leygardagur 27. januar 1996síða 14

Ein fyrrapartur á Tunglifjalli Hugleiðingar um Andrias M. Re eftir Hanus Andreasen X , , 1 kk *r % 4 1 t % S.$ k 1 K í % + Vig t » j og rå % Jslætt, næsta € % , 1 k P, i K8 ] g í í SK r fr vd v liggja og pynta ir % st gå u i r av | ski n g uppåe máta — eggjandi il kemur á teg týrum og bláum skorum Her er ikki brúk fyri tíðar maskinum. Hugflogið flytir teg. Og — er tað ikk: sum tú har undir Stiganum hómar knokkin á Ronju Ránsmannadóttur? Og fara kki. í gásagongd e ry Cid SÚ iðu sg i i eð i Nu ! . i % 1 k EN k « á . k Nú ! H og PKK » Ni i k SITLAK ir i K gvar y y Jaskor £ R DASsk i LE þ i ir ikkid t vstan av s g dregur narring i€ Í sært and: djúpt niðri — nøkur få ús og úthús. Hetta er byg Norðradalur. Sum hor tykist líti og fjar' Og kort nm. far ikki skeivur. henda tla bygdin hevur fyri allar ævir fingið aðalsmerki av I tignarhga umhvervi. sun kransar hana Ber tað til at siga, at ein bygd hevur sål? Ivaleyst ikki. Hetta orðið hevur í út við eina eld verið at kalla úthýst úr orðalagnum hjá mentanum fólki kkara rationellu tíð. Men — orðið vil ikk: rýma. Og nettup hetta orðið noyðast vit at brúka, um vit skulu royna at ýsa hesa merkiligu saman renning av landslag og søgu g menniskjum. Ein nithøv IM } ; ina I i tiu Í Norðra ta he r% k i + % i i 1 % k i tad k k k % " k i P kr ik sø P t h . r Va 10 okk vr Tad var nk: av hesur g alt hétta Kennslan av at iv i Meina vegnum inn vera virsvtu eitt rvintyr. homingin av. at tíðin er ein brevt, og at tå knappliga. meðan tú løttuir tur gongur. de niður í gjøgnum eitt hol og — er á eini aðrari breyt, ein: breyt gjørdari úr fortíð og skyming Sum ein situr her í sólini utt ast á tromini, er tað sum tey farnu rísa upp og vilja bera vitnisburð um henda anda hetta sínámillum ríkandi samspæl millum menniskj ansligar tankar og kenslur »g landslagsins stórbæri og romantikk. Ur Vestmanna kemur Hans Simonsen og setir seg niður á hesum fremmanda stað Ur Kald bak koma Angelika Reinert og Óli Johannesen, ættaður úr Gortru við Gjógv. Mong ár undan teimum, allarfyrst í 19. eld. komu eini onnur hjún úr Kaldbak, Andrass og kona hansara Charlotta Pólsdóttir. Tey áttu ma sonin Andrass í Dali, sum lærd; ul skraddara og er ætt faðir hjá Dalafólkinum í Havn Men sum eg siti, er tað sum eg hoyn ungar reddir bornar við gåtuførum ljóð bylgjum so óendaliga langt burtun og samstundis st merkitigå nær g eg sigg fyn mær nakrar ungar gent meðan tær ella renna eftir ur, sum 8} Wa Vassa Í ánni legarsteinunum. Ein teirra við dreymandi eygum og ývnum hári — eitur Andrea Hvat droymir hon um? Um at fara burtur í onnur lond at sm prinsar eru til. Um hon fann nakran prins. v eg ikki. Men hon doyð Kjøpinha nd cInr arda | ; i: ri k hi k að navn kkafa Ungu hokmentasøgu. Eg hugs sjálvandi um Andreu Rein inert og onnur fólk í Norðradali Mynd Kalmar ál ert, sum skrivaði stuttsøg una »Dreymurnin« Men lat okkum — áðrenn vit fara víðari — dvelja eitt bil við hina ættina í Norðra dali. Tað er mær sagt, at Hans Simonsen — sum var ættaður úr Toftum í Vest manna — kom til Norðradals í 1885. Hann var fyrst upp stan á Sonnsknvaragarð num og festi seinni henda garð. Av teimum 12 børn unum vuksu tíggju ul. Det Katrina, ] urnår vøru sjey hanna, Lina og Jakobína giftust ul Havnar, Bette og Signd heim á Sand. A bertina fór til Danmarkar Og so átti hann triggjar syn ir. Hanus. Símun og Jóhar Henda seinasta havi eg kent ógvuliga væl Jóhar var ein óvanliga fryntligur g blíður maður. Tá hanr kundi tað ljóða sun ett oman! flenti p. Og at flennaå tað gjørði hanr Ha. Ikk minst ð hann spæ . k ið ” MA I k ið