leygardagur 5. juli 1997síða 14

14 tíðindablaðið Johan Olafsson, fráfarni stjórin í Eimskip í Føroyum: Gerið tykkum heilt greitt hvat slag av samfelag tit ynskja -Fóroyar eru eitt ómetaliga ríkt land. Her eru menn- iskjanslig virði, sum tit ikki mugu sleppa. Ein mógulig oljuvinnu kemur at skapa broytingar, sum kunnu gera, at tit koma at standa á egnum beinum. Men hon kann eisini ganga hinvegin og forkoma nógvum. Tí hevur tað ótrú- liga nógv at siga, at tit gera tykkum greitt, hvat slag av samfelag tit ynskja sigur Johan Olafsson, sum er íslend- ingur við eini fóroyskari rót. Júst sum hann var við at fáa fótin fastan á føroyska jørð g gerast føroyingur komu yðini frá høvudsskrivstov ni í heimlandinum, Íslandi Johan - ger teg tilreidar at fara undir eina nýggja uppgåvu. Tú skal til Moskva til at menna og út byggja virksemið hjá Eim- skip. Framúr góðu úrslit tíni Føroyum, títt treiska lyndi g tín vinsæla og fryntliga medferð skulu nú koma Eimskip til góða aðrastaðni í verðini Hetta vóru boðini Johan Olafsson fekk úr Reykjavík fyri stuttum - eftir truliga at hava røkt sítt arbeiði hjá Eimskip í Føroyum í seks ár Hesa tíðina lærdi Johan at tosa føroyskt, hann lærði at kenna føroyingar kring alt landið, og hann lærdi at vera góður við alt, sum før oyskt er Hesa åsannanina fær tu tá tå hevur tosað vid Johan í bert fáar minuttir. Hóast avbjóðingin at fara til Moskva er stór og spenn andi, so hevur Johan ilt við at fjala sínar kenslur fyri Føroyum og føroyingum Farvæl og vælkomin I sambandi við vaktarskiftið á Eimskip var almenn mót- tøka í pakkhúsinum á Eyst- aru Bryggju í Havn nú um dagarnar Eftir at leiðarin fyri út- lendska virkseminum hjá Eimskip alment boðaði frá vaktarskiftinum ynskti Es- mar Simonsen vegna starvs- fólið hjá Eimskip í Føroy- um, Svavari vælkomnum og Johan farvæl Hann takkaði Johan fyri ta góðu tíð við honum við róðrið hjá Eimskip í Fer- oyum -Tú hevur verið okkum ein dugnaligur og ótróytt- iligur leiðari. Vit fara at ynskja, at tær má gangast eins væl í Moskva og tað hevur gingið í Føroyum Esmar ynskir so eisini Svavari vælkomnan. -Var Johan føroyingur, so vænta vit ikki minni av Svavari, hvers kona um stutta tíð fer at føda ein føroying, kanska í Føroyum. Vælkomin vinur - farvæl vinur segði Esmar Simonsen undir hátíðar- haldinum, har umboð vóru fyri bæði býráð, landsstýrið og onnur. ; Eina føroyska rót Hann viðgongur, at hesi seks árini í Føroyum hava broytt nógv í hansara lívi - ikki tí hann kennir seg framvegis sum íslending men tað er líkasum, at hann hevur fingið eina rót aftrat, eina føroyska rót Síðani Johan Olafsson kom til Føroya hevur hann bygt Eimskip upp til eina stóra fyritøku her - og hesa tíðina er siglingarleidin hjá hesum íslendska vinnu livsrisanum løgd um, so leiðis, at Føroyar eru vornar ein miðdepil á farleiðunum hjá Eimskip millum Ísland og umheimin Til Føroya í ringastu krepputíð Johan kom til Føroya, tå kreppan byrjaði av álvara Tað var sjálvandi ikki hugaligt at skula byggja upp eina fyritøku í eini niður gangstíð, men hetta var so kosturin hjá Johan. Og tá hann í dag lítur aftur um bak, so er hann ikki sért errin av, at spírin, sum tá varð lagdur, hevur borið so góðan åvøkstur At skula fara til Moskva, nú landið har hevur verið gjøgnum kreppur og er í kreppu, minnir ikki so lítið heldur um ta uppgávu hann fekk litið upp í hendi í Føroym fyri meira enn seks årum sidani. So vid sær til Moskva hevur hann ein týdningarmiklan førning nevniliga trúnna uppá at tað skal bera til Johan sigur, at hesi árini í Føroyum hava verið ómeta- lig lærurík fyri hann. Og hvat hevur hann so lært! Partur av einum heilum samfelag uppá og ilt -Ég eri vorðin meira skandi- navi. Eg havi líkasum fingið ein nýggjan hugburð á hes- um øki. Og so er tað hetta, at tå í Føroyum er partur av einum heilum nútímans samfelag, sum ikki stendur aftanfyri onnur vælferðar- samfeløg. Her er nógv lættari at fylgja við og tú upplivir hvenn dag eitt heilt samfelag uppá gott og ilt - afturímóti at tú í einum stórri samfelag bert vildi verið ein lítil brikkur í ein- um lítlum parti av sam felagnum. Júst hetta hevur lært meg nógv og hevur havt stóran týdning fyri meg Johan heldur tað eru bæði plussir og minussir við tí føroyska eins væl og við ti íslendska samfelagnum Hann viðgongur, at Ísland hevur verið fyri útlendskum árini - ikki at tað burturav er amerikaniserad, sum onkur vil vera vid - men heldur, at åvirkanin hevur verið meira anglosaksisk, ein blandingur av ameri konskum og enskum. Hetta hevur so sanniliga ersim sínar fyrimunir, eitt nú eru íslendingar skjótir at taka við tí nýggja innan handil og tøkni, og tað hevur so aftur góða ávirkan á vinnu lív Ld. Tað tú vinnur frå hesi ávirkan missir tú so aftur aðrastaðni, nevniliga vid at fólk eru minni saman og koma hverjum ðrum minni við Varðveitið tey menniskjansligu virdini Her heldur Johan, at Før oyar eru eitt frálíkt land at búgva i, nevniliga tí, at vit hava dugað at varðveita so mong av teimum menni- skjansligu virðunum. Hetta at kunna vera saman, at hitta fólk og kunna tosa opið við tey, hetta at fólk koma hverjum ødrum meira við, og at fólk geva sær stundir til so nógv týðandi ting. Tað má ikki bara vera forrætn- ing og arbeiði - ein má duga at kombinera hetta við rætt og slætt at liva. Nettup her heldur Johan, at Føroyar enn eiga ein dýr- grip, sum føroyingar eiga at verja og hjúkla um. Men hann er eitt sindur óttafullur um, at vit - um vit ikki hugsa um tað - kunnu missa hesar eginleikar av hondum ella forkoma teimum. -Eg hugsi t.d. um oljuna. Nr. 126 — 5. JULI 1997 Ikki tí - eg haldi tit í eimi meguligari oljuvinnu eiga stórar møguleikar, sum kunnu gerast týdningar- miklir fyri Føroyar. Men tað er eisini týdningarmikið at vera á varðhaldi, soleiðis at henda nýggja vinnan ikki tekur tykkum av bóli og fremmandager tykkum í egnum landi Johan Olafsson sigur víð- ari, at tað eru bara føroy ingar sjálvir, sum kunnu avgera hetta, tí tað eru vit, sum seta spælireglarnar og gera av, hvat skal henda Brúka vit okkara vit og skil og alla tíðina hava í huga num. at tann menniskjans ligi so týðandi parturin av samfelagnum skal ikk: fara fyri skeyti, so ber eisini til at stýra gongdini til egnan fyrimun. Men er ein ikki ómetaliga varin, so kann ganga tann skeiva vegin -Tú mást gera av, antin tú bara vil hava eitt vinnulív og eitt samfelag, sum virkar perfekt ella tú eisini vil hava eitt samfelag. sum leggur dent á mentanina,. ja framhaldandi at liva í „The Land of Mabye“. Tað er eisini hetta, sum hevur sín sjarmu, men sum sjálvandi skal kunna sameinast við annað. Alt skal eisini vera við máta og lagast eftir hverjum ødrum Johan heldur tað tí vera so ómetaliga týdningar- mikið, at føroyingar seta seg niður og spyrja seg sjålvar: -Hvat er tað fyri eitt framtíðar Føroyar vit ynskja okkum! Maktjavnvágin kann broytast til fyrimun Johan hevur eisini gjørt sær sínar tankar um Føroyar sum ein komandi oljutjóð. Hann heldur - um vit finna nógva olju - at Føroyar kunnu koma at hava eina heilt nýggja stóðu í Norð- uratlantshavi. Tá verða vit bráddliga ikki lítlibeiggi Johan Olafsson hevur í mong år havt russiskar trolarar sum granna á bryggjuni. Nú fær hann so russar til granna í Moskva fyri sunnan ella norðan. Tá kundi lættliga hent, at hesir fáu íbúgvar búskaparlig sæð verða stóribeiggi hjá ødrum Eg haldi tað er sera spenn afidi at ímynda sær júst maktjavnvágina millum londini her, um Føroyar finna olju Hvat heldur Johan so um føroysku politikararnar og ónggdina hjá fólki við politikarar í heila tíkið eftir kreppuna herfyri! Það er rætt at havast at politikarunum, um tú hevur nakað at hava hetta í. Men tað er eftir míni hugsan á- byrgdarleyst bara at leggja alla skyldina yvir á polit ikararnar, um tú sjálvur einki hevur at seta ístaðin Tí haldi eg tað er ábyrgdin hjá hverjum einstøkum av okkum, sum eru ónagd við hetta og hatta, at vera við til at betra støðuna og ikki bara geva ávísum politik arum skyldina og so venda bakið til veruleikan Mugu halda avtalur -Nú nevndi tú fyrimunir við Føroyum, hverjar vansar kanst tú taka fram, nú tú hevur livað saman við feroyingum í fleiri år? -Skal eg velja eitt burtur úr rúgvuni, so er tað hetta, at føroyingar oftani hava ringt vid at halda eina av- talu. Hevur tå eina avtalu um, at henda veran ella tænastan skal vera frammi tá og tá, so má tað halda Tú brúkar alt ov nógva tíð í Føroyum við at skula fylgja slíkum upp og koma aftur- um aftur og at bíða. Annars heldur Johan eis- ini, at føroyingar kanska hava lyndi til at trúgva ov lítið uppá seg sjálvar -Blívur tú við at mis- trúgva tær og tínum og ——""ði N