leygardagur 21. februar 1998síða 14

tidindabl Hjá Jústines og Poulu í Singapore og til elddans og hanadyst á Bali Tey vitjaðu fyrst í tí fjarskotna og ævintýrkenda fjallalandinum Nepal. Higani gekk leiðin til Malaysia við øllum sínum stóru templum. Hesaferð støkka tey inn á gólvið hjá tí føroyska húskinum í Singapore, Jústines og Poulu - og leiðin gongur síðani víðari til Bali, har tey uppliva elddans og hanadyst saman við tveimum gðrum føroyingum, sum eisini eru á fjakkaraferð Aftaná at hava stressað gjøgnum tvey stór lond, var tað sera hugaligt at koma til lítla Singapore. Her var ikki nóg stórt til, at vit kundu stressa. Vit koyrdu suður í bussi úr Malaysia, og komin til brúnna, ið samstundis er markið til landið, byrjaðu hesir risastóru bygningarnir at reisa seg. Singapore er eitt land, ein oyggj og ein stórbýur. Okkara fyrsta meti við Singapore bý var ikki serliga tespiligt. Tá ið vit traðkaðu úr bussinum, hoyrdu vit nøkur illfýsin buldur úr erva, og løtu seinni oysti tað niður. Vit stóðu á eini getu, vistu ikki, hvar og vistu ikki hvagar vit skuldu ganga. Aftaná at hava steðgað nøkrum flýggjandi singapore'anar- um, funnu vit útav vegnum. Tað tók okkum tó hálvan annan tíma at koma á rætta stað. Hetta var ein eitt sind- ur skelkandi byrjan, men dagin eftir settu vit nøsina móti tí donsku sjómans- kirkjuni. Hjá Jústines og Poulu Flestu føroyingar munnu hava hoyrt nógv um Singa- pore frá dugnaliga skrivandi útisetanum Jústines Eides- gaard. Vit høvdu eisini hoyrt um hann, og høvdu sum einasta mål å skrånni at finna kirkjuna, har hann og konan Poula starvast. Fyri einaferð skuld høvdu vit eydnuna við okkum, og tey vóru ikki bara blíð og týð; nei, tey tvíhildu um, at vit skuldu koma og búgva í gestahúsi teirra. Hetta vóru vit sera takksom fyri, tí vit vóru stórliga bilsin um, hvussu dýrt alt er í Singa- pore. Eisini var tað himm- alskt at koma til eitt meira vinarligt og heimligt um- hvørvi. Tad vildi so til, at kirkjan dagin eftir fekk vitjan av donsku prinsessuni Bened- iktu. Hetta var í samband við eina diabetes-ráð- stevnu, og har skuldi vera ein stutt guðstænasta og måttøka aftaná. Vit hildu hetta ljóða sera spennandi og vildu fegin verða við, men vit høvdu ongi hósk- andi klæði. Hetta syrgdu tey bæði, Poula og Jústines tó fyri; John fekk buksur, skógvar og slips - hann passadi f hvussu so er slips- ið! - og Halla ein rættan ballkjóla. Vit máttu tó heilt til arbeidsgevaran hjá maid'ini, ið búði vid síðuna av, fyri at læna skógvar til Hallu. Undir øllum umstød- um, vit hittu so Benediktu prinsessu, og hon var mikið fitt. Har vóru eisini fitt av donskum fjakkarum, og prinsessan hevði onkra skemtandi viðmerking til eina gentu, ið týðiliga hevði brúkt nógva tíð á strondini í bikini. (Kjólin avdúkaði hana!) Fylgja við í Internetsosialinum Tíðin gekk sera skjótt í Singapore, og vit fingu rætt- iliga hvílt okkum. Vit vóru rætt og slætt sera dovin, men teir stóru innkeyps- deplarnir vórðu dúgliga vitjaðir. Eisini vórðu tey ofta mánaðargomlu før- oysku blødini lisin á tamb, og stuttligt var at hoyra tað seinasta nýggja, um tað so vóru gamlar nýggjheitir. Vit høvdu eisini fylgt við í Int- ernetsosialinum gjøgnum Asia, men nú høvdu vit betri tíð at lesa „i ro og mag” Ein av døgunum vóru vit úti á oynni Sentosa, ið ligg- ur beint uttan fyri Singa- pore. Hetta er størsta ferða- fólkamál í Singapore, og millum vanlig fólk verður nógv gjørt burturúr at fara vikuskiftistúrar úi hagar. Tað eru ymiskir háttir at koma út á oynna, men tann mest áhugaverdi er við teimum sonevndu „cable cars“. Hetta minnir eina- mest um skílyftir. Tú situr í einum vogni, ið verður tog- aður eftir einum kaðali, og hægsta punkt er 90 m. yvir havinum. Sum verða man er útsýnið yvir stórbýin av- bera gott, og eisini leggur tú serliga merki til ta stóru havnina, ið annars er fjald aftan høgar veggir ella tré Tú sært beint niður yvir all- ar hesar túsundtals bingjur nar, og tær síggja ikki stórri út enn nakrir legokubbar Fiskahøvd í karry Sum sagt gingu dagarnir i John å Bali 54 Nr. 35 - 21. FEBRUAR 1998 Halla Poulsen og John hava fjakkað i fjareystrid sidani sidsta heyst Tann 5. desember fylti John 25 år, og Jústines og Poula bjóðaðu okkum út at eta. Vit fingu Singapore specialitet- in curry fishhead, ið er stokt fiskahøvd vid ymiskum grønmeti, kryddad vid karry. Tað smakkaði yvir- raskandi væl. Tann eina dagin fóru vit at síggja tann singaporeanska — ,,china- town". Sjålvt um Singapore næstan bara hevur kinesisk- ar íbúgvar, so hava teir eitt serligt øki, har húsini eru tey traditionellu kinesisku. Tað var sera hugnaligt at ganga runt í hesum lítlu gøt- unum, men her búðu fólk, ið høvdu nóg mikið av pen- ingi, í mun til tann China- town, vit sóu í Malaysia, har alt var meira fátæksligt, og á ein løgnan hátt meira ekt- að. (Ikki tí, gott hjá teimum í Singapore at hava nóg mikið av peningi). Her vóru templini og marknaðurin eisini nógv vakrari. Aftaná at hava hugnað okkum í Singapore í alt ov langa tíð, fóru vit at hugsa um at fara víðari, og síðan vit skuldu verða á Bali 29. desember hildu vit, at tað fór at verða ov lítil tíð at taka alt Indonesia, sum vit upprunaliga høvdu ætlað. Vit høvdu ikki hug at skunda okkum gjøgnum Indonesia, so vit valdu held- ur at fara beinleiðis til Bali, og so heldur hava góða tíð har. Just tá ið vit høvdu av- gjørt hetta, vóru vit so hepp- in at hitta eitt annað før- oyskt par, Allan Dalsgaard og Beintu Johannesen. Tey vóru eisini á veg til Bali, og skuldu júst fara at keypa flogbillettir. Vit slógu okk- um saman, og tveir dagar seinni sótu vit í flogfarinum á veg til Bali, øll fýra Bali í Indonesia Vit lendu seint um kveldið, og vóru sera bilsin um tann ógvusliga hitan so seint um kvgldið. Tað ordiliga slóg ein í móti. Vit tóku ein taxa til Ubud. Hesin býur er kendur fyri at verða mið- depil hjá listaskerum á Bali Tað tóktist sera Gvinarligt og óunniligt at koma sv seint á kveldi, tí ongi gøtu- ljós vóru, og vit høvdu als onga staðarkenslu, so ný- komin. Staðið vit høvdu ætlað at búgva var fult, og ein drúgv løta gekk, áðrenn vit fingu innivist beint í nánd. Eisini har var heldur akkar við einum kamari VÍ Ta } var I murit øll rættiliga skjótt. Morgunin eftir fóru vit út at hyggja eftir Ubud. Sum verða man vóru hesir træ- figurhandlarnir allastaðni, og í fyrstuni fóru vit inn í hvgnn tann einasta at hyggja. Hetta var émøguligt i longdini, tí her vóru so nógvir, at tað hevði tikið fleiri vikur. Allir seldu ngk- unlunda tað sama, og tað vóru einastandandi flottir figurar, teir skóru. Eisini maskur, ið er ein høvuds- vera. Summar vóru lítlar, summar stórar við longum hári, aðrar sera litríkar og aftur aðrar bara ljóst ella myrkt træ. Onkuntíð høvdu tær sera nógvar detaljur, og onkuntíð vóru tær heilt ein- faldar. Tað var heilt ødrvisi enn í Nepal. Nógv stórri út- boð, og fleiri ymiskar støddir. Vit brúktu henda dagin til at ganga runt og hyggja okkum um, og eisini fóru vit ein túr inn í skógin, Monkey Forrest. Hann livdi gott upp til navnið, tí apur- nar svingaðu í trøunum, og vóru tær sera spakar. Vit keyptu bananir og nøtir, og um tú ikki gav teimum tær beinanvegin, so komu tær og togaðu í teg. Eitt sindur ræðandi. Vit sóu eina konu, ið nærmast var álopin av einari apu. Hon hekk uppi á henni, og eg haldi konan gjørdist nokk so bangin Inni í skóginum var eitt tempul, men vit høvdu ikki loyvi at fara inn hagar, tí vit høvdu ikki réttu klæðini. Meðan vit stóðu uttanfyri, komu nakrar Bali-konur gangandi í teirra traditio- nellu klæðum við kurvum á høvdinum. Tær bóru tær uttan at halda í og við has- um eyðkenda vakra gongu- lagnum; beinan rygg og høkuna upp. I kurvunum vóru offurgåvur til gudar- nar, og hesa mynd komu vit at siggja oftani aftur. Teirra trúgv setur sera stóran dám á teirra gerandisdag, og all- astaðni á gøtuni og fram við dyrnum á húsum og handl- um, sært tú hesar smáu kurvarnar gjørdar av banan- bløðum við eitt sindur av rísi, onkrari blómu og so roykilsispinnum, sum liggja og gløda. Eisini á matstov- um o.l. hava tey ein vegg við onkrari gudamynd, og har gera tey so hesi ritualini fleiri ferðir um dagin Apur og list