leygardagur 28. februar 1998síða 12

DAGNY JOENSEN Jens KR. VANG Tad sigur 35 åra gamla Ma- na Forrestal, år Irlandi, sum kom til Kerit kleystrid i Havn fyri sjey årum sidan Tá var hon 28 ára gomul, »g hevði halgað sitt lív til Franciskanarsystrarnar, al- tjóða nunnufelagsskapin, ið er virkin um allan heim Systir Maria varð biðin um at fara til Føroyar, og hóast hon ikki heyði hoyrt so nógv um hetta landið, so kendi hon seg heima her Hon var 21 ára gomul tå n setti sær fyrr at fara í kleystur. Tað fyrsta SEKK n Y år e 1 ekk løn H wbeiðið s.fr.. Síðani fór hon undir y ára útbúgving. sum rreiking til kleysturlívið ga nunnulyftið, sum % i n S Hevdi vanligar ungdómsdagar Systir Maria hevur. áðrenn n fór i kleystur, livad eitt vanligt og virkið ungdóms- Hon er fødd og uppald í Wexford í Írlandi, í einum lítlum byi, har eini 1000 fólk búgva. Hon er elst av átta systkjum. Yngsti beiggi hennara er í dag 16 ára gamal Påpin er el-innleggjari og handilsmadur og mamman er útbúgvin sjúkrasystir men hevur altíð verið heima. Hemið var tó merkt av at mamman var sjúkra- systir, ti bygdaf6lkini komu fta komu til hennara, um trupulleikar og sjúkur vóru Foreldrini vóru trúgvandi fólk, gingu í kirkju og upp- aldi børnini í kristu sidar- læruni Maria heldur íkki, at tað var nakað í hennara barna- árum, sum kundi bent á, at hon sum tilkomin fór í kleystur, Bert veit hon, at tað er gjøgnum mammuna, at hon fekk sína trúgv — Mamma segði mær frá Jesusi, og eg var so hugtikin av, at hann bað øll børn koma til sin, ístaðin fyri senda okkum burtur, sum tey tulkomnu ofta gjørdu sigur systir Maria Hugtíkin av Bíbliuni Tá eg sum 1] ára gomul fekk mína fyrstu Bibliu, sum hugtók hon meg nógv tíðindabla Systir Maria valdi kleysturlívið fram um mann og børn: mínum lívi Nógv halda, at tað er at nokta sær alt, tá nunnur velja at liva í kleysti alla ævi sína. Tað er systir Maria dómi um, ikki er veruleiki. Lív hennara fekk meining, tå hon at enda tók við kallinum, hóast nógvar royndir vóru gjørdar, áðrenn hon kom so langt Eg hugsi, at tá kom tankin til mín á fyrsta sinni, at eg skuld: vera nunna, sigur María Í Írlandi eru nógvar nunn ur og prestar, so hetta var ikki ókent fyribrigdi fyri systir Mariu. Hesin tankin ella kallið kom aftur og aft ur øll ungdómsárini, men hon skúgvaði hann til viks Systir Maria fekk trý ára útbúgving sum arkitekta- teknikari; og fekk starv á eini arkitektastovu, har hon var í eitt ár, til endaliga stóðan varð gjørd upp, og hon fór í kleystur. Nr. 40 — 28. FEBRUAR 1998 Í skúlatíðini hevði hon nógvar vinir og var virkin í felagslívinum. Maria eins og onnur ungfólk dámdi væl at vera í veitslulag. — Vit vóru fýra gentir og 21 dreingir í skúlaflokkin- um, og vit vóru ógvuliga góðir vinir,. Eg havi eisini havt onkran vin, sum eg var góð við, sigur systir Maria brosandi Saknaði innihald í lívinum — Hóast vit stuttleikaðu okk- um sum ungdómar flest, so var tað eins og saknaði eg innihald í lívinum. - Hví valdi tú at fara í kleystur? — Eg havi ofta hugsad um hetta seinni. Tå eg var ung, var nokk so vill og gjørdi nógv um meg. Einki var 6- ført, og eg var altíð tann sum tordi best o.s.fr. — I dag dugi eg at siggja, at min verumåti var ein maska, sum eg krógvaði meg aftan fyri. Tå eg bråd- liga tók avgerð um at fara í kleystur, stúrdu foreldur, systkin og vinir fyri, at eg hevdi gjørt ov skjótt av. - Tað hevði eg ikki, men eingin visti, at eg hevði kannað møguleikarnar at fara i kleystur í nærum seks ár, áðrenn eg tók avgerðina — Tað fyrsta mamma segði við meg var: - Júmen Maria, hvussu kanst tú fara í kleystur, tú, sum dámar so væl at dansa? Eitt vikuskifti broytti lívið hjá Mariu. Systir henn- ara skuldi fara á eina kristi- liga ungdómsstevnu, og hon bað Mariu koma við sær. — Eg hugsaði, at eg fyri stuttleika skuldi fara við henni, uttan at gera mær meira far um tað, sigur Ma- ria. — Hvørt kvøldid å ung- dómsleguni endaði við and- akt. Brádliga eitt kveldið undir andaktini, merkti eg kallið aftur, og tá vendist ikki aftur. Tað var eins og bráðnaðu allir veggir, sum eg hevði girt meg aftan fyri.. Játtaði fyri Gudi at fara í Kleystur — Tá svaraði eg Gudi aftur, og segði, at eg skuldi fara í kleystur, bara Hann vildi geva mær frið. — Tá eg kom aftur til ar- beiðis tann mánadagin, ringdi eg til eitt av kleyst- rum okkara í Dublin, sum eg hevði havt skrivtligt samband við í tvey ár. Tá fór eg at vitja á fyrsta sinni, og níggju mánaðir seinni fór eg í kleystur.