leygardagur 20. desember 1997síða 46

tíðindablað Nr. 244 - 20. DESEMBER 1997 Ahugaverd bók um ein vísan original Í bókini um Ólav úti í Stovuni av Eiði, hevur Johannes Andreas Næs sera áhugavert lýst partar úr lívinum hjá einum b P kk kk kk KK g á þa KK St g 1 Næ Hin lítillætni Ask het frar 4% kk 4 r k 3 1 i . i KT tid gt I } Tað 2 and 3 g ið t * % * um um Olav út Stovuni savnað nakað av skaldskapi, sum liggur eftir mannin. Skriv og yrk ingar, sálmar, sum ikki eru kendir millum manna. Men sum kortini í fleiri fórum hava verið givnir út á prenti Sagt verður s ti leiðis í r ðált bók it í Eftirtidin fer VVa it ) sálmar ella sar gir virði hjá undan gongumonnunum í skald skapi. Men kortini er 6gvu liga åhugavert at lesa sålmar hansara å tåtidar dagliga talumåli í heimbygini Eiði væl vitandi, at hesin evna ríki maðurin er sjálvlærdur og ongantíð hevur lært at skriva føroyskt.« Men er skaldskapurin ikki tann stóri, so er mað urin so mikið størri. Hann kennir sjálvur sítt pláss, og tað er ikki so lítð Satt at siga er hansara egna meting nakað, sum fleiri teirra, sum í dag fáast við útgávu, kundu lært bæði eitt og annað av. Tí tað eru fleiri enn ein, sum áttu at hugsa seg fleiri ferðir um, áðrenn nógv av tí, sum í dag verður givið út, yvirhøvur varð prenta Í sínum lítillætni setti maðurin ikki egið navn á bókina, hann legði eftir seg Tað hevði líkasum einki at um hann varð navn siga Tad vóru onnur sum taldu framur her virði »Mit navn ej her står tegnet på, det intet har at sige. Gud, lad mit navn optegn- et stå i Himmeriges rige.« Tad var tann tidin Olavur úti í Stovuni vaks upp á Eiði, meðan bygdin hevði sína gulltíð, um so kann sigast Tað mesta, vit kenna til Eiði um hesa tíðina, var, imframt, at nógvur útróður var, at har búði Látrabóndin Tad árið, Olavur var fødd sigur ein fólka teljing, at Poul bóndin á Låtrinum, var 5 ára gamal Og júst hann er ein teirra sum søgan fer at minnast, tí hann av sínum jarðiska veldi var nakað fram um onnur fólk. Hjá honum gisti prestur og, ikki at gloyma, krúnprinsurin Hann varð valdur at um boða føroyingar á ferð í Hetlandi, haðani teir komu ur, í 1834 Joensen teimum mongu førovingunum, sum hóast hann bygdi - og ikki breyt - garð, avgjørt eigur at liva í søgum " i i ik } FiA k i x ' i 1 k I ir P en ur Garði, á H kk þ I it ! KV IKK K 3 tut fø førd 1 kit Missiónin Mýð y , Int I í på í Andreas Na bók k ) BO i rt ' [ ss ið íðu hansara $ iv mannir Kalla Ki I Ivaleyst er, at « kk art annað hevði verið at triv ið í, um ætlanin var at lys: 1 tú samlaðu livssøguna hjó persóninum Men at hann var maður út yvir tað vanliga, er eingir ivi um. Vit vildu i at hann var ein ordiligur on her merkir or dag sagt ginalur. Og ginalur als einki negativt Og býttur hevur maðurir ikki verið At hann hevur verið álit ismaður, lýsir bókin ser væ fråsøgnini um norsk Missiónsmaður var hann Olavur. Tað vísa yrkinga Juliga. Og ikki € gt frá hansara áskoðan um, til tað, vit, sum eina øl hansara ty seinni gingu í sunnudags skúla hjá missionsmonnun um í bygdini, lærdu Hann hevur at fólki, sun heldur enn at halda jólini ti æru fyri føding Kristusar brúka tey til Þat fornoya ti syndugu natúr.< Verðin larmar við drekka dansi og spæli, tekur hann til Men sjålvur metti hann seg hava síni vidurskifti í lagt, tå hann skuldi hidani