fríggjadagur 10. oktober 1997síða 17

Nr. 194 — 11. OKTOBER 1997 >De love kan han ikke kende, thi hann kommer fra Skarvanes...< Brot úr bókini Tjaldrið Ein kundi kanska væntað, at tá ið ein so stórur barna flokkur. 100 børn vóru knappar ein og ein hálvan mánað á slíkari ferð, at onk ur fór at vera óheppin og kanska bróta seg sundur, men tíbetur var tað bara ein av okkum, ið var fyri 6 happinum, og tað var Jansu Jensen, bóndin, ið var í Stóru Dímun. Hann kom aftur við eðrum skøvningi num í gipsi Hann var ein dagin farin at læra seg at súkkla, men hann var áhaldsin og datt við súkkluni og brákaði skøvningin. Sofus Petersen mátti fara vid honum við bili á Fakse sjúkrahús í rønt- guna har og fáa armin lagd an í gips. Hetta hendi bert fáar dagar, áðrenn vit fóru heim aftur. Men hetta kundi eins væl hent einum ødrum dreingi. Olivur á Skarvanesi var eisini farin at læra seg at súkkla, men hann snarar inn fyri ein bil, ið kemur eftir vegnum. Bilførarin bremsar, kemur út úr bil- inum og er frá sær sjálvum av ødi og spyr Olivur um hann ikki dugir ferðslulóg- ina. Ein drongur, ið var við honum, svarar: "De love kan han ikke kende, thi han er fra Skarvanes." Tidin rennur sum streymur soleiðis verður mangan tikið til tey kendu orðint hjá skaldinum. Ein dagin um várið 1978 komu Sofus Pet er og eg í prát saman, og tað datt tann vegin, at nú í summar eru longu liðin 40 áríðani vit vóru saman á danmarkar ferð Vit hildu, at:stuttligt heyði verið at komið saman til eina veitslu, so at gamlir vinir og kenningar frá hesari ferð kundu hittast aftur Ringt er at vita, nær tað liggur best fyri, men laga ligasta løtan man Oivad ver a, áðrenn fólk fer í summ arfri. Sofus og eg tóku okk um um reiggj og settu hesa lýsing í Dimmalætting síðst í apríl mánaði í 1978 við hesari yvirskriftini Skúlabarna- ferðin 1938 Tað man éivad vera eitt tað størsta tal av føroyskum skulabørnum, ið hevur verið á einari uttanlandsferð. Vit vóru 100 børn til saman um framt lærararnar, ið vóru 6 í tali Vit undirritadu hava hugsað um, at stuttligt hevði verið at hittast aftur, men ringt er at vita, nær tann lagaligasta tíðin er, og hava vit hugsað um leygardagin tann 17. juni á Hotel Før- oyum. Men so er eftir at vita, um hetta tiltak hevur áhuga hjá teimum, ið við vóru á hesari ferð. Um so er, biðjast tey siga frá hjá ødrum okkum undirritaðu áðrenn 13. mei. Nekur av hesum 100 børnum eru und- ir grónu torvu, og friður veri við minni teirra, men vit vildu fegin frá næstingum * mødina ein góðan summardag Skúlabórn hittast aftur teirra fingið at vita, nær og hvar tey doyðu Vágur, tann 26. apríl 1978 Sofus Petersen og Erling Poulsen Tiltak okkara hevði áhug- a, og nógv vóru tey í tali, sum stevndu til Havnar henda góða leygardag 17. ø Lærarafólkini Jákup Wenningstedt, Elinborg Samuelsen og Betta Johansen rinda juni í veitslu á Hotel Før- oyum, tí gamla niðri á Kongabrúnni. Vit sessaðust við búgvið borð, og meðan vit sótu til borðs, vórðu rød- ur fluttar fram, og mangt var at minnast aftur á frá okkara frálíku skúlabarnaferð. Nógv høvdu ikki sæst øll hesi 40 árini, so viðhvert knipti tað at kenna, hvør tað var, tú tosaði við, men stutt- ligt var at práta aftur við tey, ið tú ikki hevði sæð hesi nógvu ár. Eftir borðhaldið vórðu borðini beind burtur og far- ið varð upp á gólv eina løtu, og dansurin gekk eins væl, og tá ið vit sum 14 ára gom- ul fyri 40 árum síðani trádd- u dansin á flatlondum. Farið var um miðjunátt, Ferðafólk umborð á Tjaldrinum Í | Í formælinum til bókina | > Tjaldrið< skrivar Erling Poulsen um Tjaldur- navnið. Hann sígur, at hetta navn altíð hevur ljóðað væl í oyrum før- oyinga, og at vit altíð hav- a verið góðir við henda tjóðfugl okkara, og vísir | hann eisini á, at Nólsoyar Páll yrkir um tjaldrið í Fuglakvæði sínum, tí tað | verjir smáfuglin fyri rov- fuglunum — Jákup Dahl próstur yriki eisini um tað og róp- ar tað ein kærkomnan summargest. Eins og føroyingar vóru góðir við fuglin tjaldir, vóru teir tað eisini við skipið hjá Skipafelagnum Føroyum við sama navni. Teir stóðu saman um tað sum ein maður. Hóast annað skipafelag hevði lægri prísir, fluttu hand- ilsmenninir var sína til landið við Tjaldrinum, og fóru føroyingar burtur í lond at ferðast ella i ør- indum, so fóru teir við Tjaldrinum. Tað var van- lig mannahugsan, at tað var so heimligt umborð. Tey 21 árini, tað røkti skipasambandið millum Keypmannahavn og Før- oyar, fór tað mangan „Erling Poulsen 'skrivar um Tjaldrið brattan Í fjør vóru 50 ár síðan, tað fórst á Mjóvanesi, í ár eru 70 ár síðani sumb- ingar og aðrir vóru tiltikn- u dansiferðina í Keyp- mannahavn, og næsta ár eru 60 ár síðani, at fleiri | enn hundrað føroysk | skúlabern vóru til tað stóra minningarhaldið á Bellahøj í Keypmanna- havn til minnis um, at tað vóru 150 år síðani, at „stavnsbandið< varð av- tíkið. — Tí helt eg, at tað var kanska ikki heilt burtur- við, at festa hesar tilburðir á blað, og soleiðis er henda bók vorðin til, sig- ur Erling Poulsen. Hann takkar øllum, sum hava verið so avbera beinasom at hjálpt honum at savna tilfarið og ser- stakliga at læna honum myndir. — Tað var eitt tungt hoyggj at fáa tey røttu nøvnini á myndirnar, og eg vóni, at tey eru bein. Tað hevur fløvad meg um hjartað at merkja tann stóra áhuga, ið fólk hava víst hesum tiltaki, sigur Erling Poulsen at enda í formælinum. áðrenn hver fór til sín, glað at havaverið saman aftur eftir so nógv ár. 10 ár seinri um heystið 1988 vóru vit aftur saman, og hesa ferð vóru vit á Par- nassinum á Hotel Hafnia Skilligt var, at vit vóru nógv færri enn í 1978, og var tað tí, at fleiri vóru farin í Harr- ans hendur, og nøkur kundu ikki koma fyri sjúku Hesa ferðina vóru tað Margreta Tórgarð, Hjørdis Ejde, sála og aðrar, sum skipaðu fyri. Tær høvdu fingið ein lista yvir øll tey, sum vóru farin undir grónu torvu hesi 50 árini, ið liðin vóru, síðani vit vóru á okk- ara danmarkarferð, og sig- ast má, at tey vóru nógv fleiri, enn vit høvdu hildið Vit reistust, meðan nøvnini vórðu lisin upp, og aftaná mintust Vit tey í tégn eima løtu Eisini hetta kveldið hildu vit leingi á. og tað mundi vera farið um midnátt, áðr- enn vit fóru til húsa Í næstu viku prenta vit mynd av skúlabórnunum