leygardagur 20. desember 1997síða 42

10 tíðindabi KVAAKGMU AU UU Á Nr. 244 - 20. DESEMBER 1997 Vit eiga ikki at sita og bøla yvir størvunum - Tað er ikki rætt, at tey ungu skulu sita virkisfús og bíða eftir at sleppa til verka, sigur Ívar Iversen, sum 1. mars fer frá sum útvarpsmaður. Hann heldur tað tó ikki vera lætt at gevast RANDI JACOBSEN 67 er tað magiska talið hjá ik: í almennum starvi tá noyðast tey at fara úr sin eru hansara dag um fastur starysmaður í Feroya nu taldir hjá Ívari hevur tvarpinum } Sk Fisk S Fiskans sekt eftir tele rralisti, Ívar SOKTI gil var Ar við F iskanesi Eg kom tå at kenna nógvar menn - fleiri teirra farnir. Tað er eitt tíðarskeið ver 1 Ty På i Eg fór av Fiskanesi, t på ne ) rar ar Ed fyri tønleik g eg for so t Noregs og til Danmarkar har eg spældi hjá ymsum ganistum og las musikk- teori Ospennandi å Loran - Men i 1959 sekti Loran- stødin á Eiði eftir telegraf- isti. Eg søkti, og fekk starv- ið K Ótrúligt, at eg havi fingid øll størvini, eg havi sekt. Eg veit ikki hví - Eg fór so til Eiðis í ok- tober 1959. Henda um- strídda steðin skuldi vera eitt sovorðið serligt tekniskt fyribrigdi, ið kundi peila kavbåtar og flogfør. Kalda kríggið var tá í hæddini Tá eitt ára sáttmáli mín gekk út, fekk eg í boði at halda fram, men tað hevi eg ikki hug til, tí arbeiðið var so óspennadi Tá eg hevði sagt Eiði og Loran-stødini far æl og var á veg aftur til Kvívíkar, fór eg omborð á bátin á Oyri Hver sat tá har umborð? Jú Axel Torgard, sum var farin fra sum utvarpsstjóri og 3 embætid i Axcl kendi eg frå hevði fingr h - r i Firnt nið afunun Far og hjålp Niels Juel! - Axel spurdt, hvat eg nu fór at gera. Eg segði, at eg var farin av Loran-stødini, tí arbeiðið var so óspenn- andi, so eg ætlaði mær út vur arbettt í aftur at sigla, ti eg væl á sjónum - Kanst tú ikki fara suður at hjálpa Niels Juel Arge í útvarpinum, segði Axel Tórgarð, sum visti, at eg var telegrafistur, og eisini visti hann, at eg kendi Niels Juel Niels Juel hevi bíðið Axel hjálpa sær við at finna onkran at koma í útvarpið. - Eg helt við Axel, at eg kundi fara at vita, men eg ætlaði mær út aftur at sigla. Eg dróg so á hetta, men tað var so skjótt, at Niels Juel ringdi og spurdi, um Axel ikki heyði tosað við utvarpinum í samfeld 37 ár Mynd: Jer meg Vælsignaður kom og hjálp mær, segði Axel - Hetta var miðan august mánað, mitt í hoyggingar- tidini, og vit høvdu nógv at hoyggja. Eg tosaði við pápa, og hann bað meg fara, tí tey vóru nóg væl mannað Skrivaði rokningar Eg fór so í útvarpið Tað fyrsta, eg varð settur at gera var at skriva kunn- gerðirnar út fyri at kunna senda tær út sum rokningar Tað arbeiðið heyði alt ligið á láni. Eg varð settur til s Kr. Vang hetta, tí eg hevði lært at skriva á maskinu, og eg skrivaði skjótt. Kunngerð- irnar kostaðu so og so nógv fyri orðið Nakað heilt annað var, at lítið o einki kom inn aftur, ti kunngerðirnar vóru lisnar, og útvarpið kundi ikki stevna - So bad Niels Juel meg umseta eingilskmannin. Eg dugdi hampiliga væl enskt, men eitt er at tosa túnatos við aðrar telegrafistar, ann- að er tað skriva, men tað gekk Vit fingu ikki onnur út- Hetta var alt, teir høvdu av teknikki á Bryggubakka tey fyrstu árini lendsk tíðindi enn tey, sum vit stjóry frå normanninum, danskaranum og eingilsk manninum Trongligt Útvarpið hevði bara trý rúm á Brygubakka tey fyrstu árini. Eitt forkontór, eitt rúm har tað sindrið av teknikki vit høvdu var, og so eitt studio, sum vendi oman móti Vágsbotni - Eg minnist eina ferðina, eg kom norður til Kvívíkar, at systir mín segði seg hava hoyrt í útvarpinum, at Tróndur leggja at. So væl hoyrdist inn. Tað hevði ikki gingið í dag So sekt útvarpið eftir fólki, og eg søkti annað hvert teknikaraarbeiðið ella progranmmarbeiðið. Men Niels Juel helt, at eg heldur skuldi hava programmar beiðið Eg var ul mikrofonroynd hjá útvarpsneyndini, sum var Knút Wang, Olavur Michelsen, Jóhann Nielsen, Marius Johannesen og Ge org Lindenskov Samuelsen sum hildu meg hava hampi liga rødd, og so varð eg settur Feknikarin Marius Rein byrjaði sama dag sum eg. |. september 1960 Góð løn Eg fekk bræv frá lands- styrinum, undiskrivað av Petur Mor Dam, løgmanni, at eg var settur sum fastur starvsmaður. Lenin var 1050 krónur um mánaðin, og tað var ikki lítið tá. Niels Juel fekk 1250 krónur sum stjórt Bleiv tað av fólki rokn að fyri arbeiði at vera í út varpinum Nú var tað so, at eg hevdi verið til skips. heyði gigt mína hertænastu, sum Men eg minnist rinaferð nkur heyði verið á sjúkra húsinum og vitjað onkran ce kendi eg teir høvdu VU ið um me g mína rødd »Men hvat ger hann ant hann arbeiðir útvarpinum.< »Men tað eru bara nakrir minuttir«, helt Bara um fiskiskap Føroysku tíðinmdini tá vóru at siga, hvar føroysku ski ini, sum sigldu niður við isfiski, høvdu selt. Tad heyði týdning hvussu tað vignaðist hjá hesum skipum, og hvat tey, sum varaðu av, fóru at fáa Tað var óalmindiliga strævið at koma ígjøgnum at fáa hesi føroysku tíðind- ini. Eingin automattelefon var komin tá. Elias í Rættará sat har og ringdi til tele fonstødina í Havn og bað um samtalur til tey plåssini, har hugsast kundi, at nakar fiskur var blakadur upp å land. Tað var stórarbeiði, og Elias fekk ikki altíð tíðind- ini fram, tí so var telefonin bundin Tíðindini blivu long. Tey, sum vardu av, lurtaðu fegin eftir tí, og tey, sum einki høvdu við tað at gera, hildu tað vera ómetaliga keðiligt, hvat tað órvað eisini hevur verið Elias bað altíð um tíð indasamtalur, tí tær vóru bíligari enn vanligar sam talur. Tað høvdu vit fingið igjøgnum fyri at minka um útreiðslurnar > storan Fitt eljustrid Annars fekk útvarpið ong an stuðul. Útvarpið skuldi klara seg sjálvt. Men fyri at hjálpa útvarpinm eitt sindur fíggjarliga, varð løyvt út varpinum at senda kunn gerðir, men handilsligar máttu tær ikki vera. Tær kunngerðirnar áttu blødini og teir flestu í útvarps nevndim, sum var politikt vald, vóru blaðstjórar og slíkir. Teir ansaðu væl eftir,