leygardagur 21. desember 1996síða 41

Jólablaðið Framman fyri. TEKNING FRITS JMANNESEN Asfaltshavid framman fyri stein trappunum á Læraraskúlanum ti Gamla kommunuskúlanum) goymdi flúrar, flesjar og úrskins plinkar. Hetta djúpa, svarta vatn ið lá ímillum Meinigheitshúsið g gróthúsið, har fyristungin hjá Torshavnar kommunu heldur til dag. Hetta djúpa svarta as faltvatnið lå sum ein sveitti og helt um síni byarbørn, ið steðg aðu á og ítaðu av og fingu eitt gott prát við onkran, sum tey kendu. Slavtokan hekk niður yvir Meinigheitshúsið henda fyrrapart uml. kl. 9:30 hin 17 des. 1963. Tann óarliga slav tokan hálaði í takskeggið á meinigheitshúsinum og helt við teimum. sum innan hesar bóðu fólk venda við frá lívi sínum veggir látaða Lívið var ein afturundirgerð Nógv fólk komu við streyminum við rákinum inn á plássið framman fyri Læraraskúlan og ristu stavir við sínum gongulag! og hondum í ta frelstu tokuna, sum var so óárlig at jólaeing!- arnir hildu at Mariumessan á várið var í hondum, men tey fittu byar-børnim vistu betur. Tey taldu sína millum við sínum havnarkynstri, sum bygdadreing ir, ið gingu á Læraraskúlanum hildu vera sera fínt. Menn lyftu hattinum við tímum fingrum summir lyftu keppinum við tveimum fingrum, summir bara tóku fremstafingur upp undir tútin á hattunum og hildu seg vera teir einastu í tí vidopna asfaltshavinum. Tokan vælsignaði teir, og helt nógv av teimum. Á bygd fór hverki keppur ella hattur upp av kollinum. Nei, teir hvíldu. Teir vildu hava frið. Heilsa við einum keppi.… ha, ha, ha... tað var óhugsandi... men teir søgdu góðan dag og nevndu hver annan við navni. Stillisliga - fáorðaðir, ja, og fåur brúkti hatt Teir høvdu so ongan hattamann at heilsa uppá. Teir gingu sína oyðimarkargongd í tí sæla dreyminum, at fólki á bygd bar Føroya fólki uppi. Teir flestu vóru sjómenn so kollurin skuldi hava frið, meðan teir vóru heima. Teir vóru rættir menn og áttu løtuna og dagin Ur ti slagnu tokum henda desemberdag var afturundirgerðin á flóðini spegilsblonk. Seiðalygnin undir tí reyðu kioskini simradi stillisliga í tí myrka, váta oyðihavi. Sjó av hesum spaka, kurluta drátti sendi sálartroyst út til tey, sum ognaðust eina løtu í hesum friðsama meldri Ut úr heum mjørkatåmi kom ein dreki. Gulur- fløtafarvadur og grønur við manni í alpihúgvu, bláum neilonfrakka, gráum buksum, gráum jakka og svørtum lissuskóm við tjåkkum botni keyptir í Impo. Tann snøggi, nýmótans skotarin hjá Sofusi kom inn á plássið framman fyri Læraraskúlanum Sofus Joensen legði so snildis liga at, og lasti drekaskotarin við tveimum fingrum og smíltist við sínum blíða snyi, og steig av hesum hesti og hugdi at farinum við blómandi læraraeygum frá Nr. 247 21. desember 1996 hevur til fót. Bjarni Niclasen stóð saman við læraraskúla- næmingunum á trappusteininum og eygleiddi akfari Sofusar, sum kom úr mjørkakógvini, sum tektist stórt og máttmikið Søgufr6dur maður goymdi seg undir tí bláa skålvimum, og dámdi væl at pråta og visti mangt og mikið »Hygga Sofus, á fljóta hesti sínum Teir gomlu dreingirnir hava ráðini. Fylla Havnargøtu við prutlandi óljóði. Betri skuldi Sofus fingið onkran at hildið um seg um kvøldarnar enn hatta drekamarmenli, sum ger hann óðan í høvdinum. Olika er svarta súkla min, sum er so tigandi og friðarlig og lika snøgg sum hatta ritugorri hjá Sofusi«. Segði Bjarni. »Hvat halda tit?« Nei, vit