mikudagur 9. oktober 1996síða 14

»Norska Løva« í bandi, við kanónum, vimplum og flaggi, og snaraði sær spak uliga í øll strik á kumpass ini, nú í eina ætt, nú í adra« Summi hava ilt við at finna eina kós, meðan onnur hava trupulleikar við at 4 g SUGC K OT if Á v i 2 i i, Kk KNnappii£ $ u cg xx t i Ar TK i Ka F u St ið 1 4 ik £ ÍKENT k ; K i á 1 Dar? t k k Z i k F iðu k garð iva ið ha kað sær frama Men harra Pá g gemeilnur er g brot av hansar eydkenni koma pø å pø Hann er sjålvg hevði sum studiosus og aft an á attestats sin sum rum bugvi å Borchs Kollegiun vunnið almiklan heiður fyr gudfrødiliga dugnaskap sin g ikki hevði honum dámað tað illa«. Tann ytra verðin er honum ikki minni enn tann andaliga: »Honun dámdi gleði og gleim, heið ur og hátíð<. So hóast hjart að veksur í honum »sum aldri ådur«, tå ið sálmurin kær hjá Kingo Far, verøld, far væl verður sungin í Frúar kirkju, so er hann klovin millum sál og likam, og hesin klovningur gerst stórri, tå ið hann hittir Barbu Men harra Pál hevur eis - h h KET Orógd K Kk t á á su kvæd ð er vorðið fóta z0k kanst ikki sig nnað n at leik mir er kk ør eðr þ við sk M j 4 H i St søg « Var hann kansk Mt £ 8 M % Ki wk > á eðr I eðu kk k KI i 5 Jak eð ndar if 3 KK A FH 1 r við } ker k j Va 1 6 ar ið | nk r ið 1 an i he k i evði kastað fjøtur á har u tr fjórðingar a Skjótt er harra Pál aftur tøladur. og fimm mánaðir ganga í einum blanding: av eydnu og illgruna um, at tå ð tú hevur nakað eisini missa tað. Harra Pál er bara tryggur. tå ið hann í vetrarhålvun: avskildur frá fólki krógvar seg á presta garðinum. Men tað ber illa til at vera hirði hjá eimi sam komu og um somu tíð at Kanst tú liva í splendid isolation. Tá ið av tornar oyðilegst ikki bara sambandið millum harra Pål og Barbu, men ersini Pál sjálvur av teimum miðvikan mongu mótsegnum, sum hann roynir at skáksigla ímillum Inni við seg sjálvan veit harra Pál væl, hvussu Barba er, men so leingi sum til ber, roynir hann at sleppa undan hesum innliti. Sjålvt tå ið % t k á % kk VASK K h jkkuligu VE art tey tveyeim høvdu húsast Jansagerði! Kanska var? ikk: hin gamla Barba, mer ein nyggj, ein umbroytt g langtandi Barba try; f t IUTØsIT Bæði William Heineser ut Jørgen-Frantz Jacobs hev rar trupulleikar við P w { høvur num í P j P tert thvø ir ii á he su? f i r mnan! ! Í á r” Í á 1 nm r mær fann ikk ffvuú Ku ci € iv Á já nm áirar Á IR SU 95" buskaparfrødingurin ir p : þÞ skaparfreðingurin Andria troða í fittan mun ar getur. Fyri báðar er ferðin til arali€ Førova ein báðir ætla sær at útinna roysni. Teir koma kapttlum við titlinum =Fortúna<, men harra Pál í Andrias - eydnu barnið - í sól. Fyri harra Pál gerst Barbu lagnutungt, eins og hennara við Andrias Hvergin av sendimonn unum fær avrikað tað, hann men Andrias er so passaliga frekur, at hann roynir at geva harra Páli skyldina: »Tad er so: eg hevði sett á. Men alt hetta spilti... Vågaprestur'«. Rætt er. at harra Pál, tá ið hann breyt frá hond inni í húsin um China, brendi nøkur av búning. og meuð við Skál pappírunum hjá Andrias Heyde, men høvundurin ger tað púra greitt, at hann ikki var farin undir sjálva rit gerðina Tað einasta vit vita um útsjóndina hjá harra Páli stavar frå Gapnali: »hann var madur vid eydkendum andliti, heldur døkkur å at líta og tættur upp á kropp« Orsøkin er sjálvsagt fyri ein part sjónarhornið, men eis ini at útsjóndin eyðsýnliga er tydningarleys. Afturfyri verður Andrias Heyde flein ferðir lystur sum ein bæri ligur maður Andreas Heyde gekk skjótur gjøgnum múgvuna og heils aði OR læði. Hann heyði ljóst, mansligt andlit og ogvuligå stor og kát eygu Klæðini vóru galant og væl skorin, men hann bar tey vi sult egna galovsna tag Men hetta var ein ungur , Apollon, sum t x ør á hennara apukatt A) kinum« - her er ein paral lellur til harra Pál og Luciu Gemynther - og sigur við sorinskrivarin, at hann hevði væntad, »at hon var meira eitt flog enn hon er..... Jóhan Hendrikkur tekur síðani samanum teirra samband: >Tit eru bæði flog. Tit eru tað bert ikki í senn. Tá ið hon er eitt flog. ert tú tað ikki« Annars hevur ymiskt Andrias: viðvíkjandi søgu liga fyrimynd. I Politiken 18. august 1940 skrivaði danski professann Johannes Brøndum-Nielsen Studenturin, sum kemur til Føroya við kongligum studningi fyri at skriva eina relatión um viðurskiftini í oyggjunum hevur verið til. hann æt Svabo (ella á latíni Svabonius), og Jøre en-Frantz Jac á Kongliga Bøkasavninum sen hevur gjølla kannad handrit, sum ga eftir hann; nogv av It ina st r háð um ysir I á Sv dt Johan Hendrikkur Hevd 13 ast upp í her. Hann er ratio nalistur út í æsir og minnir Nr. 194 — 9, OKT ikki sért um Ludvig Hol- berg. Hann verður avmynd- aður á henda hátt: »Hann hevði við sínum langa, eitt sindur bogna vakstrarlag ein feril av fjáltri og iva á sær. Soleiðis var hann altíð Ein áliusmaður, vitugar! enn hini, ov mikið vitugur til at vera stinnur«. Hann kemur bert upp í leikin, tá ið hann eihs og ein frelsari broytir segugongdina Men sorinskrivarin er ikki ein kaldur og kenslu leysur eygleiðan av tí sum fyriferst í hesi verð, hóast hann vil hava fólk at halda tað. Tá ið hann knappliga leggur relatiønina, sum Andrias Heyde átti at havt skrivað, fyri hendan, so er tað valla bara tí, at hann hevur havt stuttleika av skrivingini, sum hann vil vera við. Tað byr eisini tað undir. at Andrias hevur lisið buskaparfrød: í staðin fyri teologi. sum harra Vensi vildi, og tað er eingin 1 um, at sonnskrivarin hevur verða eyð mum. Tað lítlan hugin at myktur av be: statt åvum, at hann ie ggur se í arbeiðið hjá Andria av Der ni Í gerandis legnu i 15 in Her trikkur nk: vid kort gt r fu r 1 SDCISK ndi fronsku flotavitjanini koma nýggj brigdi ul sjóndar