týsdagur 11. november 1997síða 16

tíðindablaðið + Nr. 215 — 11. NOVEMBER 1997 Til Baltikum við góðum forningi 28 FL: Tórshavnar Manskór, sum í næstum fer á konsertferð til Baltikum, hevði konsert í Norðurlandahúsinum sunnudagin. Tað var ein spennandi framfórsla, sum prógvaði, at manskórið veruliga hevur tikið seg fram rødd., sum fyrst trokaði sær vegin fram til áhoyraran, tá 3 konsertin byrjaði. Tórs nar Kamartrio stóð fremst í skránni. 5 Bog: Hansen Manskórið var frássgumað ur til konsertina bjóðað vælkomin, so sluppu Arni Hansen klaverspælari Bjarni Berg við klarinettini og Berghild Poulsen s: pranur á pallin eftir at sum vegna hevði Schubert Kamartrioin var fyrr í ár á konsertferð í Grønlandi, og ummælini frá framførslu- num vóru sera góð. Bjarni Berg greiddi orsakandi frá, at orsøkin til, at Kamartrioin var vid å konsert hjå Mans kórinum var, at ein Schu bertkonsert, sum ætlanin var at hava herfyri, varð av ongum. Tey høvdu avtalað við Manskórið at brúka hetta hevið í staðin. So á hoyrarin slapp at hoyra ro- mantiskan, wienerklassisk- an tónleik at byrja við. Oddakvinnan var Berg- hild Poulsen, sum kanska er besta sopranrødd, vit eru Við síni sloppin at eigi mans sterku kvinnu- rødd f 1 skjótt rúmið g sinnini hjá okkum, sum rtaðu. I i lagnum Du bist die Ruhe, sang hon so tú blundaði væl, at um kund væl ð teg sita Menn Schubert slapp ikki men eftir at Kamartrioin heyði spælt síni fimm løg, varð manningin skift ut, og nu stóðu bara menn á pallinum 38 mans í alt íroknað Bjarna Restorff kórleiðara sum allir stóðu fattir og fúsir at bera fram úrslitið av miðvísari venjinga hesar seinastu månadirnar. At framførslan tó ikk: bara skuldi hava dám av ti, sum var avrikad í seinastuni, varð skjótt greitt; tí etur at kórið heyði sungið Grab und Mond hjá Schubert, komu fimm kend føroysk løg, sum hava verid å skránni hjá Manskórinum i nogv ar Manskórið gjørdi rættiliga vart við, at tað heyði meira í hyggju enn bara at syngja aftur við hátíðarhaldum og tilvildarligum tiltøkum her og har, tá ið teir skipaðu fyri einari tónlistakapping í fjør Tónasksld sendu kórverk inn, og ein dåmsnevnd valdi saman við áhoyrarunum hetta kveldið tey bestu verkini út. So nógv varð gjørt burturúr og so nógv spurdist burturúr reint tón listarliga, at flestøll vænt aðu at hoyra meira til verk ini. Men á skránni til hetta kveldið - sum kórið sjálvt kallaði eina aðalroynd til Baltikumferðina - var bara verkið hjá Kára Bæk, sum stavaði frá tí kappingini Eitt svar til hesa undran fingu vit hálvavegna við at lurta eftir teimum fýra fylg) andi fosturlandssangunum tí tað er heilt sikkurt her styrkin hjá Manskórinum liggur. Teir nýttu fult út alt tað, sum eitt kór kann fáa úr tí einfalda vakra fostur landssanginum, og teir gjørdu tað væl betri, enn vanligt er at hoyra. Tað var eyðsýnt, at teir høvdu ar- beitt nógv við dynamikki num, og hetta gav løgunum nýggjar dimensjónir Men at teir eisini tordu at treða nýggjar leiðir, vístu teir við skemtiligu donsku løgunum til tekstir hjá Jo- han Herman Wessel. Her stóð musikaliteturin hjá kórinum rættiliga sína roynd, tí eitt er at fáa klass- iskar harmoniir at sita, men modernadar sangmodula- sjónir krevja nakað heilt annað og meira av einum kóri og hverjum sangara sær Ísland-Amerika- fyroyingar Aðrenn fólk fóru út í stedgi- num lovaði Bogi Hansen, at enn betri var í væntu at koma inn aftur til, og tað var ikki heilt av leið. Fyrst tóku teir tað stutta stigið frá føroyskum fosturlandssang um til islendskar, men likt teim føroysku var ljómurin her eisini sera góður. Tad er ivaleyst, at Manskórið hes ur vant nogv til at náa hesa dygd, sum er munandi betri enn tað, vit fyrr hava hoyrt manskór sungið her heima Tað næstæ“stigið var longri. Aftur í tíð og um vegis Ongland til Amerika, og nú kom futtur í við rútm iskum negro spirituals og solistum. Mansrøddin hjá Andreasi Reinert hóskaði væl fremst í ljóðmyndini til kenda lagið Joshua fit the Battle ob Jerico, men um tú saknaði eitt sindur av rútmiskari sál og innliving í sanginum, so kundi næsti solisturin Gunhild Andrea sen beta um tað. Sum ein asta kvinnuliga íkastið til framførsluna hjá Manskóri- num gjørdi Gundhild tað - sum ikki einaferð - væl. O truliga harmiligt, at hon skuldi verða órógvað av onkrum elekroniskum tóli, sum fór at larma undir sanginum. Hetta nervaði hana skilliga eitt sindur og tók broddin úr einum annars frálíkt sungnum, kenslu- bornum sangi Eftir eitt drúgvt legg úti í heimi, hoyrdu vit aftur væl- kendar tónar. Fyrst var tað tað nú næstan kravda Kingoískotið til einhverja føroyska sangframførslu, men sidan komu spennandi komposisjónir frá Hera Eysturlíð, Bjarna Restorff og so at enda ådurnevnda verk hjå Kåra Bæk Meira moderna Kári Bæk heyði meistarliga loftað tí speirekandi priki num hjá Regini Dahl ul fosturlandsklichéina: »Vit eru føroyingar serstók tjóð<, og skapað hana um til tónleik. Modulasjónir og kakafoniskår effektir fingu åhoyrarar til bædi at frødast og flenna og tað gjørdi ikki skemtið verri, at Bjarni Restorff eina løtu rýmdi av pallinum, meðan sangararnir í hver sínum lag og orðum sungu hetta torføra men stuttliga verk Skygni hjá Kára P. átti kór tó at hildið seg frá. Karl Martin hevði allarhelst ikki fingið rúm fyri tí stóra sang- frælsinum í útsetingini og ljóðaði tí sum ein avbleiktur Kári Petersen - og kórið aft anfyri hevåi mest dám av tónleikaligum pynti, sum ikki hevði tað stóra árinið á áhoyraran Regin smiður hjá Bjarna Restorff stóð ikki í skránni fyri konsertina, so tað var ein óvæntað gleði, tá ið teir knappliga fóru undir at syngja. Verkið er veruliga eitt meistaraverk - ein perla í føroyskum korhøpi. Tað er sera dynamiskt uppbygt, og við at lata fleiri ørindi um- ritubergs skarast skapar Bjarni ein ljóm, sum líkist kveðing í dansi hugkveikjandi nógv Yvirhøvur hevur Bjarni Restorff rós uppiborið fyri sín leiklut í øllum tí, sum fór fram í allari framførsl uni. Bæði sum kórleiðari tónasmiður og fyri útseting arnar vann hann sær heiður Samanumtikið ein góð og fjølbroytt skrå, sum Tórs havnar Manskór ikki skal skammast yvir at fara av stað við Dygdin er nógv betrað og kórið hevur nú eitt stød sum man vera millum tað frægasta, sum finst í landi num í løtuni. Tað gjørdi skránna eitt sindur fátækari, haldi eg, at ikki fleiri nýggj løg vóru tikin við - td. frå frálíku sangkappingini í fjør. Teir kláraðu tað jú so væl, tá ið teir royndu tað modernaða. Hinvegin skilji eg væl taktikkin hjá kóri- num við at lata bróðurpartin vera kendar fosturlands sangir, tí hetta er so avgjørt styrkin hjá kórinum, og samstundis umboðar tað eisini væl føroyskan kór sang, tá Manskórið nú skal út í heim at vísa, hvat vit hava at bjóða upp á í Fer- oyum Vit ynskja øllum ferða lagnum góða ferð - eisini teimum minst 30 konunum, sum eftir hvat skilst skulu við og ótvað fáa eina minni liga ferð