leygardagur 20. desember 1997síða 38

( Stuttsøgu eftir Hans ; indreas Djurhuus står krókut € ey, 8 ik iði S ICY tesk nvø nnað en emg seydurin, ið stendur uttar fyri garðin og jarmar; hon um leingist eftir fólki, men her er einki fólk Húsið við ter storu vindevgunum er eins og ett er brostið hevur sæð enn Onnur Eygu, men nú er sloknad og stirånad í C Kh ne Jo i N % + 3 % að, ið inni var, er LAT, M 3 Í if hendu Alt er selt u sjalvt hus ) c 10 sk: SI SÉ stu v OR VI mál, og tey eru skiftandi og arghåtthig sum sjálvt lívið Hvert lið hevur sína søgu } rt i ø i: rus hevur n uttar jurinum grasið so grønt sum iðu | 3 Cy IT á > JM remmaåstå gu He 1 5! sat el y i g g spæk ' r så H k øld hir I k 3 3 A 1 er sólskin,< sang fuglurin Sum eg eri glaður!< Og drongurin gloymdi kerøld in, hann hoyrdi fuglin og fór út og setti seg á flag- garðin. Har sat hann og hugdi at honum. >Flúgv ikki burtur, tú syngur so vakurt,< segði hann »Ja, tað hoyrdu vit,< siga tey stóru vineyguni. »Og vit huga eisini dagin; tað var júst tá, at vit vóru tjalda- prýdd. Ja, tað var tá.< Tað var tá, og nú er einki.< »Ikki er púra einki, < letur í trøunum úti i grasagarði- num. >Fólkið er farið ella deytt, men vit standa eftir, og vit verða standandi enn eima stund. < »Ja, tit standa enn,« siga vindeyguni, »vit minnast, tå ið tit vóru nidursett; ti vit tíðindablaðið' ) : i ra 'arin Nr. 244 - 20. DESEMBER 1997 Húsið við teim stóru vindeygunum Tað stendur uppi í bónum, langt av leið frá øðrum húsum: Húsið við teim stóru vindeygunum. Frá tí gongur gøta oman á sleipistødina, har ljóða hamarsløg og mannamál allan dagin, har niðri er lív og stríð, men her er hvíld og friður, deyðans friður. ru so gomul, at vit ikki sigur air €g eri nog enn ti eg havi sæd nóg nógv meira. Eg h erið i bæði skýgg g 1, 50 Sanniliga I tað | 5 V ø higa H ) OKKår Har kog g trøini røkka upp til himmals. Tey eru so høg, at vit tektu ikki toppin á teim um.“ »Hatta er nú skrøgg,« let ur í einum lítlum fugli, sum hevur sitið á grasagarðinum og lurtað eftir, >eg havi sjálvur sæð tey.“ >Ég veit, hver ið førdi tykkum higar,< sigur áin, >tað var hin sami små- drongurin, sum spældi sær við kergldini. Hann hevði verið burtur í fleiri ár. Ég mundi ikki kent hann.< »So, var tað hann?« siga vindeyguni. >Ja, her hava verið so nógv børn, at vit ongantíð hava vitað skil á teimum. So var tað eisini hann, sum sat her inni í stovuni og skrivaði.< »Effinett,« sigur áin, >tað var júst hann. Hann sat og yrkti um meg og fuglarnar, hetta landið og fólkið, ið livir her. Smådrongurin, ið spældi sær við kerøldini var vorðin skald. Eg vet st teir gloymdu at stefna meg. Tað eru vekur kvæði eg dugi at skyna á slíkum tí eg eri sjálvur skald »Ja, tú syngur jú í heil um,« siga treini. »Ein fær ikki náttarfrið fyri tær. « Vindeyguni standa eina stund og stara fram fyri seg. so suffa tey: »Ja, ja, ein ætt sekkur í grøv, ein onnur sprettur upp, so er lívið.< Rútarnir døggast, vindeyg- uni gerast so rørd, at tey tåra; ti døggast tey. >Deðin fer av stad vid øllum, men vit verða standandi, tí vit hava ongantíð livað.< >Jú menn hava tit so,< sigur åin, »tit hava livad og liva enn, einki kann doyggja, og so heldur ikki tit.« »Nei, eingin deyði er til,« siga trøini. »Tey gomlu trø- mini í stóra skógnum, hadani vit eru ættað, vóru von at siga: Alt broytist og um- skipast, men eitt er varandi og tað er lívið.- »Hatta er satt, hatta havi eg eisini hoyrt.< sigur fugl fleyri fjørðir y r LÆT tær gulu sóleyurnar at skaka høvdinum Sólin skínur bjørt og stingur heitt, hon kagar gjøgnum tey stóru vindeyg um inn í tær tomu støvurnar, har eiturfon hongur undir bjálkunum, og hon speglar sær í ánni, har smásílini svimja aftur og fram. Tey eru púra óttaleys, tí her er eingin at órógva tey Fuglurin kemur flúgvandi oman úr haganum og setir seg á flaggarðin, mitt í alt sólskinið »Her er so tigandi,< sigur hann, »hvi pråta tit ikk?« »Vit hava einki at pråta um,« siga vindeyguni — tey stara hugsandi oman á kál- garðin, har trini standa dovisliga bogin og halla vanga. >Vit droyma og minnast.« „Eisini vit droyma og minnast,« siga trøini, >vit droyma um stórskógin og hoyra vindin suða millum greinarnar á teim túsundára gomlu trøunum, og vit minnast á ferðina higar. Vit leingjast, vit hava heimtrá Her trívast vit ikki. storm urin krókar okkum, veturir vera. Vóru vit toru tréni tey smáu bitur bara attur her er eingin, ið verjir »Tit kunnu tiga og ikki standa har og knarra, eink er so leiðisamt sum at hoyra knarr,< sigur ám. >Ég veit ein, ið ikki knarraði, og heldur ikki fjeppaðist hann uppi í øllum fremmandum. « Ain fær ikki tagnað aftur, hon heldur fram. >Tað var drongurin, ið spældi sær við kerøldini. Hann hevði sett sær annað endamál. Hann vildi læra fólkið at hugsa sum hann, vildi hava tað at ganga fram í øllum lutum, so tað kundi virða tær ognir, tað átti; men mong fataðu hann ikki, tí tey fåvitskutu eru sein at fata, og tað er oftast so, at fjøldin av einum fólki er fávitskut.< Og áin heldur fram >Meg minnist ein heyst- ardag, hann kom gangandi niðan ímóti húsunum her, lættliga gekk hann, vakur var hann, tað var vón í hverjum fótafari. Hann hevði verið í Havn, og har heyði hann fingið íbirt eitt ki TØR i t þ Ha k in niðr har er við mær, verk mítt fer eydnast segði = hann Hovrir tú tað, lítir åarløkur ið kemur innast inni úr sjálvum fjalsins hjarta, nú fara ljósari og betri tíðir at koma fyri land og fólk. = Jú eg hoyri og gleðist, segði eg, og mest gleðist eg yvir at tað gongst tær eftir vild Eg veit ikki, um hann skilti talu mina, men eitt gjørdi hann, hann tók eitt ílat niður í meg og drakk av vatni mínum. Aldri havi eg lagt stórri megt í drykk mín enn tá, tí eg vildi gera hann so sterkan, at einki skuldi kunna standa ímóti honum hann drakk, drakk seg ótyst in Einki vatn er ímót kelduvatni seg i dag. tað var um várið nøkur ár seinni, tå kom hann aftur niðan gjøgnum børn; men nú gekk hann ikk: so lætt liga sum seinast. Hann var sjúkur, hann helt, at tað verk, hann vid so glaðum vónum var farin undir, nú var oytt og gjørt ul einkis ta ferðina kom hann ikki uttar í durin, men varð sit andi inni í stovuni.< „Ja, tann dagin minnast vit,« siga vindeyguni »Eisinmi — vit minnast hann,« siga trøini, >Leyvið feyk av greinum vårum vetur var í hondum, summ arið var ein vakur, horvin dreymur. « »So var tað eisini hjá hon um,< sigur áin. >Tað føldi hann longu tá, at hann bar deyðans kulda í hjartanum Og nú er hann deyður Hann doyði ikki her, men í einum ødrum stað, eg frætti tað frá meginánni, ið rennur fram við stór hús. har fjøld av sjúklingum liggur andast Ja, hann er farir S1í Vvindeygur tc 3 } búðu, eru eisini farin, d yðið, har ið fyrr g gled ella kanska va tað sorg. Í £ dugi so illa í skilja millum hesti bæð mær tykir, tey eru hverjum ødrum so ógvuliga lík.- > Tad eru tey ersini,< sigur fuglurin út á flaggardinum; „ley eru sprottin úr somu kjarnu, sprottin úr lívinum, ið aldri doyr.< Og fuglurin fer á flog, flýgur nidan í fjallið, syfur seg upp um hamarin og hvørvur í lofunum Húsið við teim stóru vindeygunum er tigandi, men eitt suff andar gjøgnum stovurnar. Er tað gjóstur ella tey deyðu, ið ferðats her inni? Eg veit tað ikki — men spyr ánna, hon veit, tí hon hevur verið alt, bæði skýggj og regn