leygardagur 14. juni 1997síða 18

Eg leggi norðu H anes øroum strevn il strong og ðu 1 f im Nvforulies 1 Ce o GT Si len K fjørður i blikalogn ð kenst, s sina ogn 2 H sandi suð Bø Osabakk Ræ c | Q eyYs ør di I g ør tød g y erg eg mn *yga beiti C ikna um i tíð um góðar letur, um strev og stríð 3. Eg elski hátt mína fosturjørd, um ei hvert stig var so lættligt vunnið. á veg til heimið við henda fjørð eg seti kós móti Gydjubrunni, eitt bil eg hvíla vil míni bein á gomlu stødni við Krákustein. i 4. Og minnast å onnur heystarkvøld við søtum anga av slignum grasi, vid klårum himni og stjørnufjøld, ið fjørdu ungfólk vid spæl og fjasi. Tå månin breiddi eitt silvurband av Gerdisheyggi å Kålvasand. 5. Eg minnist eisini rætt og væl, tå ódnarveður á vetrardøgum læt stormin duna úr fjall í dal við glaðustroki frá strond og stóðum, læt hvirlur leika ein rangan leik og lyfta Bláfoss sum ljóðar“ royk. 6. Jú, hver ein árstíð, við hvønn sín dám, her minni vakti og streingir rørdi, og vársins sól gjørdist aldri kåm, men sál og sinni í hæddir førdi, e tá hon sást ferðast um kamb og Stall og náddi frí yvir Skælingsfjall. 7. So væl eg samdist við vársins lag, tá grasið grønkadi Fríðu Fløtu, tá sólin stimbradi fólk og fæ og týndi kavan úr Hérisgøtu, hon nørdi logan til lívsins bál og framdi gróður úr rót og nál. 8. Hásummardagur Frammi í Dal, tá gras og blómur nú hagan prýddu, har fólk í torvi í hópatal á fuglaljómin so fegin lýddu. Og smálomb spældu við móður lið, tað gav í sinnið ein sælan frið. 9. Eg reisist, hvíld eru míni bein, nå mjørkin oman á Enni sígur, mjúkt fl6din flødir um Kråkusiein, og ferdafuglur í sunnan flýgur, bjart mánin lýsir á kamb og skørð, so fjálgt her kenst um tann heila fjørð, - so fjálgt her kennist við Kollafjørð. Kristian Djurhuus