleyp hjá svágrinum, sum skuldi vera leygarkvøldið. – Eg hevði keypt mær eitt gott tjald niðri, tí eg hevði langt síðani sett mær fyri, at eg skuldi í fjøllini at ganga. Í Hvannhaga havi eg gingið og runnið mangan sum óviti, so nú var tíð uppá, at fara ein túr aftur, greiðir Poul Aakjær frá. – Týsmorgunin fór eg frá húsum, og tá var allarfagr- asta veður. Eg hevði tráðu við, og aðra útgerð eisini. Og tá eg kom í Hvannhaga setti eg tjaldið upp har. Veðrið versnar Eftir tí, sum løgreglan hevði fingið upplýst, hevði onkur hitt Poul í Hvann- haga mikudagin, og skuldi hetta eisini passað væl. – Mikukvøldið fór eg frá Hvannhaga og til Vatnsdal. Tað tekur umleið hálvan triðja tíma at ganga, men eg hevði ein ryggsekk fullan av mati og hina útgerðina, so eg noyddist at taka nakr- ar steðgir, so tað tók eitt sindur longri tíð. Komin niðan á fjalli, setti Poul tjaldið upp, og yvir- náttaði har. Tá var veðrið versnað og nógvur vindur og regn var. Klokkan níggju hós- morgunin breyt Poul upp- aftur, og setti kós ímóti Vatnsdali, og tveir tímar seinni var hann komin uppá pláss. Har settist hann við tráðuni eina løtu og fangaði fimm vøkur síl, og síðani varð ligið eina nátt í tjaldi í Vatnsdali. – Fríggjamorgunin gjørdi eg av at ganga oman til Hvalba. Svágurin skuldi giftast leygarmorgunin, so nú helt eg, at tað var tíð uppá at venda nøsini heim- aftur. Eg gekk til Nes og royndi at finna okkurt stað at koma oman, men tað gekk ikki nakað serligt. Eg haldi, at eg gekk har eini fýra tímar, men onki nytt- aði. Eg trúði ikki, at tað var so ringt, greiðir Poul frá. Sum seinasta útveg sá Poul vera, at hann gekk aft- ur til Tvøroyrar, tí har er hann staðkendur. Tá klokk- an var níggju á kvøldið gav hann upp og setti tjaldið upp. – Tað var eitt sindur irri- terandi. Eg sá húsini, men tað var so nógvur mjørki og vindur og regn, men eg Visti ikki nakar leitaði – Eg anaði ikki, at nakar leitaði eftir mær. Eg hoyrdi væl tyrluna, men at tað var mær hon leitaði eftir, fall mær ikki til hugs, sigur Poul Aakjær, sum fegnast um at vera komin heilur aftur til húsa Mynd: Leivur Nygaard Leygardagin vóru 50 mans farnir av húsum at leita eftir burturblivna manninum, Poul Aakjær, og sunnudagin vóru teir heili 80. Mynd: Leivur Nygaard gitti, at leygarmorgunin mátti tað batna. Fartelefon hevði Poul eis- ini uppiá sær. Hann hevði lænt hana frá svágrinum, og eisini hevði hann eitt lummaradio uppiá sær. – Battaríini til lumma- radio brendu út longu hós- dagin, og seinnapartin fríggjadagin tendraði eg fartelefonina, tí eg væntaði, at nú mundi familjan verða bangin um meg. Men longu um kvøldið brendi far- telefonin eisini út. Leygarmorgunin var veðrið onki betri. Vindurin var nógvur og regn, og mjørkin var bara vorðin tættari um nakað. – Eg mátti bara vera í tjaldinum. Eg lá so har í til sunnumorgunin, og tá var veðrið eitt sindur betri. Mjørki var framvegis, men nú sá eg longur fram enn eg hevði gjørt. Eg vaknaði tíðliga, og gjørdi av, at bíða eini tveir tímar, og um veðrið framvegis var fínt, so fór eg avstað. Tá klokk- an var hálvgum tíggju leyp eg upp og pakkaði. Nøkur av klæðunum lat eg liggja, so ryggsekkurin ikki var ov tungur, og so nærum rann eg avstað. Tað tók mær ein tíma og tjúgu minuttir at koma til Trongisvág, greið- ir Poul frá. – At liggja í tjaldi í tveir dagar uttan mat er óbehagi- ligt. Eg hevði sett tjaldið upp við eina á, so eg fekk nóg mikið av vætu, men seinasta matin hevði eg givið seyðunum í Vatnsdali, tí eg væntaði at vera í Hvalba innanfyri teir tveir næstu tímarnar. Visti av ongum Sjálvur hevði Poul ikki hóming av, at nakar leitaði eftir sær. Hann gittti, at øll høvdu verið í brúdleypi kvøldið fyri, og visti tískil heldur ikki, at eisini brúd- leypið var fyribils útsett av hansara ávum. – Tá eg kom niður á veg- in kom ein hvalbingur. Hann sá, at eg gekk við ryggsekki og steðgaði tí, og spurdi hvussu eg æt. Tá eg nevndi navn mítt, so spurdi hann, um eg var klárur yvir, at tað gingu 80 mans á fjallinum og leitaðu eftir mær, og at tyrlan hevði leit- að og bátar vóru farnir av- stað. Tá kom kaldasveittin fram, og eg gjørdist eitt sindur skakkur. Eg hevði jú eisini verið vekk í seks dag- ar, men eg visti av ongum, sigur Poul, sum var eitt sindur illa fyri av tí hann ikki hevði fingið nakað at eta í tveir dagar. Poul slapp heim í øllum góðum, og útsetta brúd- leypið varð hildið sunnu- kvøldið, og gjørdist hetta eitt avbera gott brúdleyp. Familjan var, sum vera man, eisini fegin fyri at hava pápa og mann heima aftur. – Tey trúðu jú, at eg var deyður. Tað var ikki mein- ingin at vera burtur í seks dagar, men eg setti meg ikki føran fyri at fara víð- ari. Men hetta forðar mær ikki at fara burtur aftur í haga. Eg elski fjøllini, og tá alt kemur til alt, so hevur hetta verið ein fantastiskur túrur. Bara keðiligt, at veðr- ið skuldi gerast so ringt, sigur Poul. So nú nýtur Poul teir seinastu dagarnar í Suður- oynni áðrenn hann, Maria, sum er konan og tann eina dóttirin, Eir, venda nøsina aftur til Esbjerg, har Poul hevur arbeitt sum anlægs- gartnari í níggju ár. At enda vilja Poul og familjan nýta høvið til at takka øllum teimum, sum hava verið við til leitingina. Leitað var bæði við tyrlu og báti, umframt teir sum vóru til gongu. Lítið nyttaði, men Poul kom tíbetur aftur í øllum góðum Mynd: Leivur Nygaard C M Y K 17 16