leygardagur 10. august 1996síða 14

Tíðari ) G. Ballard. føddur í Shang hai i 1930. hevur í 40 år verið | ein tann mætasti sf-høvundurin Onelandi. I sínum skaldsøg r hann siðmenningar rt og teknologiskt skrædi sum stutt | Best er hann kortin saguhevundur. Hansara stil VOK søgur sum ofta, á sym bolskan hátt. mala rundan um teknologiskar myndir, tómar <vimiihvlar. ovdnar flogvøllir, kirkjugardar - hava vanliga ein dragandi, lyriskan dám Ballard er hugtikin av hugtak | inum rúmdartíð (spacetime), og sitt høvudsevnm hjá honum er på menniskjans avbyrging i al eimsins tíðar-rúmliga enda lovsi”. Aftan fyri sína keldu fasadu er Ballard romantikart, hugtikin av Bach, Salvador Dali og klassiskum kvinnu lieum vakurlerka. Hansara 1 | hetjur er Burroughs. Kafka og Stenh M kvøld inf f k fra tct i I lladiansku husunum gl V f i f k xx st ur DOKG kk gjør tær på Ju í ppurnar n H tdarblomstrir Hann var ein hegur. myndugur maður ørtum flovalsjakka. em slipsnål úr gul } lir Georg Fimta-skegginu y t vit it mar lak á á rx få kry illblomunut utta it ísa makt k | SIKk vu pældi kona har { Mozart ha rt: ) k hu narnar ci du titrand + j c Læru krunh 4 mM br kl eg slakar tvey hur frað n um rå ma skráað m vu um vatmi. Yvir um tað ð bygd € hvít brúgv. hinumegin stóð ma ny rættaði sær sjáld íðurblomstrn i v Á LY su í vuks emi litkar id beint niðan fyrr terrassund vd frá ti hóga murinum sum ungyrdi ognina. Av rassum sá hann hinu megin r vekjugan slætta. sum bre sdand tórum herðum. ut til sjón n. har hann hækkað kað, áðr enn hann en ga skráaði burtur úr cygsjón Slættin. sum umringdi húsini á øllum síð im. hev yvir sær nakað grátt og tomt sum setti tann avbyrgda stoørilingnu by gn nein í rener Her. í havanu ntist lultin bjartari. sólin hertart, medar ettin altid var livleysur og 1jaruf Sum hann plagdi rer int kvøldartur. hugdi Ax etta in rdun Í re wur leikpallur. Meðan Mozart mað vndishga rundan um hann, streymandi frá teinum smidhgu høndunum á konu hans ara. sá hann oddan á einum veldugum her Innar ur stuttsøga eftir J.G. Ballard ørka seg spakuliga upp um synina. Við fyrsta eygnakast syntust tær longu fylking ut nærkast í skrpaðum rødum. Men tå wedi mei gjølla. var tað týðiligt, at ein klárnandi detalja í einum ir Goya, var trunka av fólki samansettur av einum veldugum monnum g kvinnun ge summastaðni soldåtum í lurvutum búnum., sum trokadu seg frameftir líkasum ein ótamd flóðalda. Nøkur stríddu seg fram undir klombrutum kum., haðani tungar byrður hingu, onnur drógu iltungar skryktu við h snældurnar, nøkur få komu ndunum í hjól skjørlkan di trævognar einsamøll. men øll nærkaðust við somu ferð. tann stokkuta sólin skein á krókut bak Mannamúgvan var so langt burturi, at hon nog la sást. mer meðan Axcl hugdi við hugfjarum og kortini eygleiðandi eygnabrá. sást I at hon nærkaðist. oddin cinun metaligum harkaliíði kom til undir sýnini. Til semast ndar bent sum tað for at skyma, var fremsta raðið á manna múg vuni komið upp á ta fyrstu herðuna Axel fór niður av terrassuni har tíðar hlomstrin: vuksu unar vóru umleið seks føtur til hæddar, teir mjávaksnu stelkarnir, sum nvØør bar tolv blað. mintu um glasstengur. Blød Blom n ð mintu um pålmablød, høvdu fyrr verið glær, men vóru nu kámað av teimum stelki var tidarblomsind, tl staddar sum ett teyn. tey kygdu uttaru krur hleðini j vrdu kr hjartað. Gimsteimaglan if rúmað sund andlstum, krystaller it sugva att w alla rørslu ur ftir tit murnar spakubgå leiftraðu kvøldarlounum, glógvaðu tær sum flammu min spjót Nógvir av stelkunum bóru ikk: blomstur ra Axel rannsakaði teir allar gjølla, og j har iði eftir nýggjum knubbum i iv og á glæma av hopi í eygun hansara. Til seinast valdi hann ett stort blomstur á stelkinum næst múrnum, læt Í seg úr handskunum og slett tað av við sínum Meðan hann bar blomstrid uppaftur á terrassuna, for tað at glitra og t v flótandi, it sið. sum heyði verið fangað í kjarnanum. varð slept ut. Spakuliga pploy krystallin, til bara tey uttaru krunbløder voru kalað cfti luftir rundan um Axel bleiv bjørt vandi. lørdd y strálu im Ívstu á skák hvurvu blaktrand ti vørvand larl; nun Eina løtu varð kveldið umskapt av undur rum skiftingun um elvdu hårfinar bróvt in | tíðar- og rúmdimensjónum. lt lámurin av aldri flusnaði uttan av ti skyn igu sålugongdini, Íysti hon við emun undarhgum, spekilsiskendum hvítleika sum var hon knappliga komin til sjondar emum dreymi Axcl rætti seg upp og hugdi uppumattur múrin. Bara tað uttasta av sjonarninginum var upplyst av lim. og tann velduga mannamúgvan, sum fyrr heyði fylt ein fjórðing av slættanum. var nú fjarað út sjónaringin, tíðarvendin hevði brádliga slongt alla mannfjøldina aftureftir, og hon sýntist at:standa í stað Blomstrið í hondini á Axcl var minkað niður í støddina á einum glasfingurbólla krunblødin: minkadu rundan um tann hver vandi kjá Ein verk glæma blaktraði úr jur "Axel feldi. hvussu bloman brá ndim sum oma ísakóld lit Im i Skymingin seig inn af husunum, legði in lunga skugga yvir skæltlan, sjonaming ul himmal runnu saman Kembalospælið var tagnað, og tidarblomsinni, sum skki longur speglaðu tórleikin aftur, stóðu still sum ein balsamerað skóg Eina løtu stóð Axel í meðan hann taldi tey blomstur vóru. So heilsaði hann upp á konu sína, it: hon kom eftir terrassuni. Vertskapskjólin úr brokadu skróvaði eftir skreytflísunum Sum kveldið er vakurt, Axel". Røddin var kensluborin, sum vildi hon takka manni g hugdi at teimum sum eftir sínum persónliga fyri tann stóra prýðiliga skuggan, sum lá eftir plenum, og fyri ta myrku. glógvandi luftina. Andlitið var frið sælt og klókt. og hárið. sum var grettt aftur í nakkan og fest við einum dramantspenni hevði silvurbrå. Kjólin var niðurnngaður og tann væl Axcl hugdi og stoltur. Hann rætti henni so tann langi, mjár hålsurin skapta høkan komu til sín rætt at henni. eymur armin, og saman foru tey oman 1gjøgnum trappurnar og út í havan Eitt tað longsta kveldið í summar“, jått aði Axel og legði aftrat: "Eg hentaði ett fullkomið blomstur, elskaða. ein gimsteim Gongst væl skuldið tað hildið i fleim dagar Ein rukka sást vilja kveittii hann at munnum tey koma nærri nú fyri hverja ferð Kona hansara hugdi at honum uggandi eg tók fastari um armin á honum Tey vístu bæði. at:tíðarhavin lá í anda á pannuni, og mot: sinum Tad er sum leypi Try kveld seimni (men fyrr enn hann í loyndum hevði hopað) sum hann hevði mett hentaði Axel grervi ettt blomstur aftrat ur tíðarhavanum Fá hann fyrst hugdi upp um murin, fylti harkalíðið ta fjararu helvtina av slættanum rakk uttan nakað glopp um allan sjónar Hann helt seg hoyra tey spakuligu sum ringir samanhangandi hóðini frá røddum vóru bornar gjøgnum ta tømu luftina, eina tvitna mutlan, sum var avbrotin av ropum og skriggjum, men hann var kvikur at sigå sær sjálvum, at hetta var nakað, hann heyði ímyndað sær. Tí betri sat kona hansara við sítt kembalo, tey djúpu. kontrapunktisk mynstrini frá eini Bach-fugu streymaðu í løttum kaskadum eftir terrassum og huldu all onnur ljóð Millum húsini og sjonarningin var slættin hvttur undur av fyra veldugum herðum hgat e kamburin á hverjar herðu sást skil masta skráa dagslýsinum. Axel hevði ð sær sjálvum ongantíð at:telja tær lítð. at:tað var torført ikk serliga tå tað so tyðiliga val men talið var så it anså eftir ti máldi. hvussu skjótt herurin nærkaðist Oddafylkingin var nú ke væl min upp um tå fyrstu herðuna og var áleiðis til tå næstu, høvudsparturin av trunkanum trok aði á aftanfyri, so hann fjaldi kambin og tá uppaftur mannfjøldina breiddi seg frá sjónarringinum. Tá hann hugdi vinstrumegin og høgrumegin mið fylkingina, sá Axel, hvussu at visa seg markleysur herurin var. Tað hann hevði hildið verið høvudspartin, var bara ein pinkulítil oddaderld, ein av mongum ørmum av sama slag, sum toygdu seg eftir slættanum. Tann veruligi miðdepilin var íkki komin undan enn. men sum herurin vaks. metti Axel, at tå ið hann endilega kom fram á slættan. fór hver einasti blettur at vera avtakin Axel skimaðist eftir stórum vognum ella maskinum. men alt var skapleyst og óskip að sum altíð. Har vóru eingir banarar og eingt flegg. engir maskottar berarar. Mannfjøldin trokaði á, hver við boygdum høvdi, uttan at varnast himmalin Knappliga. beint áðrenn Axel vendi sæt burtur. kom tað fremsta raðið av trunkanum undan ovast á tí næsta kunbnum og fusti veldugaru sum sum ella lansu tagarður Það oman gjøgnum brekkuna sum fekk Axel at undrast, var tað ótrúliga strekkið hann hevåi lagt aftur um seg. meðan hann var burtur ur eygsjón. Hver einstakur var nú tvær ferðir so stórur sum fyrr, og sást týðiliga Axel skundaði sær oman av terrassun! valdi eitt tíðarblomstur úr havanum og slett tað úr stelkinum. Meðan tað slepti tí saman kroysta vendi hann aftur til terrassuna. Tá ið blóman var skropnað, til hon bara var ein frostperla í lóg vanum hugdi hann útaftur yvir slættan, og tað lætti tå hann sá. at herurin var vendur aftur til sjonarringin Men tå skilt; hann, at sjønarnngurnin var nógv nærri enn fyrr. og at tad hann helt vera sjónarringin var tann fyrsti kamburin ljósinum Tå hann og greivindan gingu sín kveldartúr nevnd: hann einki um hetta. men hon så igjøgnum hansara lætta ekkaloysi og royndi tað hon kundi at beina fyri hansara stúran Meðan tey gingu oman gjøgnum trappur nar, perkaði hon á tíðarhavan. "Sum hann er praktfullur, Axel. Tað eru so nógv blomstur eftir Axel nikkaði roynd at smílkandi innantanna um hennara sisså seg. Orðið eftir hexði avdukad, at hon omedvitad grunaði at endin nærkaðist. I roynd og veru voru bara einar tolv blómur eftir av termum fleir hundrað. sum høvdu vaksið i havanum, og nógvar av teimum vóru lítið meira enn knubbar - bara tvær ella tríggjar voru full vaksnar Sum tey gingu oman til vatnið, og kjólin hjá grervindum skróvaði eftir tí svall ísa sverðinum., royndi hann at avgera, um hann skuldi henta tey stóru blomstrini fyrst ella goyma tey til semast. Tá saman um kom var tað be inast at geva teimum smáu blomstrunum meira tíð til at vaksa og bún ast. og hesin fynmunurin varð av ongum um hann. sum hann hevði ætlað. goymd tey størru blomstrini til seinast, tl tann endaliga afturraksturin. Samstundis skilti hann, at:tað gjørdi lítlan mun hvønn kost hann valdi; havin fór skjótt at doyggja og tær smærru blómurnar kravdu nógv meira enn hann kundi geva teimum til at byggja upp sínar samankroystu tíðarkjarnar. Han hev ongantid alt sítt vøkstur mstrim høvdu altid vend búgvi í sæð eitt einas lønn um millum blómurnar. Tes størru bl og eingin av knubbunum hevæ víst minst tekin ul menning Sum tey gingu yvir um brúnna, sóu hann